Friehjer hat ich en klääne Daggel.
Waldi hodder gehääs. E lieb veschmusdes Kerlche.
Ich wääs noch genau wie ich denne krieht hann. Schwer hann ich for schufde gemisst.
Bei's Spächeles (so hunn die gehääs) musst ich wielong die Kohle aussem Keller schlebbe un die Kich butze.
De ald Schpächele war de Oba vunn moim Schulfreind Joachim. Die waren Frieher in Minche gewohnt un sin dann doher bei uns gezo.
Newer dem alde Baurehaus vumm Spächele hunn die sich en Bungalow hiegebaut.
Der Joachim is jo dann bei uns in die Schulklass kumm un weil mir jo aussem selwe Dorf waren, hod der mich Nomiddags mitgenumm zum speele in ähre Scheier.
Die hadden immer klääne Katze in de Scheier renne un aach klääne Hundcher.
Dortmols hunn ich jo noch ned gewisst, dass der ald Spächele die immer vekaaft.
Mir Kinner hadden vor dem Alde schunn immer en Heidereschbekt, weil der immer wiescht war.
Kinner kunnt der grad so wennisch leide wie die Dierscher.
Der hod nore sich selwer gekennt un nore Geld gesieh.
Der Joachim hat aach angscht vor soim Großvadder un mir hann uns immer veschdeggelt, wammer ne kumme gemergt hunn.
Manchmol hodder sich aach ogeschlisch un uns an de Ohre geress, wanner uns vewischt hot.
Gemacht hunn mir nix schlimmes, bloss mit denne Dierscher gespeelt, ne Wasser hiegeschdelld un Fudder zesammegesuchd.
Amme schääne Daach, (Der Joachim un ich hadden uns mo wirrer veschdeggelt) hunn ich gesieh, dass der Drecksack no denne Hundscher trede dut, un aa mid soim Schdegge gehjese schlaat. Du hunn ferschderlich gejault.
Wie der wiescht Mann fort war, hunn mir die Hundscher in de Arm genumm un gestreichelt un gegreint, so lääd hunn die uns gedu.
Ää Daggelche war debei, denne hodder besunnerschd getriezt, weil der net so schää war, wie die Annern. Der war e bisje lang gerot un hat aach schtaksische Bääncher.
Der klää Ragger un ich, mir warn glei ä Herz un ä Seel.
Der hod mers Gesicht abgeschlotzt un gemach wie närrisch, wann er mich bloss schunn kumme gesieh hot.
Ich bin hääm un hunns moiner Momme gesaat.
"Momme, ich mach alles was de willsch, ich helf der bei alle Awede, wonn ich nor des Daggelsche kriehje kann".
Klänes, hot'se gesaat – guggemol, mär hunn grad frisch gebaut, e aische Heisje un e Dach üwwerm Kopp, des is doch wischdisch.
Mär hunn kää Geld fer so e Daggelsche. Was soll der donn üwwerhaupt koschde"
Ich hanns jo noch ned gewisst, hann mir e Herz genumm un bin bei den wiescht Mann hiegang.
"Herr Spächele, ich hätt sooooooooo gern den klääne Daggel, den do, wu'se jo eh ned vekaafe kennen"
Den willsche Hunn, den wolld ich grad vesääfe, weil ich mit dem nix ofange kann".
Hach Gott....mär is faschd es Herz schdeh geblebb. Bidde, bidde, was sollern koschde, hunn ich gefroot.
Fümfunzwansich Merk, dann kannschene mitnemme, awwer des will ich Heit noch wisse.
Ich bin häm gerennt, hunn gebeddelt bei moiner Momme.
Nää, määnt se mit traurische Aue, des is viel Geld, des konn isch der ned gewwe.
Dodefunn missemer lewe, bis de Babbe es Schlechtwedder rum hot un werrer was vedient.
Nä moi Schätzje, so laad wie mers dud, des geht ned.
Ich hunn mich in die ald Audogarasch gehockt un iwwerleet.....un wann ich schaffe geh fer des Geld~~~~
Widder die Gass efor, mit Herklobbe geklingeld....
Die Fraa Spächele war an de Dür un ich hunn sie gebiddelt un gebeddelt, dass'se mich ähre beim butze helfe losst, bis ich des Daggelche vedient hunn.
Sie hot ährn Mann dann rumkrieht, awwer zu was fer'me Preis.
Der hod gesaat, weil der klää Daggel jo dann so quasi ab Heid schunn moi wär, misst ich aa fer dem soi Fudder schaffe.
Glei noch de Hausaufgawe bin ich alle Daa hiegang un dann hodder mich schaffe geloss bis umfalle.
Wo rennsch du dann alle Middag so eilisch hie, hot mich die Mamme mol gefroot. Ich geh speele mit de Mäd, hunn ich geschwinnelt.
De ald Spächele war e richdische Willewwer.
Der hot immer de Kohlekaschde uffgezo un eninnge....
nä, des kommer nedemol do schreiwe.
Dem soi Fraa hot mer lääd gedu. Sellie hat nix schäänes.
Ogeplärrt hodderse un ich glaab, handgreiflich is der aach worr. Die war so vehäärmt un duckmoaserisch.
Dereselieb hunn ich die Sawwerei wegmache geholfe, aach wanns mich faschd als g'howe hot.
Drei Woche is des so gang, do hod die Momme was gemerkt.
Saamol, frocht'se, was issen mit deer los, wie siehsch du dann aus, bisch du krank, orrer briehsch du was aus.
Erscht hunn ich nix gesaat, awwer sie hot gebohrt un gebohrt un dann hunn ich gegackst.
Wie die gehäärt hot, was der wiescht Spächele mit meer macht is die aussem Haus gerast – hot mich mitgeschlebbt un bei denne Vorre Schdurm geklingeld.
De Ald war selwer an de Dier.
"Sie zeich ich oo, uffem Gerischd, sie Kinnerschänner un Dierquäler, hot se gekrisch.
Was glaawen sie dann wer sie sinn, e Kind so aussenitze".
Der is frech gewääs wie Rotz. Hot gesaat, ich hätt des alles freiwillisch gemach, do kännt mer soi Fraa froo, die dät's beschdädische un hot die Dier zugebatschd.
Jetz hodd drowwe uffem Dorf änner gewohnt, der war beim Gericht. Zu dem is die Momme hie.
Ich will e Ozeich mache, hot se gesaat un dem Mann alles vezäält, aa dass der Spächele mär des Daggelsche veschbroch hätt, wonn ich defor schaffe du.
Der Mann hot gemäänt loss mich des mache, ich redd mid dem emol Tacheless. Sowas derf der ned mache.
Es enn vumm Lied war.....Mit dem Gerichtler durft ich hie un mär des Daggelsche hole, glei am selwe Daach noch, weil ich angschd had, dassern vesääfe dut.
Was mär des weh gedu hod, wie mer do hiekumm sinn un der Ald Schdinker gesaat hot, der Daggel wär fortgeloff, orrer so.
Jerenfalls wäre nimmie se sieh in de ganz Scheier ned. Mär kännden jo nochgugge geh.
Ich bin in die Scheier gerennd, hunn alles abgesucht...nix.... uff ämol häär ich e leises peife...
De Joachim hat sich wirrer veschdeggelt. Kumm, ich wääs wo'rer den klää Daggel hiegedu hot.
Draus himmerm Hingeslchdall hadderne in en Grumbeersack geschdeckt un owwe zugebunn.
Fers vesääfe haddem wahrschoins die Zeit nedmee gelangt.
Gott sei Dank, war ich froh.
Ich hunn den Klää do erausgehol un dem Gerichtler den Sack gezeijt.
Der hot was in soi Buch geschribb un ich duft mit dem klääne Kerlche häm geh.
Die Mamme hot gemäänt. Jetz hosche fer den klääne Ragger sooooo gekämpft, jetz bringe mer den aa noch satt.
So lang de Waldi gelebt hot – immer wann de ald Spächele am Deerche vebei gang is mit soim Schdegge.
Er hoddene furschbar veklefft un soi Zäh gefletscht. Ich glaab, wanner nausgekännt hätt, der hädd'ne wiescht gebiss.
De Waldi un ich warn unzertrennlich bis er mit ferzeh Johr die Daggellähmung krieht hot un geschdorwe iss.
Denne ald Spächele hunn ich gehasst solang wierer gelebt hot un e safdisch Schdrof hadder jo aach krieht, des hoddisch vumm Joachim gewisst.
Es hässt jo immer dass kään Mensch wiescht gebor werd – un nix wär soo schlecht, dass ned aach noch was gudes debei wär.
Bei dem kann des awwer ned geschdimmt hann, der war schunn wiescht gebor un war soiner Lebdaach wiescht un falls an dem was gures war, dann hadders so gud veschdeggelt, dassers selwer nimmie g'funn hot.