So e doll Kuh, so e bleedi....
Hodd die doch tatsächlich denne alde Leid ährne Geld geklaut – un ned nor äämol, wie's scheind.
Ruft meer vor e paar Daach die Fraa Bohnhofsvorschand dorch –
Ei horchense mol, ich muss Ähne was vezeele un ich breichd aach ähne ähre Hilf bei ebbes haaklischem.
Glei gons uffgerechd war'se.
Ach Gott, ei Fraa Schulz, was is dann bassierd, fro ich.
Ich wolld Sie mol frooche, säät'se, ob sie uns ned e Zugehfraa wisse deeden. 's meesd awwer e aarisch zuvelässischie sin un äänie wu'mer vetraue kann.
Ach du moi liewer, denk ich, des is gar ned so ääfach Heidsedaags.
Ei Fraa Schulz, hadden ähr ned schun e gonsie Weil ännie gehadd. War des ned es Karola.
Doch, säät se, awwer die hummer nimmie.
Jetz kummd vun de Sozialstation äämol in de Woch Jemmand fer se buzze, awwer wissense, des is e aarisch deier Sach.
Jo alla, so uff Ohieb wissd ich kää Fraa, do meest ich erschd iwwerleje.
Jo, machense de, es kummd jo uff e paar Daach ned druff o, määnd die Fraa Schulz – wichdich wär mer hald, wonn sie'se kenne deeden.
Moim Monn gehd's die ledschd Zeit aach ned so gud.
Wissen Sie, dasser soin Fiehrerschoi serick gebb hod.
Er werd jo jez bal neinzisch un laafd nor noch mit zwää Schdegge.
Annerschd konner nimmie, sääd se –
un doch hodder sich alle Middach so um zwä enuffgeschaffd on soi Audo un is enaus on de Volkspark gefahr.
Dort is doch des Kaffee direkt an de Schross.
Dort hodder uns so ofd wierer gekennt hodd,
e Schdiggelsche Kuche gehol, weil'er gewissd hod wie gern ich'ne ess.
Awwer uff äämol isses hald ga nimmie gang.
Ei Fraa Schulz, des war jo narrisch gefährlich, des mit dem Audofahre.
Ährne Monn heerd doch aa kaum noch ebbes.
Jo, säät'se, ohne soi Heergeräde isser daab - un selbschd mid däne heerd'er a kaum noch was.
Ach du moi Liewer denk ich, warum gehen so Leid ned Beizeide in *Betreudes Wohne*
Un hunn'se misse genau des, grad mol frooche.
Ähr hunn doch beschdimmd schääne Rende un gud unner währener doch a.
Wann do mol ebbes iss, kommer klingele un's kummd Jemond vebei.
Ich deed's jo mache, awwer moi Monn will ned so, vezeeld se.
Ich wääs, dass "er" grad onnerschd saat.
Meer hodder nämlich, noch gar ned solang uff de Schdross vezeeld – Ich deed jo gern in so e Wohnhoim geh, awwer moi Hilde will ned.
siehd ned inn, dass mer's Geld aussem Finschder enaus schmeissen.
Do kännemer unser all geschbades hieläje.
Näää, des is veel so deier.
Alla, ich känn'se jezz jo schunn dreissisch Johr, womer do newischnanner wohne dun.
Dass die Sell e Penningsfuchsern is, des wääs ich aa.
Awwer gud, - hädd'se ned in junge Johre die Pennunze sommegehall, kännd'se Heid kää ausgewwe.
Nodenklich machd mich awwer doch, warum die Karola nemmi bei eich kummt.
Wie kommer donn so alde Leid vun Jetzuff nothin, so in die Bredullje bringe.
Wo ich doch wääs, dass grad des doll Gescherr es Geld so neerisch brauch, wie die Lufe ferse schnaufe.
Es hod doch die zwää Kinner. Soi Monn wär glaawisch abgehau un hädd's hogge geloss.
Wie demm Karola so Momme noch gelebd hod – mer warn jo gud befreind minanner – die hod immer gesaad, dem Karola Soiner wär en Faulenzer un en Schdromer.
Deed gern mid de große Hund brunse geh un kännt es Bää ned hewe, gern de Brulljes mache un ogewwe wie e Tutt voll naggische Wanze, des kännt der Sell gut.
Ohr, die war rischdisch wierisch uff denne Borsch.
Die Fraa Schulz is gons schdill, am onner Enn vum Dellefon.
Ei sinn'se noch dro, froh ich.
Ja sääd'se, ich will jezz nix do driwwer saa, nore soviel.
Die jung Fraa hod unser Vetraue aarisch missbrauchd.
Ach du moi Liwwer.....awwer gut, des geht mich nix o, saa ich doch e bieje geschockt.
Alla ....,– ich gugg emol bei moine Fraue.
Veleichd is do jo ään drunner, orrer wäss mer noch Wene.
Ich ded mer die Sell donn schun zeerschd ogugge, ob mer die Ähne aach schigge kännt.
Ohr, ich deet Ähne die Fiess kisse, wonn'se uns do helfe deeden, säät se.
So simmer veblibb.
Heid Moije – mer warn grad ferdisch mim Kaffee, do rabbeld's Dellefon.
Dro war die Fraa Schulz.
Entschuld'schense, dass ich Sundaachs schdeer, awwer moi Monn hod gemäänd, ich soll Ähne uff alle Fäll saa, was midde Karola do wa.
Mir hann die vewischd dasse uns Geld geklaut hot.
Ach Gott, saa ich, sinnse sich doch gons sicher Fraa Schulz.
Gons sicher, sääd'se weil, moi Monn hodderer e Fall geschdelld un do hummer'se vewischd.
Ich war uffem Klo, wie die Karola in de gud Schdubb Schdaab gewischd hod un moi Monn war in de Schlofschdubb.
Wie's Karola ford war, simmer dabbersche eniwwer in die Schdubb. Es Geld (siwwe zwonsich Euro Schoi) war ford un der Zeddel wu moi Monn vorre on die Schreibschublad gelemmd had, der war veknälld im Milläämer.
Moi Monn hod glei enunner beis Karola dellefonierd, es soll doch bidde nommo korz kumme – un hod sich de Nochber als Zeije beschdelld.
Wie's Karola do war, hoddem moi Monn denne Diebschdahl uff de Kopp zugesaat.
Z'erschd hodd'ses abgeschdridd, dann hodde ogefangd se groine un hod soi Äm um moin Hals geleed.
's hods also zugebb.
Jezz is des jo ned alles.
Meer hun schun länger gemergd, dass immer mol e bisje was fehle dud.
Do drunner war aach en greesere Betraach.
Ich had doch erschd Geburdsdaach un meer wollden mid de Vewande esse geh.
Desdewä had unser Sohn, wiere's ledschde mol bei uns war, en greesere Betraach vun de Bank gehol
un ich hunns Dehääm hiegeleet.
Esse war mer ned weil, des Geld (mehrere Fuffzicher) war ford.
Jetzt hädden mir jo se leewe Daach ned on's Karola gedengd, weil meer jo immer Dehääm waren, wonns bei uns gebuzzd hodd.
Gesaat hummer aach nix, ned emol unserm Bu.
Hie un hä hummer iwwerleet, wo des Geld sinn kännt. Veleicht veromt im Schrank orrer so, awwer nix......
Jetz is awwer so, dass moi Monn die Bollezei informiert hot un aach de Parre ogeruf, dasser mol kummt.
Schliesslich isses jo en große Geldbetraach, was mer so mol sommegerecheld hunn.
So jezz wissen'se mol, was do war un meer duds gut mol mid Jemand do driwwer se redde.
Ich hunn Nächtelang ned geschlof, weeche der Sach un moi Monn is aach gons ferdich un wissen'se was....mir hun uns des middem * Betreude Wohne* nochmol iwwerleet.
De Herr Parre will helfe uns do was se vemiddele.
Richdisch dass'ner die Bollezei ogeruf hun, wonners beweise kännen.
Es hädd eich jo wennigschdens was serick gewwe känne. Sicher ned alles uff Äämol, awwer so no un no.
's werd awwer nix mäh defunn hunn.
So isses, sääd die Fraa Schulz.
Mir wollen die Fraa awwer aach nimmie in unserer Wohnung hann, sie hod de Schlissel misse redour gewwe.
Besser wanner e nei Schloss nin mache lossen – mer wääs nie, saa ich.
Ich wa so zornisch uff des Karola, des doll Geschdegg, ich hädds känne duwaggele, wann ichs gehadd hädd.
De Blitz määsdes uffem Nachdhäwwelche erumschdubbe, dassem gons dormelich werd, veleicht deed's jo dann werrer normal tigge.
Wie kommer donn alde Leid beklaue, die wo kaum noch krawwele kännen - sich gud bezahle losse, fer buzze un middene Schbazieregehje - un dann noch beklaue.
Des veschdeh die Welt - Ich veschdeh sowas ned.....nääää.
Aach in de Not kommer sowas ned entschuldische.
Alde Leid beklaue un klänne Kinnerscher veschlaa – des is fer mich gleich schlimm.
Om liebschde gängd ich hie un deed's mol safdisch dorchenonnerschiddele.
Heid is bei denne nämlich groß Kunfemation mit em Haufe Gäschd un ogezoo isses a wirrer ned grad vun de Schdang.
Ich denk, des Sell lernd's nimmie un bin emol geschbannd, was werd wonn am Mondaach die Bollezei beim klingeld.......
Dangeschää, dass ich mid Ähne redde kunnt, sää die Fraa Schulz un fangd o se groine.
Ach Gott, hodd'se mer do lääd gedu.
Enin misch ich mich ned, weil ich's veschbroch hun,
awwer
" Mädsche"- Ääns konn ich der saa –
Des, wonn doi Babbe un doi Momme noch erlebd hädden........