Ledsch, omme wunnerschääne Friehlingsdaach, grad so wie der Heid.....
Ich war e bisje laafe, drowwe im Kerchemer Wald, dort wo de Dipdam bliehd.
De erschde Weesch vun moine Eldern, in der Zeid, des war immer dort enuff.
Dipdam is e Orschideeart und bliehd uffeme sunnische Feldschdigg, midde im Wald.
Sowas schäänes ze siehje, fräd äm in de Seel.
Ich erinner mich noch dro, wie ich denne zum erschdemol gesieh hann - un seid moi Babbe geschdorb is, geh ich mer jed Johr die Bliedeprachd allä ogugge.
Ledschd awwer, war ich ned allä.
Dort schdehd e Bank. Die hod emol en Waldarweider ausseme Baamschdamm gewergelt, dass die Leid do beim gugge aach sitze kännen.
Uff dere Bank hot e Fraa gesess.
Ich bin vebei middeme freindliche "Tach", do sieh ich dass die groind.
"Achdumoiliwwer" denk ich, was werderer donn fehle – dreh mich erum un geh serick.
"Konn ich ährne helfe" froo ich.
Sie guggd hoch un ich gugg midde eninn in Schmerz un Läd.
"Nä, saat se leis, ich glaab ned"
Z'erschd wolld ich widder geh, awwer dann hunn ich mers iwwerleet un gesaat
"Ei derf ich mich e bisje debei setze"
Sie hot wortlos ährne Dasch eweggerahmd un Platz gemach.
E gonsie Zeidlong hummer alle Bäd denne Dipdamschdengel zugeguggt, wie se sich im Wind hie un här dun wieche.
Uff Äämol hod die Fraa ogfang ze redde.
" Was hot mer bloss aus mer gemacht" säät se.
Des was mich so groine lossd is:
"Uff die Welt kumm bin ich imme klääne Örtsche, war immer schun e bisje moggelisch un hads als Kind in de Schul schun ned leichd.
Schbäder donn, ich war sechtzeh - die Mäd hann all fesche Buwe un ich velieb mich innen Ammi.
Wie gligglich mer soi kann, des hun ich gelernd, ohne se wisse, dasses sowas nor ämol gewwe konn.
Knapp drei Monat warns, mää war uns ned vegännd.
Gesaat hunnse mer, er is geschdorb imme Insatz.
En Däl vun mir is mit.....
Ich bin schaffe gang alle Daach wie e Maschin.
Dodebei lernd ich en Geschäftsmann kenne, en Witwer mit zwä Mäd.
Säächnarrisch war der uff mich.
Er hat kää so gude Ruf un ich war e junges Ding, noch ned volljährisch.
Wie des uffkumm is, is die Weld beinah unnergang.
Die Momme hod gedobd, Schlää hun ich kriehd un fordgemissd vun Dehäm.
Do in der Schdadt, gons allää, kään Mensch gekennd, e fremdi Schdell muschd ich onemme un innere Schdubb dord aa schlofe.
Dort bei de Awed hunn ich donn moi Monn kennegelernd.
Lieb wars ned, awwer ich war nimmie allä.
Des kännt geh, hunn ich gedengd.
Geheirad hummer dann, weil mer e Wohnung wollden un des war hald dortmols noch so, dassmer nore änni krieht hot, wommer seminneschdens velobd war.
Schäänes Daachs is mer gesaat wor, ich wär schwanger.
Moi Herz hot geklobbd, angschd hadd ich, weil ich ned gewisst hann, was do jetz bassierd un do war Nimmand wu ich fro gekännt hätt –
getraut hunn ich mich aa ned.
Uffgeklärd in dem Sinn, war ich nie. Dehääm is üwwer so (Unnerleibs) Sache ned geredd wor.
Aus wellem Grund, ich wäßes ned, awwer ich hat am Enn vum dridde Monat e Fehlgeburt.
E Buusche wars, hot de Dokder gesaat un aach, dass moin Körber des Kind irschendwie abgelehnd hätt.
Des dät mer do dro siehje, dass sich kää Nawwelschnur gebild hat um des Kind se vesoije.
Ich war so geschockt un muschd aach dodemit gons allä ferdisch werre.
Um mich rum hod mers dodgeschwiege.
Schbäder donn is doch nochemol en Bu kumm. Ich wusst zwar aach do ned wie, awwer schää wars e Kind se hann.
So longsam bin ich gereift am Lewe, hunn Begriff um wasses geht un aach dass mer was wischdisches fehlt, nämlich *Gefühl*.
Liebe, Trauer, Wut, Zorn, - Gefühl is in unserer Eh, genau wie Friehjer schunn Dehääm ned, orrer hexschd selden gezeichd wor. Drüwwer geredd glei garned.
Ich wollds wisse wies is, begehrd se werre un hunn mimm Feier geschbeeld.
Er war aach veheirad un so hunn mir uns die "Zeid fer Farwe" geschdohl.
Dass die Draamweld irschendwann emol platzd wie e Sääfebloss, dodro hod kääns vunn uns nie ned gedengd.
Doch widder is die Welt faschd unnergang.......Ausgedräämd.....
Er is serick in soi Familie un ich in moinie.
Jetz sitz ich do uff dere Bank, leb sosesaa im Nimmandsland zwische jung un ald un moi Lewe is schunn vebei.
Ich bin immer allä - De Bu machd aarisch Soije un Dehääm, moin Monn.... seit 'rer Zeit is Alkohol e Thema.
Ich konn ned hinnenaus un vornenaus schunn glei garned.
" Was hot mer bloss aus mer gemach"
Ich habb se ääfach in de Am genumm, on mich gedriggd un hab se groine geloss.
Wie gud'rer des redde mid wem Fremdes gedu hod, des hod mer direkt schbiere gekännd.
Bis die Sunn dort eweggang is, hunn mir noch vezeehld, dann isse uffgeschdann, hod mer die Hand hiegeschdreggd un gesaat -
"Dange dasse mer zugeheerd hann un hoffentlich hunn ich sie ned so aarisch mid moine Soije belaschd"
Ich hunnerer noch e Weilche nochgeguggd wie'se gebiggd de Waldpad evor geloff iss.
Nää belaschd hod mich des ned, awwer nochdenglich gemach, des hods.....un wie....
Ob ich se dort Desjohr werrer treff..........