Es wa jed Johr die Danzveoschdaldung un wä laafe kunnd mussd
hie.
Hie zum Kedda, des wa’s Weissers Dochder.
Wie ähre Vadder geschdorb waa, hadd’s Kedda die Wertschaft
üwwernumm - ‚s waa jo lerrisch un los un die Wertschaft wa die änzichd uff de
Hääd.
Die Kedda wa e sogenennder „Üwwerschdänner“ also üwwerisch
geblibb un nemmie gons so jung. Geschaffd hodds wie en Kerl un wonn’s als kä
Klääd o’gehadd hätt, mä hädd nie gerood, dass des e Fraa iss.
Als Wertsfraa, so wie’mä sich die vorschdelld waa’s nix - un
so hodd dort nore de Schdammdisch reschelmässisch gehoggd, die Kadler un ab un
zu die Oihoimische, wann’s Geld fer „beis Kedda“ gelangd hodd.
O’geschribb hodds nämlich nix, des geschäftsdichdische, des
hadds vunn soim Vadder gelernt.
On Fassenacht hodds
de Freunde Roiner un soi Combo beschdellt, dass die die Musik machen.
De große Saal hann mir Junge geschmiggd, die Bar schää
schummerisch imme Eggelsche drauss im Gang, hinne newer de Kellertrepp
ingericht.
So hodd känne, wä schnussele geh wolld, korz ums Eck
veschwinne.
Mää wie ämol hodds Kedda no some Fassnachtsomend aa e
Schnapsleich uff därer Kellertrepp gefunn, eruffer geschleppt, in de
Schubbkärsch vefracht un Hääm
kutschiert.
Klor wa’s Kedda jo, ‚s hodd nie ned Wen verood.
Bis die Fassnachtszeit erum wa, waan do in därer Wertschaft
so Schdigger acht Danzomende.
Wanns nor fer Erwachsene waa, durfden mär jo ned hie.
Ich waa erschd sechzeh, awwer schnuuse bin ich midd de
Onnern aa gong, wu moi Leit gemäänd hann, mir sinn brav Dehääm im Bett. ;-)
De Babbe kunnd danze wie e Lumb am Schdegge un die „Dame“
hänn beim Schlange geschdann, so dass die Momme schunn alsmo e bisje geeifert
hodd.
Awwer sie wa e schäänie Fraa, hochgewachs un e Figiersche
wie e Dännsche aussem Hääder Wald- sie hodd nie uffem Bänkelsche hogge gemissd.
De Klaache Franz wa säächnarrisch uff’se un de ald Weid hodd
aarisch gern midderer gedanzd.
De Oddo, wa zwa klääner wie sie, awwer ins Danzkärtsche
hodder sich aach immer in getra.
Gelacht hodd’se do wie e jungi Mad – wunnerschää o’segugge -
un de Babbe hodd’se veliebd o’geschdrahld.
Jo un dann kam do so en Omend fer uns jung Gemies.
Ich bin gang als „Keenischin der Nacht“ ich wäses noch wie
Heit.
In nächtelanger Aawet hadd die Momme mä des Koschdüm aus
schwazzem Tüll geschneidert un lauder goldene Monde un Schderne druff genähd.
Des wa soooooooo schää un was noch viel schääner wa – kää
onner Mädsche hadd so e Koschdüm. Dodezu hodd a en klääne Schleier fers Gesicht
geheerd, wu an de Ohre ingehung wor is.
‚s Gesicht hadd mä die Momme mid ährm Sach geschminkt un
lange, falsche Wimbre dro geklebd.
E Kett aus de rechdlische Mond un Schderne fer um de Hals un
fers Handgelenk- dort noch de Pombadurbeidel dro un ferdisch wa ich.
Groß wa ich jo aa un Figur hadd ich längschd, ned wie die
derre Reche vunn de Owwerhääd, wu de
Wind dorch die Rippe bloose kunnd un mä’s peife geheerd hodd.
Gug selwer wie’de aussiesch Klännes un desdewee - Bis zehne
derfsche bleiwe, dann kummsche awwer Hääm
- un zwa so wie’de annegang bisch, klaa?
- So hodd moi Momme mich unnerwiss.
Ich hunn gekämpfd wie e Leeb’ dass ich wennigschdens bis
elfe bleiwe derf, so wie moi Bruder, weiler e Johr älder waa. Gud, wanner uff
dich uffbassd, wa die Momme donn inveschdann.
Dass ich uff dich uffbasse du, dodefun kannsche dräme, määnd
moin Bruder dann draus uff de Gas. Ich blomier mich doch ned un kumm do Vorre o
mid moiner Schwesder im Schlepp - saad’s un gebbd Fersegeld.
Un ich muschd mid moim schääne Koschdüm jo langsam geh.
Jezz waa’n jo „Borsch“ seit e paa Woche aa e Thema fer mich,
seit ich denne blondgelockde aus Kriesfeld kennegelernd hadd, dä wu beim Babbe
soine Firma Laschdwaa gefah hodd.
Ich hunn gehoffd, dass dä Sell zum Danze kummd, veschbroch
hadders.
Un dann wa do noch de Weiser Honnes.
Dass dä mich gern sieht wuschd ich schunn lang.
Immer wann ich die Schdross längs kumm bin, wu dä soi Äcker
hadd, hodder de Trakdor ausgemach un is hä kumm. ‚s waa jo en schääne Borsch,
awwer ä wa hald bloss e Bauer un ich wolld kää Bauersfraa werre – im Himmellewe
ned.
De Saal wa brechend voll un de Freunde Roiner hodd sich so
richdisch ins Zeig geschmiss.
Die Schdimmung wa schunn ausgeloss un schwupps greifd mich
ääner un schlengerd mich üwwer die Danzfläch.
Midde im Danze werd abgeklatschd un ich land in annern Ärm.
Irschendwann wa ich so drurlich, dass ich mich emo korz vepuuschde wolld un in
de kiehle Hausgang geflicht’ bin. Grad heb ich moin Schleijer fer die Nas se
buzze, do wischberds mä ins Ohr. Hallo geheimnisvollie Prinzessin, derf ich
wisse, wä sich hinner dem Schleier verberje dud.
Des wa de Weiser Hans.
Ohne ebbes se saa hann ich de Kopp geschiddeld un midd de
Aue geklimberd. Kumm trink e Gläsje mid mär, lächeld’ä mich o un driggd mär e Sektglas in die Hand.
En Schluck hann ich getrunk ….. Dä Omend, die Musik, dä
Zauwer, ich wääs ned wasses wa- ich hunnem e Kuss uff de Bagge gebb.
De Honnes guggd mich o, zieht mich bei un gebbd mär de
erschde Kuss in moim faschd Erwachsene Lewe.
Korz hald’ä mich eweg guggd mä in die Aue, schiebt mich ums
Eck an die Kellertrepp un heerd so schnell mit Küsse nimmie uff. Himmel, hadd dä des druff äm wääche Knie se
mache un – ‚s wa bassierd, ich wa veliebt.
So mid Händschehalle un vedrämde Aue sinn mir serick in de
Saal un wollden widder danze. Do reisst mich Ääner erumm un rozzd de Honnes o.
Loss die Finger vun dem Mäde, des is moins.
O jessas, de Kriesfeller un beschiggerd wa dä aa schunn gans
schää.
Bassemoluff sääd de Honnes, mir zwää gehen jezz emo vor die
Dier un do erklär ich deer de Unnerschied zwische moins un doins.
Wierer widder kumm is, hodder nix geredd, hodd mich vum
Schduhl hochgezo un uff die Danzfläch.
Dassdes wääsch Klännes, du geheersch moi un glei Moije saa
ich des a doine Leit.
O du moi liwwer…..
un dodemit iss die Fassenacht dann erschd richdisch losgang
weil – de Hans wa älder wie ich un wa Bauer un moin Babbe erschdemol
fuchsdeiwelswild :-)
Awwer schää wa’s.