Geschichde vunn Dehääm

28.05.2007 um 10:48 Uhr

En Lacher :-))) - fer en veräände Pingschdedaach odder - Bring bloss kää Aff mit Hääm......

  Die Geschichd ess vumme Saarlänner - Ich hunnse bloss mol üwwersetzt, dass merse aach veschdehd. gelle.....Fröhlich

Neilich waren mir innerer Wertschaft fer se Middaach se esse.

Uff Äämol kummd Ääner erin middeme Aff uff de Schulder hogge. So en klääne, ähr wissen schun, so wiemerse uff der Kerwe alsmol siehd.

Der hoggd sich anne un beschdelld sich en Schobbe.. Wierer so in Ruh soin Woi tringe dud, vegessd der denne Aff un lossdene vunn de Loi los.

Der Aff, nix besseres su du, hubbsd uff de Billarddisch, schdobbd sich Billardkuchele in soi Gosch un schluggd se enunner.

Wie der Monn des gemergd hod, hodder sich nadeerlich bei dem Wert entschuldischd.

"Ich hätt besser uffbasse misse, wann der määnd, es sieht'ne kääner, schdobbd der sich alles in die Gosch, wasser in die Hänn krieht." - Dann geh'der.....

 

Näxschde Sunndaach, mir sin grad beim Esse – do kummd der Monn widder die Dier erin un plaggd sich on de Trese. Widder sitzt der klääne Aff uff soine Schulder.

Dessmol awwer bassd der Monn uff un lossdene ned vum Loische los.

Desdeweje hod der Aff hald was intressandes in de Näh gesuchd un aach gefunn.

Vorre uff de Thek hod e Schisselsche mit Erdniss geschdann.

Der Aff nemmd sich e Erdnuss, schiebd se sich in de Hinnern, hold'se widder eraus un fresst se.

Mir hann uns nadeerlich gewunnerd, warum der Aff des machd un denne Monn gefroot.

Do saat der:

"Der Aff is jo ned dumm - No der Sach do Neilich, mit denne Billardkuchele, prowierd der jezzerd seerschd aus, ob die Dinger aach dorchbassen, eh dasserse fressd"..*gg*

 

27.05.2007 um 11:11 Uhr

Pingschde

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Donnersberg

 

Pingschde -  

des warn immer die Daa, wos Moijens schun Beizeide enaus gang is midde Rädder.

Pingschdsamschdaach sin die Rädder als schun gebuzzd wor, abgeschmeerd un Lufd genung uff die Rääfe.

Es is ausbaldowerd wor, wo mer hiefahre dun - un was mer so alles devor braucht, is in de Packdasche veschdaud wor.

Vebandszeich hod ned fehle gederfd, genau wie aach e Kaad vunn de Geschend.

Fers Esse war die Momme zuschdännisch un ich han misse helfe Schdigger se schmäre, Aijer se koche un Kuche se bagge.

Alles in zwä Kerb gepaggd un ab isses gang.

Mähschdens war e Bursch odder irschend e ald Gemeier unser Ziel.

ÄÄmol, ich wääses noch wied Heid, simmer uff de Dunnerschberg.

Bis Baschdehaus isses jo noch gang, awwer dann, nore schiewe, bis mer drowwe warn.

Des war mid vollbepaggde Rädder, e gons schää Knocheärwed un en Gewaltmarsch un allminanner waren mir säächnass geschwitzt.

"wer soi Rad liebt-der schiebt"...gelle J

Ää Audo nom Anner, is an uns vebei gefahr - un wann wirrer son bräde Buss voll Faulenzer verbeiwolld, muschden mir uns ganz an de Schosseegrawe drängele, dass der Schdrossekreizer mid all denne vollgefressene Schdrimp uns ned umgemachd hot.

 

Wie mir dann endlich drowwe warn, am Parschplatz, hod der vollgeschdann mit Busse un Audos.

Ach du moi liewer Godd, was en Haufe Mensche, un wo die iwwerall her warn......

Nummerschilder, wu mer ned mol rode kunnd vunn wo die sin.

Mir hun uns e bisje Abseids in de Wald gesetzt un erschdmol was getrunk .

Ans Ludwischstürmche wollde mer vun do aus, an de Funkturm, an de Keldewall un an de Fernsehturm.

De Adlerboo war fer de Rickweg geplant.

Joooooooo, midde Rädder wär des jo ga kää Problem gewäßt, awwer es war umeeschlich se fahre.

Die Menschemeng hod sich üwwerall vor denne Ausfluchsziele, die Weeche lang, dorch de Wald gewälljerd – es war e wohrie Prachd.

E paar Meder hummer's jo prowierd middem Rad se fahre, awwer mer kunnd die Hand jo gar ned vun de Klingel ewegdu.

Des klingele hod die Leid aach ned gescheerd. Brauchsch ned se määne, dass die neweanne gang wärn.

De Babbe hod sich mid Ääm b'sunnerschd frechmaulische sogar ogelet, die Momme war genervd, ich hat kää Luschd mäh un moi Bruder hod gemotzt "Ich bleib jezz do hogge un laaf kää Schritt weirer".

Erum midde Schääs un ab de Bersch enunner, hod de Babbe gesaat. Des do is jo was fer Ääner wu bleed is un schunsch nix hot, awwer nix fer mich.

 

Här, was warn mir froh... Des Nunnerbrumme war e wunnerprächdisch Sach.

E bisje gefährlich jo schun, weje denne veele Kurve un denne Audos wu sich jo noch immer do enuffgewälljerd hun. Wo die bloß noch allminonner hiesollen......is doch alles voll do owwe....

Alla, uns wars egal, mir warn drunne...puuuuuhhhh....

 

An Baschdehaus simmer in de Wald enin Richdung Dehääm.

Mir fahr jetz an die Ambachweiher, säät de Babbe un des hummer aach gemachd.

Ach, was wars do so schää.

Die Ende sin druff rumgeschwumm, die Seerose hunn gebliehd. Es war so wunnerbar schdill. Mir hunn uns e Pläzje direkt am Wasser ingerichd, unser Kläder ausgedu un die blodde Fies ins Wasser gehong.

Die Momme hods Esse ausgepaggd, jezz hadden mir jo erschdmol Hunger.

Geblibb simmer bis Schbädnomiddaachs, hunn zwischedorch aach en Schbaziergang um de See gemach.

Driwwe üwwerm See war e Großbauer midderer Hingelsfarm. Die Geggel hun gekrähd un die Hingel gegaggerd.

Ende mid ährne Kinnerscher, sinn uns e Schdick Wegs nochgeloff un en Ganserich hod uns veschreggd. Der war de Wachhund vun dem Baurehof.

Moi liwwer, der hod geesche Äm geknebbd, wommer ned en Satz uff die Seit geschbrung is.

Es Enn vun dem Schbaziergang war dann, de Momme ährn Nusskranz mit Schoggelad.

Ohr, was war der guuuud.

Selde schää, so en Pingschdedaach.

 

De Dunnerschberg hun mir noch ofd gesieh – sinn annegefahr, middem Rad un schbäder aach middem Audo, awwer niiiiiiiieeeeee widder amme Wocheenn un schun gar ned an Pingschde....

Meine Freind un Leser wünsch ich "schääne Pingschde"..

üwwerischens -Im scherzhaften Sinn bezeichnet der Pfingstochse  auch denjenigen, welcher am Pfingstsonntag am längsten schläft.

In manchen Orten wird der „Pfingstochse“ auch auf einer Schubkarre durch den Ort gefahren, um aller Welt zu zeigen, wer der Langschläfer ist.

20.05.2007 um 14:32 Uhr

So e doll Kuh, so e bleedi....

 

So e doll Kuh, so e bleedi....

 

Hodd die doch tatsächlich denne alde Leid ährne Geld geklaut – un ned nor äämol, wie's scheind.

 

Ruft meer vor e paar Daach die Fraa Bohnhofsvorschand dorch –

Ei horchense mol, ich muss Ähne was vezeele un ich breichd aach ähne ähre Hilf bei ebbes haaklischem.

Glei gons uffgerechd war'se.

 

Ach Gott, ei Fraa Schulz, was is dann bassierd, fro ich.

 

Ich wolld Sie mol frooche, säät'se, ob sie uns ned e Zugehfraa wisse deeden. 's meesd awwer e aarisch zuvelässischie sin un äänie wu'mer vetraue kann.

Ach du moi liewer, denk ich, des is gar ned so ääfach Heidsedaags.

 

Ei Fraa Schulz, hadden ähr ned schun e gonsie Weil ännie gehadd. War des ned es Karola.

Doch, säät se, awwer die hummer nimmie.

Jetz kummd vun de Sozialstation äämol in de Woch Jemmand fer se buzze, awwer wissense, des is e aarisch deier Sach.

 

Jo alla, so uff Ohieb wissd ich kää Fraa, do meest ich erschd iwwerleje.

Jo, machense de, es kummd jo uff e paar Daach ned druff o, määnd die Fraa Schulz – wichdich wär mer hald, wonn sie'se kenne deeden.

Moim Monn gehd's die ledschd Zeit aach ned so gud.

Wissen Sie, dasser soin Fiehrerschoi serick gebb hod.

Er werd jo jez bal neinzisch un laafd nor noch mit zwää Schdegge.

Annerschd konner nimmie, sääd se –

un doch hodder sich alle Middach so um zwä enuffgeschaffd on soi Audo un is enaus on de Volkspark gefahr.

Dort is doch des Kaffee direkt an de Schross.

Dort hodder uns so ofd wierer gekennt hodd,

e Schdiggelsche Kuche gehol, weil'er gewissd hod wie gern ich'ne ess.

Awwer uff äämol isses hald ga nimmie gang.

 

Ei Fraa Schulz, des war jo narrisch gefährlich, des mit dem Audofahre.

Ährne Monn heerd doch aa kaum noch ebbes.

Jo, säät'se, ohne soi Heergeräde isser daab - un selbschd mid däne heerd'er a kaum noch was.

 Ach du moi Liewer denk ich, warum gehen so Leid ned Beizeide in *Betreudes Wohne*

Un hunn'se misse genau des, grad mol frooche.

Ähr hunn doch beschdimmd schääne Rende un gud unner währener doch a.

Wann do mol ebbes iss, kommer klingele un's kummd Jemond vebei.

Ich deed's jo mache, awwer moi Monn will ned so, vezeeld se.

Ich wääs, dass "er" grad onnerschd saat.

Meer hodder nämlich, noch gar ned solang uff de Schdross vezeeld – Ich deed jo gern in so e Wohnhoim geh, awwer moi Hilde will ned.

siehd ned inn, dass mer's Geld aussem Finschder enaus schmeissen.

Do kännemer unser  all geschbades hieläje.

Näää, des is veel so deier.

 

Alla, ich känn'se jezz jo schunn  dreissisch Johr, womer do newischnanner wohne dun.

Dass die Sell e Penningsfuchsern is, des wääs ich aa.

Awwer gud, -  hädd'se ned in junge Johre die Pennunze sommegehall, kännd'se Heid kää ausgewwe.

Nodenklich machd mich awwer doch, warum die Karola nemmi bei eich kummt.

Wie kommer donn so alde Leid vun Jetzuff nothin, so in die Bredullje bringe.

Wo ich doch wääs, dass grad des doll Gescherr es Geld so neerisch brauch, wie die Lufe ferse schnaufe.

Es hod doch die zwää Kinner. Soi Monn wär glaawisch abgehau un hädd's hogge geloss.

Wie demm Karola so Momme noch gelebd hod – mer warn jo gud befreind minanner – die hod immer gesaad, dem Karola Soiner wär en Faulenzer un en Schdromer.

Deed gern mid de große Hund brunse geh un kännt es Bää ned hewe, gern de Brulljes mache un ogewwe wie e Tutt voll naggische Wanze, des kännt der Sell gut.

Ohr, die war rischdisch wierisch uff denne Borsch.

Die Fraa Schulz is gons schdill, am onner Enn vum Dellefon.

Ei sinn'se noch dro, froh ich.

Ja sääd'se, ich will jezz nix do driwwer saa, nore soviel.

Die jung Fraa hod unser Vetraue aarisch missbrauchd.

 

Ach du moi Liwwer.....awwer gut, des geht mich nix o, saa ich doch e bieje geschockt.

 

Alla ....,– ich gugg emol bei moine Fraue.

Veleichd is do jo ään drunner, orrer wäss mer noch Wene.

Ich ded mer die Sell donn schun zeerschd ogugge, ob mer die Ähne aach schigge kännt.

Ohr, ich deet Ähne die Fiess kisse, wonn'se uns do helfe deeden, säät se.

So simmer veblibb.

 

Heid Moije – mer warn grad ferdisch mim Kaffee, do rabbeld's Dellefon.

Dro war die Fraa Schulz.

Entschuld'schense, dass ich Sundaachs schdeer, awwer moi Monn hod gemäänd, ich soll Ähne uff alle Fäll saa, was midde Karola do wa.

 

Mir hann die vewischd dasse uns Geld geklaut hot.

Ach Gott, saa ich, sinnse sich doch gons sicher Fraa Schulz.

Gons sicher, sääd'se weil, moi Monn hodderer e Fall geschdelld un do hummer'se vewischd.

Ich war uffem Klo, wie die Karola in de gud Schdubb Schdaab gewischd hod un moi Monn war in de Schlofschdubb.

Wie's Karola ford war, simmer dabbersche eniwwer in die Schdubb. Es Geld (siwwe zwonsich Euro Schoi) war ford un der Zeddel wu moi Monn vorre on die Schreibschublad gelemmd had, der war veknälld im Milläämer.

Moi Monn hod glei enunner beis Karola dellefonierd, es soll doch bidde nommo korz kumme – un hod sich de Nochber als Zeije beschdelld.

Wie's Karola do war, hoddem moi Monn denne Diebschdahl uff de Kopp zugesaat.

Z'erschd hodd'ses abgeschdridd, dann hodde ogefangd se groine un hod soi Äm um moin Hals geleed.

's hods also zugebb.

Jezz is des jo ned alles.

Meer hun schun länger gemergd, dass immer mol e bisje was fehle dud.

Do drunner war aach en greesere Betraach.

Ich had doch erschd Geburdsdaach un meer wollden mid de Vewande esse geh.

Desdewä had unser Sohn, wiere's ledschde mol bei uns war, en greesere Betraach vun de Bank gehol

un ich hunns Dehääm hiegeleet.

Esse war mer ned weil, des Geld (mehrere Fuffzicher) war ford.

Jetzt hädden mir jo se leewe Daach ned on's Karola gedengd, weil meer jo immer Dehääm waren, wonns bei uns gebuzzd hodd.

Gesaat hummer aach nix, ned emol unserm Bu.

Hie un hä hummer iwwerleet, wo des Geld sinn kännt. Veleicht veromt im Schrank orrer so, awwer nix......

 

Jetz is awwer so, dass moi Monn die Bollezei informiert hot un aach de Parre ogeruf, dasser mol kummt.

Schliesslich isses jo en große Geldbetraach, was mer so mol sommegerecheld hunn.

So jezz wissen'se mol, was do war un meer duds gut mol mid Jemand do driwwer se redde.

Ich hunn Nächtelang ned geschlof, weeche der Sach un moi Monn is aach gons ferdich un wissen'se was....mir hun uns des middem * Betreude Wohne* nochmol iwwerleet.

De Herr Parre will helfe uns do was se vemiddele.

Richdisch dass'ner die Bollezei ogeruf hun, wonners beweise kännen.

Es hädd eich jo wennigschdens was serick gewwe känne. Sicher ned alles uff Äämol, awwer  so no un no.

 's werd awwer nix mäh defunn hunn.

So isses, sääd die Fraa Schulz.

Mir wollen die Fraa awwer aach nimmie in unserer Wohnung hann, sie hod de Schlissel misse redour gewwe.

 

Besser wanner e nei Schloss nin mache lossen – mer wääs nie, saa ich.

 

Ich wa so zornisch uff des Karola, des doll Geschdegg, ich hädds känne duwaggele, wann ichs gehadd hädd.

De Blitz määsdes uffem Nachdhäwwelche erumschdubbe, dassem gons dormelich werd, veleicht deed's jo dann werrer normal tigge.

Wie kommer donn alde Leid beklaue, die wo kaum noch krawwele kännen - sich gud bezahle losse, fer buzze un middene Schbazieregehje -  un dann noch beklaue.

Des veschdeh die Welt - Ich veschdeh sowas ned.....nääää.

Aach in de Not kommer sowas ned entschuldische.

 

Alde Leid beklaue un klänne Kinnerscher veschlaa – des is fer mich gleich schlimm.

 

Om liebschde gängd ich hie un deed's mol safdisch dorchenonnerschiddele.

Heid is bei denne nämlich groß Kunfemation mit em Haufe Gäschd un ogezoo isses a wirrer ned grad vun de Schdang.

Ich denk, des Sell lernd's nimmie un bin emol geschbannd, was werd wonn am Mondaach die Bollezei beim klingeld.......

 

Dangeschää, dass ich mid Ähne redde kunnt, sää die Fraa Schulz un fangd o se groine.

Ach Gott, hodd'se mer do lääd gedu.

Enin misch ich mich ned, weil ich's veschbroch hun,

awwer

" Mädsche"- Ääns konn ich der saa –

Des, wonn doi Babbe un doi Momme noch erlebd hädden........

17.05.2007 um 10:28 Uhr

"Vadderdag"

 

  <<< Borsch vun Dehääm

Wann Fraue vun de Schdrosse fliehn

Un Männer dorch Wald, Feld un Kneiwe ziehn

 Es Bier im Bollerwaache schebberd

Die Kerls devor, als wär'n se debbert

 Ääner zieht un Ääner säuft

Egal, wann nore Bier un Waache läuft

 Dun mid ährm Gegröhle Hund un Katz veschregge

un brunsen uschenierd in alle Egge

 Sie zieh mit Schdegge, Hut und grad wie Jeder mag

Dann wääs ich – Heid is Vadderdag

Uff die Bääm, die Kampftrinker sinn Unnerwegs...Fröhlich

Die Paelzermad winscht all denne Vädder - no gud, ach denne, die's mol werre wollen

vun ausse drugge - vun inne Nass Fröhlich

un Heid, viel Schbass uff dere Gass

12.05.2007 um 20:15 Uhr

's Lina un de Philp machen *Urlaub*

von: Paelzermad   Kategorie: Allerhand bei uns uffem Land   Stichwörter: Urlaub

 

Horsch Lina, saat de Philp –

Wie wärs wann mir zwää Heid mol en Daach Urlaub mache deeden .

 

Kännschd e paar Budderschdigger schmäre, e bisje was fer druff un was se Tringe oipagge.

Die owwerschd Hangwiss muss gemähd werre.

Des kännden meer zwää gemiedlich mache un dodeno e bisje faulenze.

Wääsch jo, dass do owwe nie wer Annerschd hiekummt, grinst de Philip, schdeckt soi Peif äns Maul un laafd  uf Schdrumbfies enaus.

 

Draus uff de Trepp schlubbder in soi Schdiwwele un gehd es Vieh noch fiddere.

In derezeit schmärt es Lina Schdigger.

 

 

E Konn Kaffee med Millich un aach e Glas vum Latwerch, den wos gud veschdeggeld hatt, fer so gans besunnerschde Geleschenheide, heeld's noch eraus.

Heid kännd mers brauche, sääts so fer sich.

 

Wasser, e Flasch Woi un im Philp soi Peifeduwak kummt aach noch in de Keezekorb. Genauso wie die Zeidung uns Gescherr.

'S Lina betrachd de alde Debbisch vum Kannapee. Der duds fer uff de Wisseborrem, säät's un packden owwedruff.

So ferdisch.....

 

 

Drauss hod de Philp schun die frisch gedängeld Sens un de Heireche geschuldert.

De Senseschlissel un de Wetzschdää hängen an soim Gerdel.

Es Hiedsche schepp uffgesetzd, die Peif äm Maul,  so maschiert de Philp vornenaus.

Die Keez traats Lina. Ohne Worde gehen die Zwää newischnannerhä.

Enuff uff die Hangwiss is e gud Schdick Wegs u's Lina kummt gons schää ins schnaufe. So, do soimer, sääd de Philp un hold mol gons dief Luft.

Schbiersches Lina, schbiersche die gud Luft do howwe.

Psssschd Lina, hogg dich anne un sei gons schdill.

Do driwwe om Waldrand schdehd e Reh, siehsches....un gummol dort owwe en Bussard - Oohr was is des schää do.

Es Gras schdehd prächdich, des gebd e schää Heiärn.

 

Ach moi Schatzebobbes – Heid is en wunnerschääne Daach., pulsd em Philp es Herz ball iwwer.

 

Erschd mol werd jetz was gedrunk un donn gehds druff un dewerrer.

 

Wääsche was, ich mach unser Zeich do driwwe an de Bääm, do hummer nothin Schadde. Is gud Lina, mach des, ich fang als schummol middem mähje o.

 

Die Keez is ball ausgepaggd. De Debbisch bradgeleet, hoggd sichs Lina druff un guggd em Philp e bisje zu..

 

Mid soiner ogeschdammde Kraft un Schwung losst de Philp die Sens enunnersause.

Wusch, ää Garb un wuusch, die zwett.

Was is des doch en schääne Monn un was hodder Kraft.

E Prachd em zusegugge, dengd sich's Lina, nemmt soin Heireche un gehdem helfe schaffe.

 

Es Hei wird in e gradie Bahn gerecheld. Bahn fer Bahn gemähd un Bahn fer Bahn gerecheld.

Schdill schaffen die zwää e gudie Weil. Immer mol wirrer dud de Philp die Sens schärfe un weider gehds.

Wie's so uff Middag zugehd, dud'ne alle Bäd es Kreiz weh.

Aus, Paus, rufd's Lina.

 

E Flasch mid Wasser fer Gesichd un Hänn -  ei Fraa, du hosch jo grad an alles drogedengd, schdrahld de Philp soi gud Schdigg o.

Soi Antwort is e Aacheuffschlach un e Lewwerworschdeschdigg.

E Gummer gebds aach noch dezu.

E gemiedlich Plätzje un e Gläsje Schorle– haaaach jo....so lossd sichs lewe......

 

Nom esse rickd es Lina näher. Här Philip, gummol dort, die Hase schbeelen Noschbringerles.

Die schdären sich ned mol an uns.

Er leet de Aam um's – kumm, lee dich e bisje newisch mich,

mer guggen de Wolge nooch, so wie friehjer.

Wääsche noch, wie mer uns als häämlich do howwe getroff han, im Gras gelää un mid de Wolge gedrämd.

 

Sellmols wollds doi Mudder ums veregge ned leide, uns zwää sesamme se gewwe.

Hungerleirer hodse mich genennd.

Do kummd wirrer der, wus Hemm ned uff'de Aasch se ziehje hod.

Was willschen mid so äm, der kummd mer ned erenn.

 

Jo Philip, awwer do hadse die Rechnung ohne de Wert gemach.

Ich had des Kind se krieh -  un schun war die annerer Määnung, gelle.

Jo Lina, ich lach Heid noch wann ich dro denk, wie dabbersche meer uff Äämol bei de Parre muschden, grad eilisch hadses jo gehadd.

Sogar en neije Wammes hoddse bei de Nähdern fer mich beschdelld un Hosse.

Jo, de Babbe hod sichs gedengd, dass meer des grad mid Fleiss gemachd han, er hod mol sowas falle losse un ich hun nix druff gesaad.

Wie unsern Bu dann uff de Weld war, hodder mer gepichberd.

Gud hunner des gemach Lina.

 

Gud hummers gemach, jo Lina.

Ich hunn e herzensgudie Fraa un bin e gliggliche Monn – un ich hun de beschd Mann wu ich je hätt känne krieh, schdrahld'ne 's Lina o.

 

Hach, mer werd moi Herz gons wam - is Heid ned en wunnerschääne Daach.

Kääner wu no uns plärrd, nor du un ich allääns. 

So en Urlaubsdaach, des hummer uns längschd emol vediend.

 

No de Paus schneid de Philp de Reschd vum Daachwerk

un's Lina recheld alles samme.

Rää werds kääne gewwe, mään'der -  do kännemer des Hei Moije wenne un wanns bis Samschdaach drugge is, kann de Bu's mirrem Plugskerch häämhole.

 

De Nomiddach dun die zwää hämelich geniesse, alwern, lachen un borzeln aach im Gras erum.

Wann uns die Dehääm jezz siehje deeden, ei die deeden saa *die hunnse nimmie all om Schdreisje*.....

 

Beim Kaffee donn paggd's Lina de Latwerch aus.

Ohr was hod de Philp e frääd, wu erne doch soooooo gern essd.

Un dodenoch e Peifche schmauche un vezeehle mid soiner Fraa.

 

Lina, saader -  Bobbesje.....Desdo – so en schääne Urlaubsdaach,

des machen mir ab Heid mol efder, gelle.....

        

10.05.2007 um 18:28 Uhr

Gehämnisvolle Bassierschers Naachts im Gaade.

von: Paelzermad   Kategorie: Allerhand bei uns uffem Land   Stichwörter: Schnecken

 

 

Seid ball zwää Woche muss bei uns im Gaade naachts ebbes umgeh.

Newerm Haisje hunn ich die ganz Front längs Campanulla sitze un frä mich schunn immer wann die widder kummen.

Jed Johr wachst zeerschd en griene Debbisch, dann Blüde, iwwer Blüde – blau un wunnerschää.

De griene Debbisch war jo do - alla deng ich, des bliehd inne paar Woche werrer wunnerprächdisch. Jo, bis ledschd Woch.

Ich trau moine Aue ned. Vum Haisje her, die ganz Front längs, sin minneschdens zeh Sandemeder abgefress, ratzekahl, wie mit de Sens gemähd.

Schnegge, deng ich – Dreggsviecher, waad, eich wer ich helfe un hunn Schneggekorn ausgeschmess.

Daags druff, war noch mäh abgefress. Ball hun die Viehcher alles abgegrast, saa ich noch zu moim Monn.

Schnegge kännen des awwer kää sinn, mänd der, mer määsd jo doch mol Äänie sieje.

 

Wielang hun mär an dem Daag gebassd un uff äämol siehmer e Maus.

Dick, fett braun un groß. War des jetz e Maus......Do, noch Äänie, geschbrengeldes Fell, awwer kään Schwanz.

Die sinn wie en geeelde Blitz zwische de Beddon un die Holzwand vum Haisje geschlubbd. Des is so schnell gang, ei so schnell hosche gar ned gugge känne.

Meis fressen doch kää Griezeich, orrer? – velleicht warns Hamschder, orrer Moldruff, awwer Moldruff krawweln ned in Haiserwänd.

 

Es war zum Gäsegischdre kriehje.

Moi Monn hod drei Mausfalle uffgeschdelld un Käseschdiggelscher eninngedu.

Am nexschde Daach, nix....de Kääs war sammegeschnerzeld.

 

Ob die wissen, dass des billischer Käs war, ich wer doch mol was besseres eninn mache, säät moi Monn un bringd en echde franzeesiche Commebert o. So, der dufded foiner....

 

Ich grins mer ääns un saa "Wääsche was, am Beschde loschde de Preiszeddel dro, dass die Meis des a se schätze wissen".

 

Am nexschde Daach, werrer nix.

Ei gewitzeldunnerkeilnocheninn, schellt moi Monn, die sinn aach noch schnäägisch.

 

Ich schrubb die Falle jetz mol sauwer. Die warn de ganse Winder drauss im Hittsche erumgelä, velleicht geht’s jo dann.

So hodders aach gemach. Sauwer geschrubbd un in die Sunn geschdelld ver se driggele – uff die Rawatt mim abgefressene Campanulla.

 

Geschdern jetz, kummen mär in de Gaade.

 

Ich roll de Schlauch ab, will die Blummetepp e bisje nass mache, weil der aarische Wind de Rään jo fordgetribb hot, do fälld moi Bligg uff die Rawatt om Haisje.

 

Do leijen zwää Mausleiche oiträchdisch newischnanner.

So ebbes hun ich moiner Lewedaa noch ned gesieh.

Der ääne fedde Maus, der middem abbene Schwanz, der hot mim Kopp in de Mausefall geklemmt.

Völlisch ufassbar weil, die Fall war zwar uffgeschbannd, awwer es war nix drin – will saa, kää Flääsch, orrer Schbeck, orrer Kääs.

Ja, hod der Maus jezzerd Selbschdmord gemach, orrer was.

Newedro hod soi Mausefraa gelee – mausedod, ääfach so. Jezz wääs ich jo ned, hodd die vor lauder grämlich vun dem Schneggekorn gefress.

Des war so e traurische Obligg, ei mär hodds im Herz lääd gedu..

So en dummer Maus und die aa - hädden jo bloss umzieh misse :-X

 

Heid bin ich nadeerlich geschbannd wie en Flitzboche, ob nix mäh vunn dem Campanulla fehld.

Dann warns werklich die Meis.

Alla, ich bin jo uffem Land gebor, awwer dass Meis Griezeich liewer fressen wie deirer franzeesischer Käs – des is mer nei.

Sache gebts, die gebts ned...un –

mer werd ald wie e Kuh un lernt immer noch ebbes dezu.....gelle..... :-)

 

 

09.05.2007 um 13:27 Uhr

Die Palz - moi Dehääm

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich

 

Gebore imme klääne Ort, mit Milchkanne un Mischdhaufe

Vun klääuff de Landgeruch mid Muddermilch schunn ingesoo

Gelernd midde Nadur se lewe un mid Buwe raufe

Als jungie Fraa dann  in die Weld enaus un fordgezoo.

 

Gemergd- ich deed in ääner Schadt veschdigge

's fehld de gud Geruch, de Wald un die Nadur

Was dud mer des es Herz abdrigge

Ich will bloß noch ab, uff's Land, in moi Dehääm, redur

 

Heid' lew ich, wenisch Schdadt, viel Land un aach e bisje Fluß,

Die Luft, es Land, de Wald – ääfach en Genuß.

 

Ich glaab, wer uffen Land gebor, un so e Lewe hat

Der lebd se lewe ned, soiner Lebdaach inn'rer Schdad J

En liewe Gruß schickt Eich die

paelzermad

 

 

05.05.2007 um 17:39 Uhr

Mit ääm Bää im Bolles....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Mai

 

 

Nix beeses gedenkd, frää ich mich Geschdern uff Dehääm un moin Waldschbaziergang.

Schließlich hammer Mai un es war die ledschde Woche so haas, dass die Maigleggelscher beschdimmd schun uff sin, sinnier ich so vor mich hie.

 

De Kreizweg enunner, es Schlangepädsche dorch – Jessas, is des zugewachs,

e rischdisch Wildnis.

Awwer kää Wunner, des kennen Heitsedaags eh die wenischde Leid.

Vun de Alde is kaum noch wer do, un die do sin, kännen nimmie in de Wald laafe.

Un Junge....jo, genau wie ich – fortgezoo un kummen ab un zu mol Hääm, weil do noch Familie lewe dud.

 

Des Schlangepädsche is e urald, vewunsche Pädsche un wommers ned wääs, laafd mer dro vebei.

Als jung Mädsche hat ich dort enunner un dann rechts eniwwer, innerer alde Granadekuhl moi Gehoimplätzje.

Wie ofd hun ich dort gehoggd, no mer rufe geheerd, awwer gefunn hod mich dord nie Wer. Sogar de Waldi, moi Daggelsche hodd kään Mucks gedu, dass uns nore Niemand finne dud.

 

Schlangepädsche hodds gehääß, weils  dort aa anne Wasserloch gang is.

Dort hunnisch Sellesmol middem Herr Weid immer midgederfd, die Blindschleiche fiddere. Un dord warn viel.

Erschd hodds mich jo bisje gegrausd, awwer dann hodds sogar Schbass gemach, die se fiddere.

So hun ich das Pädsche kennegelernd.

Nore muschd ich dem Weide Lui veschbreche, do nie allää onne se geh.

Ned weeche de Schlange, nä.... weils hald e Sumpfgebied war un ned ugefährlich.

Mer muschd schun owwachd gewwe, wumer hiedabbd.

 

Awwer jetz bin ich gons aussem Pädsche geloff, ich wolld doch vun de Maigleggelcher vezeele.

Alla.....Es Pädsche ganz enunner, ins Ombachdal eninn, iwwer die nei Schossee eniwwer.

Do fangd dann de Labwald o, wu Maigleggelscher wie geseed drin wachsen. Wie g'saat, wer's ned wääs......

Ich jedenfalls wääses, dassmer ned em Pad nogehje kann, do find mer nix.

Nää, mer muss rischdisch dief eninn in de Wald.

 

Wann ich dro denk, was ich mer dort schun verissene Schdrimp gehol hun, ohr....awwer aach die wunnerschäänschde Schdreiss Maigleggelcher.

Bigge un robbe un debei immer diefer in de Wald eninn.

Wie vehexd is e Schdunn, orrer ga noch mähner Zeid erum,

des mergd mer do gar ned.

 

Die Veelscher peifen zu de Awed wunnerschääne Liedscher, sogar die Willsei hun immer noch ährn selwe Platz fer se Suhle, wie vor zich Johre schun.

Drumerum wachsen die schänschde Gleggelscher mid de diggschde Schdengel, weils dord immer nass iss.

Ich war so e gurie Schdunn am robbe un had en wunnerprächdische Schdrauss.

Alle denk ich,

machsch ausse noch en schääne Blädderkranz erum, binch'se samme middeme lange Grashalm un dann langds fer Heid.

Eraus aussem Wald, hunn ich denne Schdrauss erschd mol uff de Borrem geleet un moi Hossebää hochgekrämbeld.

Es iss e Wald-Gesetz, dassmer glei nogugge muss, ob mer sich kää Heggebock inngefang hot.

Wammer glei guggd, han die sich nämlich noch ned feschdgebiss un mer kannse ääfach abschdreife.

Klar is mer so Ääner aach es Bää enuffgekrawweld. Nix wie weg demit......

 

De Wech enuff zu moim Eldrehaus war aach nochemol so e gurie halwie Schdunn un hod denne Waldschbaziergang so rischdisch rund gemach.

 

Die Frääd vun moiner Momme, nää....was war des schää, ährne Fräd iwwer denne schääne Schdrauss se sieje.

Fer moi Momme hunn ich die Maigleggelscher nämlich gerobbd.

 

Des hod alle Johr de Babbe gemach, fer Mudderdaa - bis im Johr 2000 noch .

Ään Schdrauss fer moi Momme un Ääner fer uff de Kerchhof bei soi Momme.

 

Seid's mer gedenkt, war des so Brauch zum Mudderdaa.

's iss zwar noch kääner, awwer so genau musses aach nimmie soi.

 

Un was die Träne in de Aue moiner Momme beideid hann, wääs ich aa.

Ährne Hochzetsschdrauss  am 18 Mai 1947 warn Maigleggelscher.

 

Jezz schlaa ich Heid Moije die Zeidung uff un les

" Wildwachsende Maiblumen stehen unter Naturschutz und dürfen im Wald nicht gepflückt werden"

 

Ei ich hunn mich beinah an moim Kaffee veschluggd.

Ei sinn donn die noch glor.....

Do denksche an nix Beeses, gehsch in de Wald Maigleggelscher robbe un schdehsch mid ääm Bää im Bolles.

 

Schlau gemach hunn ich mich dann, dassmer genaugenumme aach fers Hellbeerbreche e Schoi breichd..... Alla - Ich saa nix mäh....

Ball werd äm es schnaufe noch vebodd.

 

Grad seläd, geh ich die anner Woch, fer mich aach en Schdrauss robbe.

 

Denne Ferschder will ich siehje, wu mär saad

 "Sie missen e Schdrof fer die Gleggelscher berabbe"

 

Des wär jo ~Im Ää soi Fräd, im Anner soi Lääd~.....odder

 

*Witz kumm raus, du bisch umzingeld"

 

Määnt die paelzermad