Â
Ach, was war der des en
klääne Razzegalli.
Sellemols, es war uff moi
Geburdsdaach Neinzehhunnereddreienneinzich, hoddene unser Bu ogebrung. Er hadd
in de Schul vunner Lehrerin geheerd dass die klääne Katze hodd un ned wääs
wuhie demit.
Mamme, Mamme, bidde bidde,
saa im Babbe dass mir äänie hole fahren. Alla had sich de Babbe ins Audo
gesitzt uni s middem noo Waldfischbach gefahr.
Â
Ookumm isser mid some
klääne, derre, dodefor awwer ellelange Kaderche. Schää-, was immer mer sich
drunner so vorschdellt, nä – schää warer ned un in ääm Ohr harrer en Razzer,
sicher vunn Hännelscher mid soine Geschwisdercher.
‚s erschd isser gaaans
vorsichdich uff dem Balgon erumgekrawweld, als obber kääner Schnoog was due
kännd. Aaaaawer dann, wirer mol warm war, do is los gang. So schnell wie der in
de Schränk war, so schnell hosch du die Deer garned wirrer zumache känne,
wannde der Gescherr gehol orrer wegeraamd hasch.
Ofangs isser in de Kisch
aach uff de Disch geschprung, äämol midde ninn in Kuchedääg – Jessas was fer
Sawwerei. Des hummerm schnell abgewähnd, anschunschde durfder üwwerall hie.
Uusinn hadder Dä im Kopp,
es war e wohrie Pracht. Der kunnd hubbse un hochschpringe.
Wammer mid’rer Daschelamp
so an de Wand de Lichtkringel gemach hodd – der is hoch enuff geschbrung un
wolld’ne fange. Grad garned mied isser worr, vor lauder Schbass.
Am liebschde war er awwer
draus. Die Vechelscher, die Biene, die Schnooge un wie all des Gesumms aach
hääsd, all denne isser nogeschprung , die Wiss enuff un de Gaade enunner. An
Blimmelcher geroch un Gladiole ogefress. Die hannsem ogeduu.
Schdunnelang kunnd der
sich draus vedulle – hod Gras gefress un manchmol drin dann aa gekotzt , ich
hunn geschennt-)
Â
Bees kunnd merm jo nid
soi. Am Disch gebeddelt hodder selde,.
Soi Schisselche mim Eigeel
un de gekochde Schingeschdiggelcher, des hodd Sunndaachsmoijens do geschdann un
der Katzekader hodds gewisst, wie nix.
E bisje schnäägisch warer
im Fresse.
Brocke wollder ned un aach ned alle Fuddersorde.
Schnell had mer raus,
was’em geschmeckt hodd..
Joggerd, wann ich Wellen
hadd mit Persching odder wu no Vanille geschmeckt hodd, do wollder immer was ab
un wann dann so e Perschingbreggelsche debei war hodders dorch die halb Schdubb
geschbauzt. Vewäähnder Bangerd, dää.
Ach was hadd ich mich so
ball als aarisch an den Fratz gewähnd un immer wann ich Omens Hämkumm bin,
hodder am Päädsche newischem Parkplatz gehoggd un gewaad.
Miau, miau, hunn ich
schunn geheerd, beim Deeruffmache.. En dicke Schdrächler üwwer soi Köppche un
dann sinn mir des Päädsche enuff,  minanner Hääm.
Wie de Babbe noch schaffe
gang is, wars grad so. De Pauli war uns all en dreie Freind.
Wanns Ääm mol ned gud gang
is, hodder soi Köppche ans Bää gedriggd, odder sich bei mir im Schooss
sesammegerolld un laud geschnurrd.
Kussjer hodder gern un
viel vedääld, awwer nore denne Leid, wurer hod aach leide känne.
Wann’ne Ääner geärjerd
hod, des hot de Pauli dem Sell nie vegeass.
Ich erinner mich noch -
Moin Babbe, der haddene mol Schbasshalwer getriezd un de Dank war, dassene’s
Paulche gewldisch in de Finger gebiss hadd – un immer wann moi Babbe dann zu
Besuch do war, hoddene’s Paulche wierisch ogeknorrd wie en Hund. Knorre, des
kunnder deischend echt.
Bei mir in moiner Schdubb
hodder so gere mit mir Mussik geheerd. Schdunnelang isser do gelee un hod debei
geschloof.
Jo – un jezz am ledschde
Daa vum alde Johr, hodder aach do bei mir gelee un Mussik geheerd, bisser
ingeschloof is.
Die ganz Zeit waren mir
beinanner, hunnen geschdrächeld un zugedeckt.
Am Neijohrsdaach hummerne
dann begrab, im Gaade unner de Kolkwizieheck.
‚s hodd weh gedu……
Es Johr zweedausendachd
hod sich veabschied – unser Pauli aach.
Â
Ich vemissene aarisch,
denne klääne Ragger……
eier paelzermad