Geschichde vunn Dehääm

13.02.2012 um 14:34 Uhr

Fassenacht uff de Hääd

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich   Stichwörter: Fassenacht, verliebt

 

Es wa jed Johr die Danzveoschdaldung un wä laafe kunnd mussd hie.

Hie zum Kedda, des wa’s Weissers Dochder.

Wie ähre Vadder geschdorb waa, hadd’s Kedda die Wertschaft üwwernumm - ‚s waa jo lerrisch un los un die Wertschaft wa die änzichd uff de Hääd.

Die Kedda wa e sogenennder „Üwwerschdänner“ also üwwerisch geblibb un nemmie gons so jung. Geschaffd hodds wie en Kerl un wonn’s als kä Klääd o’gehadd hätt, mä hädd nie gerood, dass des e Fraa iss.

Als Wertsfraa, so wie’mä sich die vorschdelld waa’s nix - un so hodd dort nore de Schdammdisch reschelmässisch gehoggd, die Kadler un ab un zu die Oihoimische, wann’s Geld fer „beis Kedda“ gelangd hodd.

O’geschribb hodds nämlich nix, des geschäftsdichdische, des hadds vunn soim Vadder gelernt.

On  Fassenacht hodds de Freunde Roiner un soi Combo beschdellt, dass die die Musik machen.

De große Saal hann mir Junge geschmiggd, die Bar schää schummerisch imme Eggelsche drauss im Gang, hinne newer de Kellertrepp ingericht.

So hodd känne, wä schnussele geh wolld, korz ums Eck veschwinne.

Mää wie ämol hodds Kedda no some Fassnachtsomend aa e Schnapsleich uff därer Kellertrepp gefunn, eruffer geschleppt, in de Schubbkärsch vefracht  un Hääm kutschiert.

Klor wa’s Kedda jo, ‚s hodd nie ned Wen verood.

Bis die Fassnachtszeit erum wa, waan do in därer Wertschaft so Schdigger acht Danzomende.

Wanns nor fer Erwachsene waa, durfden mär jo ned hie.

Ich waa erschd sechzeh, awwer schnuuse bin ich midd de Onnern aa gong, wu moi Leit gemäänd hann, mir sinn brav Dehääm im Bett. ;-)

De Babbe kunnd danze wie e Lumb am Schdegge un die „Dame“ hänn beim Schlange geschdann, so dass die Momme schunn alsmo e bisje geeifert hodd.

Awwer sie wa e schäänie Fraa, hochgewachs un e Figiersche wie e Dännsche aussem Hääder Wald- sie hodd nie uffem Bänkelsche hogge gemissd.

De Klaache Franz wa säächnarrisch uff’se un de ald Weid hodd aarisch gern midderer gedanzd.

De Oddo, wa zwa klääner wie sie, awwer ins Danzkärtsche hodder sich aach immer in getra.

Gelacht hodd’se do wie e jungi Mad – wunnerschää o’segugge - un de Babbe hodd’se veliebd o’geschdrahld.

Jo un dann kam do so en Omend fer uns jung Gemies.

Ich bin gang als „Keenischin der Nacht“ ich wäses noch wie Heit.

In nächtelanger Aawet hadd die Momme mä des Koschdüm aus schwazzem Tüll geschneidert un lauder goldene Monde un Schderne druff genähd.

Des wa soooooooo schää un was noch viel schääner wa – kää onner Mädsche hadd so e Koschdüm. Dodezu hodd a en klääne Schleier fers Gesicht geheerd, wu an de Ohre ingehung wor is.

‚s Gesicht hadd mä die Momme mid ährm Sach geschminkt un lange, falsche Wimbre dro geklebd.

E Kett aus de rechdlische Mond un Schderne fer um de Hals un fers Handgelenk- dort noch de Pombadurbeidel dro un ferdisch wa ich.

Groß wa ich jo aa un Figur hadd ich längschd, ned wie die derre Reche vunn de Owwerhääd,  wu de Wind dorch die Rippe bloose kunnd un mä’s peife geheerd hodd.

Gug selwer wie’de aussiesch Klännes un desdewee - Bis zehne derfsche bleiwe, dann kummsche awwer Hääm  - un zwa so wie’de annegang bisch, klaa?  - So hodd moi Momme mich unnerwiss.

Ich hunn gekämpfd wie e Leeb’ dass ich wennigschdens bis elfe bleiwe derf, so wie moi Bruder, weiler e Johr älder waa. Gud, wanner uff dich uffbassd, wa die Momme donn inveschdann.

Dass ich uff dich uffbasse du, dodefun kannsche dräme, määnd moin Bruder dann draus uff de Gas. Ich blomier mich doch ned un kumm do Vorre o mid moiner Schwesder im Schlepp - saad’s un gebbd Fersegeld.

Un ich muschd mid moim schääne Koschdüm jo langsam geh.

Jezz waa’n jo „Borsch“ seit e paa Woche aa e Thema fer mich, seit ich denne blondgelockde aus Kriesfeld kennegelernd hadd, dä wu beim Babbe soine Firma Laschdwaa gefah hodd.

Ich hunn gehoffd, dass dä Sell zum Danze kummd, veschbroch hadders.

Un dann wa do noch de Weiser Honnes.

Dass dä mich gern sieht wuschd ich schunn lang.

Immer wann ich die Schdross längs kumm bin, wu dä soi Äcker hadd, hodder de Trakdor ausgemach un is hä kumm. ‚s waa jo en schääne Borsch, awwer ä wa hald bloss e Bauer un ich wolld kää Bauersfraa werre – im Himmellewe ned.

De Saal wa brechend voll un de Freunde Roiner hodd sich so richdisch ins Zeig geschmiss.

Die Schdimmung wa schunn ausgeloss un schwupps greifd mich ääner un schlengerd mich üwwer die Danzfläch.

Midde im Danze werd abgeklatschd un ich land in annern Ärm. Irschendwann wa ich so drurlich, dass ich mich emo korz vepuuschde wolld un in de kiehle Hausgang geflicht’ bin. Grad heb ich moin Schleijer fer die Nas se buzze, do wischberds mä ins Ohr. Hallo geheimnisvollie Prinzessin, derf ich wisse, wä sich hinner dem Schleier verberje dud.

Des wa de Weiser Hans.

Ohne ebbes se saa hann ich de Kopp geschiddeld un midd de Aue geklimberd. Kumm trink e Gläsje mid mär, lächeld’ä mich o un  driggd mär e Sektglas in die Hand.

En Schluck hann ich getrunk ….. Dä Omend, die Musik, dä Zauwer, ich wääs ned wasses wa- ich hunnem e Kuss uff de Bagge gebb.

De Honnes guggd mich o, zieht mich bei un gebbd mär de erschde Kuss in moim faschd Erwachsene Lewe.

Korz hald’ä mich eweg guggd mä in die Aue, schiebt mich ums Eck an die Kellertrepp un heerd so schnell mit Küsse nimmie uff.  Himmel, hadd dä des druff äm wääche Knie se mache un – ‚s wa bassierd, ich wa veliebt.

So mid Händschehalle un vedrämde Aue sinn mir serick in de Saal un wollden widder danze. Do reisst mich Ääner erumm un rozzd de Honnes o. Loss die Finger vun dem Mäde, des is moins.

O jessas, de Kriesfeller un beschiggerd wa dä aa schunn gans schää.

Bassemoluff sääd de Honnes, mir zwää gehen jezz emo vor die Dier un do erklär ich deer de Unnerschied zwische moins un doins.

Wierer widder kumm is, hodder nix geredd, hodd mich vum Schduhl hochgezo un uff die Danzfläch.

Dassdes wääsch Klännes, du geheersch moi un glei Moije saa ich des a doine Leit.

O du moi liwwer…..

un dodemit iss die Fassenacht dann erschd richdisch losgang weil – de Hans wa älder wie ich un wa Bauer un moin Babbe erschdemol fuchsdeiwelswild :-)

Awwer schää wa’s.

 

13.02.2012 um 10:47 Uhr

Gruusche

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Hochzeit, 1947, Was, vom, Leben, bleibt

 

 

Schliesslich iss ball Friehjohr un do hässd’es gruusche – Platz mache fer Neijes.
Im Keller, uffem Dachborrem, in de Klaaderschränk, un im Rumbelkämmersche.
Ääns nom Onner werd dorchgewusseld un iwwerall finn ich ebbes, des wu ich uff gaa känne Fall eweg schmeisse will, ~~mä kännds jo nochemol brauche~~ ;-)
Doch „hall in“….. do denk ich doch grad on moi Dehääm……
Wie de Babbe noch gelebd hodd, dä hadd im Keller drunne so e Raum, wu’rer Summer, wie Winder immer ebbes gewergeld hodd.
Un was unser Babbe alles gekännd hodd -  vum kabuddene Schbeelzeich richde, üwwer Meewel rebariere bis Schuh fligge, dort hodd’ä alles gemach.
Moi Schlittschuh hodd’ä an e paa Schdiwwel gebosseld, so dasse ned dauernd ab gehn, genauso wie fer moi Briedersche alles wu dem soi Herz dro gehung hodd un fer die Momme, was die so gebrauchd hodd.
Kam en Nochber „Du Ernschd, häddsche/kännsche/deedsche mol“….. De Babbe kunnd immer helfe  - un umgekehrd hodd’s määschdens aa „en Schuh drauss gebb“ :-)
So vor de Woihnachde wa des Kämmerche a immer zugeschloss un ich wäss, dasser dort aa moi Bobbeschdubb gebaut hodd un des Wiejebettsche fer moi Bobbe. Des waa Neinzehhunnerdachdefuchzich un zwäädausendacht isse bei’me Russekind geland, obs noch demit schbielt….
De Momme ährn Hang fer „uffseheewe“ wa eher Wäsch un Schdoffe un Knepp un Woll un dodefunn hadd’se jedie Meng. Käschde voll sinn vunn’erer Behinnerdewerkschdadt abgehol worr, wie die Momme geschdorb wa.
Siwweneverzich hann die zwää geheirad  - un wammer alles uffhebd, sammeld sich midd de Johre hald en Haufe o.
Mir wuschden ganed, wo mir mid ausroome o’fange sollden.
Ich häär noch die Enkelkinner „Jessas, wie kommer donn bloss soviel Gruuschd „uffheewe“ un glei waan aach die Midde drin im Gruusche :-)
Gefunn hodd jedes ebbes, wos Herzje gebubberd hodd.
‚s greeser Nichtsche waa gons närrisch uff alles was midd Rode Kreiz sesamme gehung hodd. Die Bilder, O’schdegger un Orde wollds u’bedingd hunn. Moi Momme wa im Kriesch Rodekreizschweschder, soga Owwerfeldwewwel, a wannse kaum drüwwer geredd hodd, un wann dann nor wenisch un mit Träne in de Aue.
http://dokujunkies.org/dokus/geschichtepolitik/zweiterweltkrieg/frauen-an-der-front-krankenschwestern-im-zweiten-weltkrieg-dtv-xvid.html
Die Buwe, de ään wolld grad heirade un wa uffs Gescherr un Ausschdeijersach.
Gescherr un Beschdeck, do hadden moi Eldre Gudes fer besunnere Geleeschenheide un Welles so fer alle Daa.
Handdischer un Bettwäsch waa zum Däl noch orischinal vepackt.
Ährne Deckbedder un die vunn  unsere Schduwwe waan noch in de Fabrik genähd un mit echde Gänsedaune gefilld, wo gebb’sen so ebbes Heit noch… Klaa,  dass die ned bei fremde Leit gang sinn, sondern in die Roinischung :-)
Die Kinner un Enkelscher hann erschd uffgeheerd se gruusche, wie in ähre Audo nix mäh eninn gang iss, ausserm Fahrer ;-)
E paa Daa schbäder wa’s Haus voller Leit, wu ebbes vunn all dem Sach noch gebrauche kunden un kaafd hänn.
Jo un do hodd sich gezeijd, dass ewe ned alles Gruuschd wa, was in Haus un Audogaraasch erumgschdann is.
In de ään Hälfd vun därer Audogarasch hadd de Babbe nämlich soi Werkschdatt.
E U’mass vunn Nächel, Werzzeich, soga en Ambos, Äxt un Beilscher wa dort se finne un noch viel määner. Also mir waan all gepläddeld, wie sich eraus geschdelld hodd, was des Sach all fer en Wert hadd. Fers Kilo soviel, des hunn die Schrotthännler gebot tun im Nu wa die Garaasch so gut wie leer un die Enkelscher hunn sich üwwer die Penunse gefrääd ;-)
Dodeno wa ausser e paa Säck voller Mill, vunn „äänesechzisch Johr“ nix mä an Ort un Schdell  - awwer…..
Erinnerunge an Oma un Oba schdehn Heit in- un uff zich Kommode un werrn immer noch benizzd.
Aus ähre Deller werd gess, an ähre Handdischer die Finger abgedriggeld, un unner de Deckbedder waam ingekuscheld – un ball mäh ich aa de Rase widder middem  Babbe soim alde Rasemähjer, dä wu erschd beim zwedde/dridde mo o’schbringd, aaaaawwer – ‚s Messser is schärff wie Nochbers Lumbi ;-)
All des deed die zwää freije, wann’ses siehn….

So gesieh denk ich mä – loss alles wus iss, nooch mär die Sinnflut, sollen die Junge doch „gruusche“ :-)

17.01.2012 um 13:56 Uhr

Moin Babbe – siwweneachzisch wärer Heit’

 

 

 


Ernscht- Fillip hot er gehäs, geruf hodden awwer jeder Ernscht, - war en herzengude Mann.
Er hot im Strossebau geschafft, die Walz gefahr' un ach die Leid im Bussje uff die Ärwet un werrer Hääm.
Ich glab s'gebt wenisch Schtrosse zwische Alze un Meenz, wurer ned mit dro gebaut hot.

In die Stadt, zu soiner Firma waren des gut 3 Kilomeder, un fer denne Wech hot er e aldes Fahrrad g'hatt. Enunner iss jo prima gange, awwer fer Häämzus se fahre war de Wech zu steil.

Mir Kinner hann Owens oft howwe am "Alde Berg" geschtann un gewaat bis er kummt.
Hoch g'howe un geschlengert hot er mich, moim Brurer iwwer de Kopp gestrich un 'nen an de Ledderhosse hochgezo...huii -  Nie war'rer mied orrer schlecht gelaunt.
Moin Brurer hotter donn uffs Rad gesetzt, die Dasch hann ich getraa, un so simmer Hääm marschiert.

Sellemols waren mir, imme ganz klenne Heisje gewohnt, was moi Mudder vun ehrem Vadder geerbt g'hatt hätt.
Die Mamme hot meischt mim Schorz o im Hof geschtann un noch irschendebbes gemacht.
Im Summer war die Wäschbitt draus uffem Holzbock uffgebaut, 's hääs Wasser war gericht. De Babbe hots Rad eweggestellt, dann soi Hemd ausgedu un sich gewäsch.
Mer zwee henn brav gewaat, weil’s donn glei Owendesse gewwe hot..

Dodenooch musste mer 'ne in Ruh die Zeidung lese losse, hann gespeelt bis er donn g'saat hot
"no, er zwee Ragger, geh'n mol hä do"
Jooooooo, dann is g'schnawwel losgange, mir hann alles verzehlt, was de Daach üwwer so bassierd  wa.

Oft hot er dann noch Holz gehackt orre was ausgebessert un mer hänn zugugge derfe, orrer mit zum Weiser Guschdaf niwwer.
Des war de Baurehof bei uns im Ort.
Fer mich war des am schänschte, wu ich doch so närrisch war uff die Viecher.
Kieh un Gäse, en dicke Ochs (Bruno hoddä gehääs) mit riesegroße Herner, e Katz mit ehrer Kätzjer, Rolf-e schdattliche Doggemischling, for dem hann all Reschpekt gehatt, kläne Ente, Wutzjer, Gäns un Hinkel, des war moi Welt.

Nore, wannse die Wutze g'schlacht hunn, do hunn ich mich verschteggelt, weil de Metzjer mer ämol mit'eme abbene Sauschwänzje, de Bagge ogemolt hot...eklisch war des, des hann ich nie vergess.
Späder enaus dann, ich war schun acht-noi Johr alt, ich erinner mich noch so gut do dro.
Wann die Leit fer uff die Bauschtell net vollzählisch waren, also Platz im Arweider Bussje war, do hammer manchmol mitgederft no Nerrerolm an de Rhoi.
Die Mamme hatt Esse un Trinke debei, mer henn bade gederft un sie hot gelees.
Wär'n do net die eklisch schlimme Schteschmigge gewess, es wär herrlich g'wess, awwer ich war immer ganz verschtoch un schä was des dann nimmie.
Aach, no Alze zum Ohredoker hot er uns Moijens mitgenumm.Des war jo aach immer so e Prozedur.
Ich bin jo nore mit,weil’s dodeno dann in de Alzer Kaufhall legger panierde Fisch mit Grumbeersalat gebb hodd. Jo - un Omends hann mir dann an de Stross uff em Babbe soi Bussje gewaat, un er hot uns werrrer mit Hääm genumm.
Ich wees noch, wie ich dort an de Ohre operiert wor bin, ich hatt e Loch im Drummelfell - wie moi Babbe mer e paar wunnerscheene Orhbambelscher mitgebrung hot. Aquamarinblaue Stäänscher mit silwerner Oifassung . Ich hann se aarisch lang gehatt.....

In de 60zicher Johre hot er mit de ganze Nochbersleit unser Haus, un ach die Heiser vun de denne gebaut. Dortmols waren des 7 Familie. Die Leit hann sich gescheseitich geholfe und so is eens ums annere gewachs.
1963 sinn mer dann ingezo un ich hat e Stubb fer mich ganz allä, endlich.!

Unser Speelplatz war die Gass. Klickerles un Fedderball, wasses dortmols halt alles so geb hot.
Radfahre hot moi Babbe mich uff dere Gass gelernt un aach im Winder middem Schlerre fahre.
Mer warn jo bloss drei Mäd im Ort, alles annere warn Buwe.
Die hann uns noch beigebrung, was mer so fers Lewe braucht, zum Beischbiel uff die Stroh-un Heischteck krawwele un Flobbert schiesse.
Mer brennd heit noch de Hinnere,wann ich an die Senge denge du, wus do geb hot,wie de Babbe uns beim Flobbert schiesse verwischt hot. Hausarrescht un des e gansie Woch, des war schlimm, awwer ich hann schiesse gekennt.
Späder donn, ich war verliebt, was horrer uffbebasst, was des fer Borsch warn, wu do kumm sinn...Hach jo, eener war vun Nack, emme Winzer soiner. Der is kumme, freiweg üwwers klä Deersche gehecht, hot sich form Babbe uffgebaut und hot gesaat: Un ich heirat doi Dochder, dass des wäsch, ob deer des basst orrer net.
Moi Babbe hot nore gons drugge gemeent: do esses ledschde Wort noch long ned ausgeredd, un wannde dich net glei abmachsch, tret ich der de Schugg en de Aasch, do lernsche's flieh.
Ohauwahauwaha, des hatt der Nacker awwer glei kabiert un is ab.
Aus wars mit dere Lieb'
Ääner hot mer soga emol e Maibäämche g'schdeggt, gons owwe uff de Schornschde, moi liwwer, was hot de Babbe do geflucht, bis er des werrer hunne hatt.

Un dann, dann kam die Sach mit'em Fiehrerschoi.
Ich han gebiddelt un gebeddelt dass er mich e bisje iewe losst – mer hadden jo dortmols schun e eichenes Audo.
Des hod er mer donn ach so bisje beigebrung.
Ich hann de Fiehrerschei in Alze gemacht, er hot mich abgeholt un Häämzu durft ich fahre. Okumm bin ich prima, nore in die Garasch....
De Babbe hot gemänt, du musch do rickwärts noi.
Alla gut....Ich han de Kersch erumgedreht un schee uff de link Seit uffbebasst un rechts esses donn bassiert. Der Rickspichel war halt ab un die Stossstang e klä bisje lädiert.
So..., hot moi Babbe gemänt, jetzt weche aach, wiemer sowas ned machd Leischd hot mers ned, awwer leischd hots em, so hot er oft gesaat.
Leischd hot er’s mit mär beschdimmd ned gehatt.

Ich kennt noch viel verzeele vun moim Babbe ..... schä war's.....
Fröhlich

01.11.2011 um 12:46 Uhr

Allerheilische - un Heid gedengd mä jo de Dode

von: Paelzermad   Kategorie: Allerhand bei uns uffem Land   Stichwörter: Allerheiligen


An äne deng ich mit Sicherheit ned, odder doch - irschendwie schunn.....

Friehjer hat ich en klääne Daggel.
Waldi hodder gehääs.
Ich wääs noch genau wie ich denne krieht hann. Schwer hann ich defor schufde gemisst.
Bei's Spächeles (so hunn die gehääs) musst ich wie long die Kohle aussem Keller schlebbe un die Kich butze.
De ald Schpächele war de Oba vunn moim Schulfreind Joachim. Die waren Frieher in Minche gewohnt un sin dann doher bei uns gezo.
Newer dem alde Baurehaus vumm Spächele hunn die sich en Bungalow hiegebaut.
Der Joachim is jo dann bei uns in die Schulklass kumm un weil mir jo aussem selwe Dorf waren, hod der mich Nomiddags mitgenumm zum speele in ähre Scheier.

Die hadden immer klääne Katze in de Scheier renne un aach klääne Hundcher.
Dortmols hunn ich jo noch ned gewisst, dass der ald Spächele die immer vekaaft.
Mir Kinner hadden vor dem Alde schunn immer en Heidereschbekt, weil der immer wiescht war.
Kinner kunnt der grad so wennisch leide wie die Dierscher.
Der hod nore sich selwer gekennt un nore Geld gesieh.

Der Joachim hat aach angscht vor soim Großvadder un mir hann uns immer veschdeggelt, wammer ne kumme gemergt hunn.
Manchmol hodder sich aach ogeschlisch un uns an de Ohre geress, wanner uns vewischt hot.
Gemacht hunn mir nix schlimmes, bloss mit denne Dierscher gespeelt, ne Wasser hiegeschdelld un Fudder zesamme gesuchd.

Amme schääne Daach (Der Joachim un ich hadden uns mo wirrer veschdeggelt.) hunn ich gesieh, dass der no denne Hundscher trede dut, un aa mid soim Schdegge gehjese schlaat. Du hunn ferschderlich gejault.
Wie der wischt Mann fort war, hunn mir die Hundscher in de Arm genumm un gestreichelt un gegreint, so lääd hunn die uns gedu.
Ää Daggelche war debei, denne hodder besunnerschd getriezt, weil der net so schää war, wie die Annern. Der war e bisje lang gerot un hat aach schtaksische Bääncher. Der klää Ragger un ich, mir warn glei ä Herz un ä Seel.
Ich bin hääm un hunns moiner Momme gesaat.
"Momme, ich mach alles was de willsch, ich helf der bei alle Awede, wonn ich nor des Daggelsche kriehje kann".

Klänes, hot'se gesaat – guggemol, mär hunn grad frisch gebaut, e eischenes Heisje un e Dach üwwerm Kopp, des is doch wischdisch.
Mär hunn kää Geld fer so e Daggelsche. Was soll der donn üwwerhaupt koschde"
Ich hanns jo noch ned gewisst, hann mir e Herz genumm un bin bei den wiescht Mann hiegang.
"Herr Spächele, ich hätt sooooooooo gern den klääne Daggel, den wu'se jo eh ned vekaafe kennen"
Den willsche hunn, den wolld ich grad vesääfe, weil ich mit dem nix ofange kann".
Hach Gott....mär is faschd es Herz schdeh geblebb. Bidde, bidde, was sollern koschde, hunn ich gefroot.
Fünfezwansich Merk, dann kannschene mitnemme, awwer des will ich Heit noch wisse.

Ich bin häm gerennt, gebeddelt bei moiner Momme.
Nää, määnt se mit traurische Aue, des is viel Geld, des konnisch der ned gewwe.
Dodefunn missemer lewe, bis de Babbe es Schlechtwedder rum hot un werrer was vedient.
Nä moi Schätzje, so lääd wie mers dud, des geht ned.

 Ich hunn mich in die ald Audogarasch gehockt un iwwerleet.....un wann ich schaffe geh fer des Geld~~~~
Widder die Gass efor, mit Herzklobbe geklingeld.
Die Fraa Spächele war an de Deer un ich hunn’se gebiddelt un gebeddelt, dass'se mich ähre beim butze helfe losst, bis ich des Daggelche vedient hunn.
Sie hot ährn Mann dann rumkrieht, awwer zu was fer'me Preis.
Der hod gesaat, weil der klää Daggel jo dann so quasi ab Heid schunn moi wär, misst ich aa fer dem soi Fudder schaffe.

Glei nooch de Hausaufgawe bin ich alle Daa hiegang un dann hodder mich schaffe geloss bis umfalle.
Wo rennsch du dann alle Middag so eilisch hie, hot mich die Mamme mol gefroot. Ich geh speele mit de Mäd, hunn ich geflungerd.

De ald Spächele war en richdische Will-Ewwer. Der hot immer de Kohlekaschde uffgezo un eninnge....nä, des kommer nedemol do schreiwe.
Odder doch, es waa jo so – in de Kohlekaschde einngerozzd hod’dä – iiiiiigitt…..

Dem soi Fraa hot mer lääd gedu. Sellie hat nix schäänes.
O’geplärrt hodderse un ich glaab, handgreiflich is der aach worr. Die war so vehäärmt un duckmoserisch.
Därer selieb hunn ich die Sawwerei wegmache geholf, aach wanns mich als beinoh gehobb hodd.

Drei Woche is des so gang, do hod die Momme was gemerkt.
Saamol, frocht'se, was issen mit deer los, wie siehsch du dann aus, bisch du krank, orrer briehsch du was aus.
Erscht hunn ich nix gesaat, awwer sie hot gebohrt un gebohrt un dann hunn ich gegackst un ährer alles vezeeld.

Wie die gehäärt hot, was der wiescht Spächele mit meer macht is die aussem Haus gerast – hot mich mitgeschlebbt un bei denne vorre Schdurm geklingeld.
De Ald war selwer an de Deer.
"Sie zeich ich oo, uffem Gerischd, sie Kinnerschänner un Dierquäler, hot se gekrisch.
Was glaawen sie dann wer sie sinn, e Kind so aussenitze".
Der is frech gewääs wie Rotz. Hot gesaat, ich hätt des alles freiwillisch gemach, do kännt mer soi Fraa froo, die dät's beschdädische un hot die Deer zu gebaddschd.

Jetz hodd drowwe uffem Dorf änner gewohnt, der war beim Gericht. Zu dem is die Momme hie.
Ich will e Ozeich mache, hot se gesaat un dem Mann alles vezäält, aa dass der Spächele mär des Daggelsche veschbroch hätt, wonn ich defor schaffe du.

Der Mann hot gemäänt loss mich des mache, ich redd mid dem emol Tacheless. Sowas derf der ned mache.

Es enn vumm Lied war.....Mit dem Gerichtler durft ich hie un mär des Daggelsche hole, glei am selwe Daach noch, weil ich angschd had, dassern vesääfe dut.

Was mär des weh gedu hod, wie mer do hiekumm sinn un der Ald Schdinker gesaat hot, der Daggel wär fortgeloff. orrer so.
Jerenfalls wärer nimmie se sieh, in de ganz Scheijer ned. Mär kännden jo nochgugge geh.

Ich bin in die Scheier gerennd, hunn alles abgesucht...nix.... uff ämol häär ich e leises peife...
De Joachim hat sich wirrer veschdeggelt. Kumm, ich wääs wore den klää Daggel hiegedu hot.

Draus himmerm Hingelschadall hadderne in en Grumbeersack geschdeckt un owwe zugebunn.
Fers vesääfe haddem wahrschoins die Zeit nedmee gelangt. Gott sei Dank, war ich froh.
Ich hunn den Klää do erausgehol un dem Gerichtler den Sackk gezeijt.
Der hot was in soi Buch geschribb un ich duft mit dem klääne Kerlche Hääm geh.

Die Mamme hot gemäänt. Jetz hosche fer den klääne Ragger sooooo gekämpft, jetz bringe mer den aa noch satt.

So lang de Waldi gelebt hot – immer wann de ald Spächele am Deerche vebei gang is mit soim Schdegge, er hoddene furschbar veklefft un soi Zäh gefletscht.
Ich glaab, wann’ner naus gekännt hätt, der hädd denne Drecksack wiescht gebiss.
De Waldi un ich warn unzertrennlich bis er mit ferzeh Johr die Daggellähmung krieht hot un geschdorwe iss.

Denne ald Spächele hunn ich gehasst solang wierer gelebt hot un e safdisch Schdrof hadder jo aach krieht, des hodd ich vumm Joachim gewisst.
Es hässt jo immer dass kään Mensch wiescht gebor werd –
Bei dem kann des awwer ned geschdimmt hann, der war schunn wiescht gebor un war soiner Lebdaach wiescht geblibb……..

 

 

 

25.10.2011 um 11:06 Uhr

Heid vezeel ich emol ebbes vunn moim Briederche

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Briederche

 


 

Im  Ogdower  Neinzehhunnerdänefuchzich isser uff die Welt kumm, annerdhalb Johr friehjer wie ich.

Die Hebamm hodd long noch defunn vezähld, wie wierisch dasser gekrech hodd. „

Mid dem do wärsche noch doi Fräd hann Fried“ hoddse moiner Mudder Dortmols om Wochebett vorausgesaad un die Tande Irma, e Kussine vunn moim Babbe hodderer Recht gebb.

Wie recht se hadd, des hodd sich midde Johre gewess.

Als klääner Qwaschdersack warer oft krank. Alles wasses so gebb hodd, moi Briedersche hodds kriehd. Neddemo die Muddermilch hoddä vetra un muschd mid aarischer Laschd midde Flasch groß gezo werre. Die Mamme hadd arisch angschd ummene gehadd.

 

Schbäder dann, es ärgschde wa erum, mich hodds aa schunn gebb un ä is in de Kinnergaade no Kerchem gang.

Alle Daa hodd die Mudder’ne, mich in de Scheess, enunner in de Kinnergaade gebrung un Middags widder abgehol.

Ä Weg wa  u’gefähr so um die drei Killomeder de alde Berch enunner un drei Killomeder a widder enuff.

Heit u’vorschdellba was die Fraa geloff is midd uns Kinner un Dehääm erum jo aa noch.

Dann isser in die Schul kumm un los is gang.

En O’schdeller waas un de richdische Umgang hadder middem Luwwis soine Buwe ball gehadd.

Die waan iwwerall als ugezo vekrisch un ned grad gern gesieh.

Vun denne issä immer gehänseld wor, soga geqweeld un „Sunser odder Brunser“ hunnse soin Nome Bruno veuschdalld.

Awwer ä iss immer widder bei die hie geschlubbd. Die Momme hodd ball die Gääsegischdre kriehd un nimmie gewissd wasse mache soll.

Dauernd inschberre kunnd’sene jo aa ned.

Soga Schlää hunnene ned defun abgehall mid denne erumsezieh.

Ämol isser Hääm kumm middeme abgebrochene Schneidezoh. Eijenswu hadd’sene hiegeschlaa un dodebei is dä Zoh amme Eck schräsch abgebroch – hodds sellemols gehääs (Gott wääs, wies werglich waa).

Den abbene Zoh hoddä als O’denge behall un hoddene Heid immer noch.

E annermol sinnse midderer alde Zinkbadebidd uff de Ambach erumgeschibberd. De Bidd is gekendert un ä was sächnass.

Die Fried hoddem die Ledderhosse schdramm gezoo uns Äschelsche gedengeld, awwer nix, e paa Daa schbäder warer widder bei denne.

Wen hunnse beim Beere klaue vewischd, nä ned die Annere, moi Briedersche waas - 

un wää hodd beim Inbruch in e Baubud schmeer geschdann un hodd noch immer geschdann wie die Bollezei kumm is, genau …. moin Bruder – so dass moi Momme no Roggehause uffs Gericht hodd kumme misse.

De Babbe wa jo im Schdrossebau un  die ganz Woch ned Dehääm.

Was moi Briedersche zu denne Raudis gezo hodd, ich wääses bis Heid ne dun känner hodds gewissd.

Ich wäss nore, dass amme schääne Daa die Annelies gerennd kumm is un geruf hodd

„Fried kumm schnell, ‚s is ebbes ferchdbares bassierd“.

Unser Momme hodd alles fallegeloss uni s evor ans Weisers Wiss gerennd.

Dort hoddä unnerme Schdrohschdock gelää un kunnd sich nimmie riehre.

Moi Momme wa jo Krangeschweschder im Kriesch, un hodd Gottseidonk die Nerve behall.

Bisses Krangeaudo kumm is, hoddene kääner o’riehre derfe.

 

Friehjer hänn die Baure des gemähde Hei senkrecht hoch uff so große Holzschdeck geschichd, so dass des ausgesieh hodd wie e iwwergroßie Plazzbatron.

Do sinn die Bänggerde druffgekrawweld un enunnergeruddschd.

Moi Bruder wuschd, ä derf des ned, des haddem die Momme schdreng vebodd.

Feischling, Muddersehnsche, Mehlsack un all so was hänn dem Luwwis soi Buwe de Unser gehänseld un obwohl ä angschd hadd, isser do enuff.

Owwe kunndä sich nimmie halle, odder’s hoddene ääner geschdubbd, was nie ganz aus’ne allminanner eraussebringe wa un ä is koppüwwer enunnergefall.

Glick hadder gehadd, dass soi Kreiz ned gebroch wa, awwer in Gips gepaggd muschdene die Mudder dann Wochelang midde Kinnerschäss in die Schul fahre un abhole, dasser ned soveel vum Unnerichd veseimd.

Des waa’m e Lehr un vunn dort o hoddä sich mid dene nimmie abgebb

Wahschoins  hadd denne ähr schlechdes Gewisse de Ausschlach gebb un sie hännene a in Ruh geloss.

Ich glaab, am erleichderdschde waa in dä Zeit unser Momme.

 

Jo un die Daa warer jezz sechzisch, moi Briedersche - hodd drei Kinner wohlgeroot un all in Loh un Brot un soga zwää Enggelscher saan Obba zum. Es dridde kummd im Jannewar.

 

Obbä  alsemol serickdengd, ich mussene doch emo froo Fröhlich