Geschichde vunn Dehääm

25.02.2007 um 15:16 Uhr

Februar bis Oschdere

von: Paelzermad   Stichwörter: Faschdezeit

Die Fassenachd iss erum.

Bis Oschdere is Faschdezeit, saan die iwwerall in Radio un Fernseh un de Parre hots om Sundaach en de Kerch jo aach geprerrischd.

Wer sich ned nore an Wasser hald un nix esse duut, der duut sindische bis dortenoi.

Lisbeth, was machsche, denkt'des so fer sich.

Wann die's jo all saan, werd jo aach was dro sinn.

Ganix esse, des macht de Kall nie em Lewe mid,

awwer 's Flääsch kännt mer die do Woche eweglosse un Pommes un derlei, des muss jo aach ned sinn.

So e derrie gequelldie ab un zu, des kann doch kää Sinnd soi, sinnierd es Lisbeth so for sich hie - machd sich uff die Sogge un dabbt ins Lidl innkaafe.

Jogurt, woasche Kees, Gemies, Griezeich un Obschd, jedie Meng.

Schunn beim ogugge werds'em ganz blümmerand un e Lääbsche Brot muss mit.

Vun dem Krom soll mer oschdännisch satt werre, seleewe ned.....

Wennigschdens Omends muss ich dem Kall jo e Range Brot erunnerschneide, der schpringd mer sunschd mimm naggische Aasch ins Gesichd.

Dehääm okumm, schdobbt es Lisbeth de Kiehlschonk mit dem Krom voll, als ob schlechte Zeide kummen.

Omends.....de Kall kummt hääm.

Här Lisbeth, hosche e schää Biersche im Kiehlschonk, sääder un reißt die Kiehlschonkedeer uff.

Ei verreck, was is des dann ferre Haufe Gemies un Kram.....

Fer was hosche denne Krembel do drin schdeh, des is doch Viehfudder Lisbeth.

Ei es is doch Faschdezeit Kall un do gebt's nix anneres.

Soooooo siehsch du grad aus, moi Maad, ned mir mär.

Ich schaff de ganze Daach wie en Ochs un du willsch mär Omends denne Frass vorsetze.

Des du mol gons schnell vegesse, Fraa.

Brauchsch gar kää Schlärr hängeselosse Lisbeth.....Ich erklär där jezz emol warum des garned geht.

Horsch uff......

Gut – den Kääs, dodefun kannsche en schääne Kuche bagge ferde Sundaach un den Jogurt eschde hald so zwischeninn, awwer -

Guggemol die Karodde do. Die Kaniggel kriehn jetz ball Junge, brauchen die Karodde - un du frischt dääne ähre Fuuder eweg.

Die klääne Hingelscher drauss im Schdall, sinn die ned goldisch, wiese do erumdabbe dun - un du frischt denne klänne Kerlcher de grie Salad eweg.

Un des Päggelsche Müsli, moi Meisje, des schrähn mir ins Vochelheisje, die Vechelcher frään sich driwwer.

Die Gänseaijer sinn aach ball ausgebrieht, die Alde brauchen dodefor Kraft un du frischd'ne es Griezeich eweg.

Emol ehrlich - Finnsch du des werglich gut, dich an Sach ze bereichere, deswu Onnere Lewewese aarisch needisch brauchen.

Nää, gell ned.... Alla schlubb in doin Jobbe,

mär fiddern jez die Viehscher mid dem Krom, gehen donn rischdisch inkaafe un du kochsch uns was Gescheides.

Wann des e Sinnd is, dann setzen mir nom Omendesse glei noch Änni druff, drin inde Kammer, gell moi herzgedriggdes Bobbelche.......

Faschde kann vunmäraus, wer aach immer faschde will.

 

 

20.02.2007 um 16:57 Uhr

Jessas was ferre Woch.....

 

Desdo ess jo werglich e schlimmie Woch....

Rosemoondaach,

Fassnachts(Veilche)dienschdaach,

Aschermittwoch,

Griedunnerschdaach,

Karfreidaach,

un die Wochess jo noch lang ned erum.....

Was dun im Fasching Leid sich z'ammeraufe, de Hauptgrund is nadeerlich grööle/saufe.

Die Fra geht als Marieche zu de Funkeprobe, gutgelaund in hexschdgewaachder Garderobe

un selbschd dich hald nix Dehääm im Haus, zum Elferrat ziehts dich enaus.

Schbeckprowe mache un die Mädcher büzze, Mann des vebiede däät an selle Daa nix nüzze.

Sogar doin Chef gebt dir uff äämol's forsch die Hand, sieht der doch doin blankgebutzde Orde "Hosseband"

Gelacht, geschungelt un gedanzd werd bisses Zeit werd fer e Dusch, weil beim danze un beim kisse du gud riche musch.

So geht des dorch die ganze Daa - mit Schbass un Krämpfe,

dusch wacker dorch, bis Aschermittwoch kämpfe.

Mit ääm Schlagg is alles donn vebei, die Schungel, gröhl- un kisserei un fers erschde wars des mit "juchei"

Jetz kummt vum Johr die eher drugge Hälfte, kannsch nor Ääns,

dich fräje uff de nexschde 11.11.

Alla dann, bis nexschdesmol.......

 

19.02.2007 um 13:11 Uhr

Rosemondaach....

von: Paelzermad   Kategorie: Dehääm gekocht un gebagg   Stichwörter: Woisoß

 

Ich bin zwar ned am Rosemondaach gebor,awwer
"Du närrisch Gescherr"- des säät moin Monn aach alsemol zu meer.


Heid gebts bei uns no aldem Brauch, Fassnachtskichelcher un Woisoß.
Des hod moi Oma schun so gemach un aach moi Momme.


Alla hunn ich mer gedenkt, es schmeckt jo gar ned mol so iwwel, werds aach bei uns om Rosemondaach so beibehall.

Die Woisoß werd mirreme *Gude Dröbbsche* gekochd un abkälde geloss,
nod werd in die Woisoß en schdeggeschdeife Eischnee eninngezoo, so dasses aussieht, als ob Eisberje druff schwimmen.


Des is echt legger un bringt äm in Schdimmung fer Fassenacht ze gugge, egal ob Dehämm vorm Glotzkaschde, orrer eijenswu, ääner vun denne Umziech.

Hauptsach Schbass gehatt...gelle....;-)

PS: Wer's Goggo fahre muss, des werd sauwer ausgelost weil,

der Sell krieht nämlich kää Woisoß zu soine Krebbel.

Ned dass der in soim Hormel in de Schosseegrawe fahrd.....gelle ;-)

Eich all veel Schbass uff de Gass...
~~paelzermad~~

Wann'd jezerd wisse willschd wie's gemach werd...

froo mich doch ääfach .......**s**

 

 

18.02.2007 um 09:36 Uhr

In die Kerch

 

 

 

Ach jo, is Sundaach un glei halb zeh, Zeit fer in die Kerch.

's hot schun gebämbeld, hosches geheerd Willem.


Jo,jo Lena....wann ich an die schdäähadde Kerchebänk denk, dud mer de Schdeiss schunn jezerd weh.
Un saukald isses do aa noch.

Der Parrer werd werrer prerrische bis zum Sanktnimmerloinsdaach un kää Enn finne.
Hocksche do werrer zwä Schdun uff dene aaschkalde Bänk un die Hämoridde singen's Avemaria mit.
Am liebschde dääd ich jo gar ned hiegeh.

Nä Willem, des kannsch ned mache, was dääden do die Leid saache.

Wu die Määschde doch eh nore in de Kerch hoggen, fer'se gugge un hinneno dun die Jeden wu ned do war, dorchhechele un ausmache.
Du wääsch jo...

"Ned alle Engel hoggen Sundaachs en de Kerch - un ned All die, wu Sundaachs en de Kerch hoggen sinn Engel"
gelle.....

 

 

10.02.2007 um 10:35 Uhr

"Tach" zu dem veräände Samschdaach im Februar....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Maria, Lichtmess

Häär, kennsche en Satz mit sr .......jo klar - 's räänt :-) :-) :-)

Alla ä Gures hot der Monad awwer - 's is wennigschdens werrer friehijer hell un omends aach länger.

Es war jo am zwedde Februar aach Maria Lichtmess un bei uns in de Palz hääßts jo
„'Mariä Lichtmess, spinne vergess’, bei Daach ze Nacht gess’“

wo mer sich jetzt frooche kännt, was'fer spinne vegess werre soll. ;-) Die Spinne, orrer doch eher die Awet am Spinnrad, die wu mäschdens an lange Winderomende gemachd wor is.

Die Reechel vunn Sellemols besaat jo aach, dass die Baure an Maria Lichtmess noch die Hälfd vumm Fudder fer's Vieh hänn misse iwwerisch hunn, dasses gelangt hot bis zu de näxschd Ern.

War des ned so, hod der Bauer ned gescheid haushalle känne un is aarisch in die Bredullje kumm.

Lichtmess war aach de Ofang vumm Baurejohr dortmols.
An dem Daach hot's Dienschdboddejohr uffgehäärd.


Die Knecht un Mägd hänn de Reschd vunn ährem Johresgeld bezahlt krieht un kunnden entwerrer nei oischdehje, orrer sich annerschdwu e neiji Aawed suche.
Midde unnerm Johr is selde Änner nei inngeschdann.

Wann do Ääner doherkumm is, hodder määschdens was uffem Kerbholz gehadd un war annerschdwu enausgefloo.

Mid so ääm warn die :-) Knewwel :-) (Bauere wie moin Oba Hannes) ned grad sachde umgeschprung.


Jeder muschd jo so e Bischelche vorzeije un do hod misses liggelos die Dinschdzeit drinschdeh. Wo un bei Wem un wie lang. War des ned oschdännisch gefiehrd, hot'ne selde en Bauer genumm.

Jo, des war im Februar so, sellesmol.
Heid werren die Aawedsveträch gemach,
egal wie un wo un zu weller Zeit.

Die Momme hots vezeelt un ich hunns uffgeschribb, fer Eich....


Gruß.... saat emol die~~paelzermad~~ :-)

 

 

03.02.2007 um 13:39 Uhr

Unser Wutz, die "Grumbeerveedelungsolaach" **gg**

von: Paelzermad   Kategorie: Allerhand bei uns uffem Land   Stichwörter: Wutz, Worschd

Do werd die Wutz geschlacht - Do werd die Worschd gemacht

Im schääne, schääne Pälzer Land.....

  

 

Vor zisch Johre hadden mir emol e Wutz – Jolande hammerse gedaaft.

 

Do war omm ald Heisje so e Gewölbekeller un do war e Schdick abgedäält fer Sauschdall.

De Babbe hot e Sauschdalldäär geschreinert,

wääsche...so änni wu zwägedäält is. Unne bleibtse zu un owwe daachsüwwer uff.

Un do hot die Jolande drin gehaust.

Die Sell' war e wieschdie Sau. Die kunnt mer ned mol schdreichele, orrer olange, die hätt äm glatt gebiss.

Die hot aach dollwierisch alles veroppt, was 'rer unner die Schnüss kumm is, aach moin Teddy, wu moi Briederche derer,vor lauder Zorn eninngeschmiss hat.

Awwer des war e anner Geschichd.

 

Wann ich vun de Schul häämkumm bin, hots oft no gequellde Grumbeer geroch, weil die Momme werrer de Dämber uffem Herd schdehje hat.

Schunn im Herbschd, beim Grumbeerlese uffem Grumbeeragger, muschden mir die gans klääne extra raffe weil, die sinn nämlich gequelld worr, un unners Saufudder gedriggd wor.

Dodemit is die Wutz fettgefiederd wor. Des hod digge Ribbe un e schääner Schbeck geb.

Die Wutz is gefiederd wor, bisse gud drei Zentner gewooche hot.

Des war määschdens so Ofang Februar.

Do war de Termin mimm Hausmetzjer schunn lang gemach.

De Besande Kal war beschdelld........

 

Um den Dreh erum is in viele Haushalde geschlachd wor.

Es war noch kald genuch, so dasses Flääsch schnell abgekäld is un die Worschd hot känne gleich am selwe Daach gekochd werre.

Normal muss Flääsch, was nocher veworschdeld werre soll, erschd mol üwwer Nacht richdisch auskiehle. Des hot mer beim Winderschlachte ewe geschbard.

 

Die Brodworschd war moi liebschdie Worschd, isse Heid noch.

Wann die uff de Bohneschdange zum driggele gehängt iss, dann bin ich immer rische gang. Schnuse hätt ich mich ned getraud, weil -  des waren mir Kinner gelernd, dass mer sowas ned hämlich machd, weil so e Wutz jo e gons Johr fer die Familie werrer lange muss.

 

Lewwerworschd hot misse immer moi Babbe abschmegge. De Hausmetzjer hot des nor grob  gemach, weil jo ned all soi Kunne de selwe Geschmack hadden.

 

De Schwademaa is in de Saublos gefilld wor- un in däre ihrn Maache, e Gordel dro un bei die Worschd zum driggele gehängt.

 

Bludworschd, die ess ich am liebschde frisch aussem Kessel.

Was hänn mir Kinner immer druff gebassd, dass Werschd uffplatzen. Die sin dann aussem Kessel genumm wor un uffs Brett geleet.

Kumm här, hodder als geruf, do hosche e Schnud voll., awwer erschd wersche gedaafd.

Dann hodder des Sauschwänze ins Blut gedunkt un mir demit üwwer de Bagge gefahr...iiieh, war des eglich, awwer die Kesselwarm Bludworschd wars Wert......

  

Die Mamme had jo uffgeplazde Worschd ned so gern, weil die Worschdsubb dann so was wertvolles war un se die ned gern hergeb hod. Do hoddse gemoserd un Brieh owwe abgeschebbd fer forsedra. Unne die midde Brogge, die is greeschdendääls fer uns behall wor.

 

Sellemols wars jo de Brauch, wonn wer geschlachd hod, hunn die Leid  im Dorf Worschdsubb geschenkt krieht.

B'sunnerschd liewe Leid un gud Bekannde, hunn aach klääne Lewwer-un Bludwerschdelscher debei krieht, die sinn exdra dodefor gemachd wor.

Mir Kinner mussden die als austra geh, mid Milchkänncher un Häwelcher.

Ich wääs noch, wie mir um die Beschde "Kunne" gewärfeld hunn, weil – mir han do oft Geld orrer Schnääges krieht, als Dangeschää vun de Leid.

Midde Zeid wussden mir genau wer viel gebd, wer wenisch- un wer garnix.

Ich war e goldischKrott, un hunn mäschdens viel krieht.

Awwer behalle war ned, mir waren numol zwä Geschwisder un gelernd, dass alles gedääld werd.

 

Ach do falld mer grad noch inn – Die Momme vezeeld jo aach viel vun Friehjer un ledschd, wie mer draus bei Ähre gesotz hann, do hoddse so e Schdiggelche vunn ährem Vadder, em Oba Hannes vezeelt.

 

In de Kriechszeide hod de Oba Hannes ab un zu schwarz- un klammhämlich geschlacht- sellemols war des jo schdreng vebodd.

Ich glaab, wannse Ääner dodebei vewischd hann, der is in de Bolles gehoggd wor un nimmie erausgeloss, orrer so.

 

Oft hod de Oba un die Familie des Nachts drowwe uffem Schbeicher gemach, dass jo Nimmand was häärd, orrer gar rische dud.

Äns vun de Kinner muschd do immer schmeer schdehje un owwachdbasse.

 

Dem hodder dann veschbroch - "Wonnde doi Sach gud machsch, dann kriesche de Dunnerschbersch fer Schbarbix" **gg**

 

Äämol, so hod de Hannes sellemols vezehld – Äämol is en Jud ums Eck kumm.....

Gell ehr henn grad geschlacht, saat der.

Ich will jo ned viel, hätt jo nore gern  e bisje Öhrche, e bisje Bäggelche, e bisje  Schnüssje und aach e bisje Züngelche.

Bassemoluff, saat de Hannes.

"Ins Öhrche du ich der flüschdere, dass du kää Bäggelche kriesch - un wannde weider so bleed doher reddsch, schlaa ich der uffs Schnüssje - un mid'dem Züngelche kannsche mich emol am Asch legge. Un jez mach dich ab"

's waren hald raue Sidde in denne  schlechde Zeide, dortmols.

 

Jo - jez hammer jo werrer Februar un so manchie "Jolande" kann sich jezerd *wam ozieh* .....

So mancher Wutz geht’s die Daa do ans Ringelschwänzje **gg**

 

 

Bei uns sinn die Zeide vebei......leider, denk ich schunn manchesmol mid e bissje Wehmut.

Es war vollkumme annerschd wies Heit is,

 - 's war schää.......

01.02.2007 um 17:58 Uhr

Fassnachstkichelcher....

von: Paelzermad   Kategorie: Dehääm gekocht un gebagg   Stichwörter: Hefedääg

 

 

Heit war so en schdressische Daach, der hot Heit Moije schunn um fümfe demit ogefang,

dass moi Ambännche in moine Schdrumbhosse hänge blebb iss un e Loch geriss hot.

Ei, do war ich vunn Null uff Hunnerd in Dreikommanix.

Gewizzeldunnerkeil hunn ich gedengt, wanns so schunn ofangd......

Ins Audo eninn, vunn do o hots Dellefon nemmie schdill geschdann.

Wann des schdimmd, was Heit die Bildzeidung schreibt, ei do hann ich Heit Krebsschdrahle genung abkriehd.

Erschd in de Schdadt erumgebrummd, do un dort was erledische und dann uff Alse.

Dort muscht ich e Uffmass mache.

Werrer Häm ins Birro, Mails geles un Dellefon abgehärd un ab.... -  

werrer enaus do un dort noch des un des erledische.

Beim Gloggeschlaach wars korz vor zwelf un ich war gebicheld.

Aus, Schluss hunn ich gedengt...Alleweil fahr ich ins Lidl un kaaf Heef - fahr Häm un bagg Fassnachstkichelcher.

So hunn ichs aach gemach.

 

Ää Killo Mehl in e Schissel gesibbd

En halwe Lidder Milch warm gemach und do drin zwää Werfel Heef uffgeleesd.

Die Heefmilch bei's Mehl geb

150 g Zugger debei gedu

Ään Becher Schmand dezu geleerd

4 Essleffel Eel mit drunnergeriehrd

zwää Aijer drogeschlaa un alles mid de Knethoge gud geriehrd.

 

Denne Hefedääg  mimme Handuch abgedeggd un warm geschdelld.

Isser schää uffgang, eraus uff de Disch geleerd un dorchgekned. Vielleicht noch e bisje Mehl dro gewwe.

Ned so feschd un ned so wääch derf der Dääg sinn.

So – jez wird der e bisje ausgewälljerd, so Schdigger 3 Zendemeder dick.

Mimme Tringeglas Bällcher aussteche un uff Brettcher leje, dass die nochemol geje kännen. Wann dodraus schääne, digge Bällcher worr sinn, dann kummen die in die hääs Frittös un werren hiwwe un driwwe ausgebagg.

Fer absedroppse kummen die uff en Kucheroschd un werren dann in Zimt/Zugger gewälljerd.

Wann die dann ganz kalt sinn, werd Himbeer odder Johannesbeergelee in die Kucheschbritz mit der lange Tüll gefillt un die Kichelcher dodemit gefillt.

Jez kunnd ich mich jo mo werrer ned bremse, hunn glei ääns probiere misse un wissener was......

Ei, die sin gut......

Ich wääs wer sich do Moije noch driwwer fräje dut......

 

"Moi Momme, un moi Bu"