با سلام
بنام خدا
با سلام
جديدا كتابي بسيار عميق و جالب و نو خواندم
كه خيلي بهم كمك كرد و توانستم جواب خيلي از سئوالهايم را
بگيرم اسم كتاب (راه كمال نوشته استاد دكتر بهرام الهي)
است سعي مي كنيم كم كم كتاب را بصورت يك كتاب
الكترونيكي در بياورم و دراخنتيار تمام حق طلبان قرار بدهم.
دين
خدا يكي است و دين او هم يكي است . فرستادگان الهي هم همگي علم
خود را از منبع واحدي دريافت كرده اند. اديان الهي مكمل يكديگرند
و تفاوت ميان آنها از انسانهاست كه فروع را به جاي اصول گرفته اند
، فاني را به جاي باقي و به هر دليل ماهيت دين را تغير داده اند.
بايد دانست كه اصول بنيادين اديان توحيدي يكسان است بدين خلاصه :
- باور به هستي خداي واحد
- باور به حيات ابدي و داوري اخروي
- عمل به وظايف و رعايت حقوق
- خدا بد خلق نمي كند ، بد بودن عارضي است .
- دنيا را جايگاه پرورش روح ملكوتي خود دانست.
وجوه دو گانه دين
اديان الهي داراي دو وجه اند:
يكي وجه ظاهري يا آييني( مرحله شريعت)و ديگري وجه باطني يا معنوي (مرحله عرفان).
از اين حيث ،
اصل دين مانند مغز بادامي است كه د ر پوسته خود قرار دارد.با اينكه هدف ،
گذر از پوسته و رسيدن به مغز است ، امادر ابتدا ، انسان فقط پوسته را مي بيند
،بي آنكه تصوري از وجود مغز داشته باشد. هدف اصلي تمامي پيامبران الهي
متوجه ساختن انسان به جنبه معنوي دين است و جنبه آييني دين براي آمادگي او است .
مرحله شريعت
در مرحله شريعت ،
سرو كار انسان با جنبه ائيني دين و اطاعت است هدف از اين مرحله تثبيت نظم
و امنيت در اجتماع و آماده ساختن مومن براي ورود به مرحله معنويت است .
مرحله شريعت مشتمل است بر :
1- اصول بنيادين ، مانند وحدانيت خداوند ، روز جزا و غيره
2- فرايض اخلاقي مانند اجتناب از دزدي ، قتل ، دروغ و غيره
3- احكام كه بردو نوعند : الف -اجكام اجتماعي و عرفي كه ناظر بر نظم ،
امنيت و رفاه مادي است و شامل مجموعه اي است از
احكام اجتماعي مربوط به ازدواج ، ارث ، معاملات و غيره
ب - احكام عبادي كه شامل اعمالي مانند نماز ، روزه ، صدقات ، و غيره مي شود.
عمل به فرايض اخلاقي و احكام ،
مومن را در مقابل وسوسه ها مقاوم مي كند .اين احكام ، ناگزير بر حسب زمان ،
مكان ، فرهنگ ، رشد فكري ،و روحيات انسان ها تغيير مي كند.
معتبر بودن هر حكمي در دوران و شرايطي معين ،
الزاما به معناي كارمد بودن آن در دوران وشرايط ديگر نيست ،
از اينجاست كه چنين احكامي را فروعات مي نامند.
در مقابل ، اصول بنيادينند كه هيچ گونه تغييري نمي كنند.
در مرحله شريعت ، مطالعه كتب آسماني ، اغلب محدود مي شود به
استنباطات ظاهري كه غالبا منشا بروز تناقضات و سردر گمي مي گردد.
اما در مرحله معنوي ،
انسان در جستجوي حقايق عميق آن است و پس از دست يافتن به اين حقايق ،
مشاهده خواهد كرد كه هيچ گونه تناقض و اختلافي در اصول اديان اسماني نيست .
در واقع ، محدود كردن دين ، تنها به جنبه ظاهر ان ،
از جمله عواملي است كه باعث بروز اختلافات و تعصبات در ميان مذاهب مختلف شده است.
ايمان اه اساس اديان الهي و عمل
به شريعت دن روح مومن را براي ارتقا به مرحله معنويت آماده مي كند.
مومن اگر در اين مرحله توقف كند به بهشت موعود پيامبرش مي رسد
و اگر خود را به مرحله معنويت برساند ، براي نيل به مقام كمال آماده مي شود.
مرحله معنويت
كسي كه در طول زندگي فعلي يا در طي زندگي هاي گذشته اش ،
جنبه آئيني دين را در روح خود تحليل برده باشد تشنه حقيقت مي شود ،
از خود مي پرسد معناي زندگي چيست ، از كجا امده ام ، چرا آمده ام و غيره.
ديگر معناي ظاهري كلمات
قانعش نمي كند.چيزي در عمق وجودش او را بر ان مي دارد كه فراتر رود و
شناخت خود را از خداوند ژرف تر كند .چين حالتي ، ورود به مرحله معنويت است.
مرحله معنوي
حاصل گدر از مرحله آييني و ادامه ان است . مقصد ين مرحله معنويت خالص است .
يعني جستجوي حقيقت ، حيات در عالم بعد ، معرفت به نفس خويش و شناخت خداوند.
مرحله معنوي تمام انسان ها را پيرو هر ديني باشند ، به يكديگر نزديك مي كند .
هدف دين
هدف اصلي دين آموختن خداشناسي به انسان است در عصر يامبرن الهي قانوني
بهتر از قوانين الهي وجود نداشت ، بدين علت آنان به قصد برقراري عدالت
اجتماعي و نظم و امنيت ، براي زندگي روزمره نيز مقرراتي وضع مي كردند.
در طي قرون ، اين مقررات كه كاملا جنبه اجتماعي داشت به اصول بنيادين
دين ضميمه شد و متاسفانه اين ضمايم به تدريج چنان اهميتي پيدا كرد
كه هدف اصلي دين ، يعني مرحله معنوي آن را تحت الشعاع قرار داد.
د ر اديان الهي ،
اگر فروعات تحريف شود ، روح دين همچنان برقرار مي ماند ، اما اگر اصول
بنيادين آن دستخوش انحراف شود ، ان دين روح خود را از دست مي دهد.
دين اگر از مقصود اصلي خود منحرف شود ، بيشتر جنبه اقتصادي - اجتماعي مي گيرد.
در اين حال مومنين به مرور روي از آن بر مي گردانند.
از اين گذشته ، به تدريج كه جوامع تكامل مي يابند ،
حس مسئوليت مدني و اخلاقي براي وضع قوانين اجتماعي
كفايت خواهد كرد . بدون اينكه لازم باشد دين شانيت خود را
در حد واضع امور اجتماعي تنزل دهدو خود را در گير آن كند.
دين بشري
هنگامي كه وجه آئيني دين حجاب وجه معنوي آن شود ،
دين الهي تنزل مقام پيدا مي كند و به دين بشري تبديل مي شود.
آرا پراكنده مي شود ،
اختلاف و تعصبات خشك پديدار مي شود و سرانجام دين به مذاهب مختلف تقسيم
مي شود و هر مذهبي هم در جاي خود به فرقه ها و شاخه هاي گوناگون.
غالبا به كار گرفتن دين
براي مقاصد مادي ، به هر شكلي باشد ، دين را به انحراف مي كشاند.
از علايم تبديل شدن دين الهي به دين بشري اين است كه پيروان ان
دين تصور مي كنند كه فقط مذهب آنهاست كه انسان را رستگار مي كند .
چنين ذهنيتي با عدالت خداوندي توافق ندارد چون خدا در همه جا هست.
زندگي هاي متوالي به طريق سير صعودي
سير كمال معنوي يك فرايند بسيار طولاني است كه
طي آن روح ملكوتي پرورش مي يابدتا به انتهاي رشد خود
برسد و كامل شود.در اين جريان ، روح ملكوتي در چرخه
زندگي هاي متوالي قرار مي گيرد تا با كسب تجربيات لازم
، اثرات گوناگون مراتب مختلف خلقت را در خود حل كند.
پي ريزي چنين كاري چنان عظيم است كه معمولا در طول يك زندگي ميسر نيست.
از اين رو انسان براي رسيدن به كمال ، نياز به زندگي هاي متعدد و پياپي دارد.
توالي زندگي هاي زميني ،در اصل مسيري است صعودي ، رو به پيشرفت و رشد.
چنين رايندي را زندگي هاي متوالي به طريق سير صعودي مي ناميم.
اصول كلي
زندگي هاي متوالي به
طريق سير صعودي ، تابع اصولي است كه بر اساس آن به همه اجازه داده
مي شود به طور يكسان از مناسب ترين شرايط سير كمال برخوردار شوند.
براي طي هزار كلاس آموزشي دوره سير كمال به هركس حداكثر پنجاه هزار
سال زميني مهلت دارد.تجاوز از اين مهلت ممكن نيست . اما امكان دارد
كساني ، پيش از سر رسيدن مهلت ، چه در اين دنيا چه در علم برزخ
به كمال برسند.اين امكان هم وجود دارد كسي استثنائا به صورت خيلي
نادر هزار مرحله آموزشي سير كمال را فقط در يك زندگي زميني طي كند.
در فاصله ميان دو زندگي زميني انسان ناگريز است زماني
بيش و كم طولاني را در عالم معنوي واسطي موسوم به عالم برزخ سپري كند.
و دراين ميان ، اكتسابات مثبت يا منفي حاصل از
زندگي هاي متوالي را برهم انباشته مي كند.(در وجود خود هر كس ضبط مي شود)
هر بار كه انسان به زمين باز مي گردد .
هيئتي مادي به نام جسم - محيط به فراخور آنچه كه در طول زندگي هاي قبلي كسب كرده و
متناسب با آنچه كه در زمينه تعليمات معنوي مي بايد فراگيرد،برايش تعيين مي شود.
جسم - محيط ، مجموعه اي است متشكل از:
1- جسم بيولوژيكي كه روح بشري در آن جان مي بخشد.
2- محيط ،اعم از محيط خانوادگي و اجتماعي - فرهنگي اي كه در آن بايد رشد كند
موارد خاص
موارد
خاصي در زندگي هاي متوالي به طريق سير صعودي وجود دارد كه خارج از مسير عادي است .
مثلا ممكن است شخصي استحقاق يابد كه از بازگشت به يك
يا چند زندگي زميني معاف شود و در عين حال از مزاياي آن بهره مند گردد.
برعكس ، گاه لازم است كه اشخاص تبهكار
به عنوان تاديب به گذراندن يك يا چند زندگي در جامه گناه محكوم شوند،
يا در موارد سخت تر ، روحا با حيوان ، گياه و يا حتي جماد اتصال يابند.
(اين مجازا ها اختصاص
به كساني دارد كه عالما و عامدا و بدون احساس پشيماني ، مرتكب اعمال غير
انساني از قبيل تجاوزات مكرر به حقوق ديگران ، جنايت سنگين و غيره شده اند.
پايان مهلت زندگي هاي متوالي
بعد از پايان زندگي هاي متوالي چند امكان وجود دارد:
- كساني كه به كمال رسيده اند جهان علي را ترك مي كنند
، به مبدا خود باز مي گردند و در آنجا از ازادي و سعادت
ابدي مطلق برخوردار مي شوند.(اين جهان ، جهاني بالاتر از بهشت است )
- كساني كه به كمال روحي نرسيده اند ،
همچنان تحت نفوذ علييت باقي مي مانند و برحسب اينكه در طول زندگي
هاي خود چه ها كسب كرده باشند يه يكي ازدو عالم مي پيوندند:
اگر بيلان مثبت باشد ، مرتبه اي از مراتب بهشت ( عوالم خوشي) و چنانچه حاصل
كارشان منفي باشد، در طبقه اي از طبقات جهنم ( عوالم عذاب ) جاي مي گيرد.
اما مقصد هر چه باشد (بهشت ، جهنم ، كمال )، هيچ فردي به حساب .
كتاب آخر فراخوانده نمي شود ، مگر آنكه حداقل يك بار در طول
هر زندگي زميني موقعيت آشنايي با تعليمات واقعي الهي را يافته باشد.
استاده از اين موقعيت ها بستگي به هوشياري و انتخاب خود شخص دارد.
ما همگي در باره خدا تعاريف فراواني شنيده ايم .
اگر از انچه شنيده ايم وجودش بر ما ثابت نمي شود ،
اين تحقيق به عهده ماست كه دريابيم آيا واقعا او وجود دارد يا خير.
هركس با صداقت و بدون تعصب و به دور از انجماد
ذهني و فكري خدا را بخواند محال است كه خداوند آثارش را به او ننماياند.
به محض اينكه يك قدم در راه او بردارد ، او در را به رويش خواهد گشود.
