Es Gredel – ach Gott, was hunn die dem Määre fer en Name geb.
Wo jeder zwedde Ooraunser mit "Gret, orrer Gredel" se du hot.
Du babbisch Gret, häßtes, wann sich Ääns dreggisch wie e Wuzzje gemachd hot un wonns bei dem Dehääm aussieht, wie bei Hembels unnerm Sofa, odder bei Jääbs owwenuff.
Iwwerzwerschie Gret, werd's geschännt, wonn sich's hebgedreht droschdelle dud.
Du bisch so schlau, alswie im Gredel vun Dummbach soin Bauchnawwel, so werd Ääns ogeblaffd, wanns so hell alswie e Päggelsche Dungel is.
Alla, es ess jezz egal, es häst halt Gredel un iss die Dochder vunnem Schwowe Schorsch soim Brurer un die "Gretvariatione" allminanner isses a.
Es kann jo nix defor.....gelle....
Als klää Määre wars e goldisch Knoddel, bisses verzeh war. Do isses aus de Schul kumm un die gons Bloos war inngelad uff die Kumfemation.
Dehääm waren die jo sellesmol uffeme Hof, ganz owwenuff iwwerm Alsenzdal.
Loinigerhof hod der sich genennd. Wunnerschääne Felder un Wisse drumerum, soweid mer gugge kunnd.
Dort hods gewohnd - 'S Gredel im Grüne"
Ich wääs noch, de Babbe had sich in de Firma exdra e Audo geländ, dass mär do enufffahre kunnden.
Was die do alles uffgefahr hann, es Dischblaad hod sich dorchgebo.
Moi Momme had uns zwä Dehääm schunn ingeleud, bloss ned soveel se esse.
Zum erschdemol in moim Lewe hunn ich dort Banane gesieh, die hunn ich ned gekännd un dass Kinner e ganzes Schnitzel kriehn, des hods bei uns Dehääm aach ned geb.
Die Fraa dort hod uns die Deller vollgescheppd un moi Bruder hod dorch de ganze Saal geplärrd " Mama, guggemol, die hod mer e ganses Schnitzel uff de Deller gedu, derf ich des esse"
Die Fried is rod wor, alswie e Tomad. Ach Goddachgodd.......
Des Middagesse war erum, die Schbülmäd hunn abgeromd
(jo, die hadden exdra Mäd fer die grob Awed gehadd), awwer ned nor an demme Daach, nää, immer - 's warn hald reiche Vewandte.
Mir Kinner durfden enaus spiele.
Es Gredel hod hald aach gons schää ogeb mid all Ährem Sach, was sie alles hunn un so.
Moi Bruder war, glaawisch e bisje neirisch.
Uff alle Fäll isser uff de Mischdhaufe gekrawweld, gons owwenuff, wo de Goggel sich alle Moije hieschdelld fer se krähje.
"Äätsch, des trausch duder awwer ned" rufder zu dem Gredel.
Des, ned faul, krawweld im foi Kläädsche mid de weiße Schdrimbelscher un denne foine Schuh uff de Mischdhaufe.
Jetz hod de Unser jo genau gewissd wasser machd, weiler jo immer bei's Herr Weisers geholf hod de Kuhschdall mischde un de Mischd uff de Haufe se fahre.
Der hod gewissd wumer gefahrlos schdehje kann.
Es Gredel awwer ned.
Des is denne Mischdhaufe veel so weit newe ogang un baufdich hods im Puhlloch gelä.
Ach du moi liwwer Gott, hod des geplärrd.
Gut dasses en Mann, der wo do aach inngelad gewess war, der hod des gehärd - hod wedder Vadder noch Mudder gekännd – hod sich mid soine foine Sundaachsausgehklamodde iwwer de Puhllochrand gehängd un hod des Gredel an de Ärm gegreff un erausgezoo.
Des was voller Puhl vun de Hoor bis zu de Schuhschbitze.
Moiner Lewedaach hunn ich sowas nimmie geroch (doch hald, grad widder, wie ich dorch Middelbrunn gefahr bin, des Kaff schdinkt wie Sellesmol, es Gredel).
Dem soi Mamme war am jäämere. Moi Känn, moi Känn - un der schääne Daach is vesaut, weeche dem ugezoone, dormeliche Bangerd (dodemid hoddse moin Bruder gemäänd)
Die Määd hun misse inheize dass des Gredel hod känne gebad un geschrubbd werre.
Der Mann muschd aach annere Klääder oziehje geh. Der hod awwer ned soweid eweggewohnd un do wars ned soooo schlimm. Awwer.......
Moi Briedersche...ohauwahauwaha...... Der had an dem Daach, wie eischendlich immer soi Ledderhosse ogehadd.
E paar schbeggische hadder fer alle Daach un die bessemere fer Sunndaachs – jo un die hadder o.
Die Fried war sauer – die Fried war sowas vun sauer.....die hodden üwwers Knie geleed, die Ledderhosse schdramm gezoo un hoddem's Ärschje geduwaggeld.
Wie des zobbd, des känner eich jo denge. Der hodd gekresch wie en Ochs am Schbiess, die Fried hod ned loggergeloss, bis Ähre die Hand weh gedu hod.
"Du Saubangerd, du useelicher, hoddsene geschännd – wääsch du dass des Gredel hädd känne dod soi, vesaufe hädds känne un veschdigge aach. Du dummer Bu, du dummer.
Kannsch vumme Gligg saa, dassem nix bassierd is.
Mär fahrn jezz Hääm un dord redden mer nommol gewaldisch üwwer die Sach."
Alla, es war so, dass unser Eldre sich do so veschrogg hann, dass moi Brierersche e gonsie Zeitlang kää zuggerlegge g'hadd hadd.
Die Momme hoddene gefrood warummer des gemach hod, er hod doch genau gewissd, dass des Gredel do ins Puhlloch falld.
Er war neirisch, weil des Gredel gar so ogeb hod.
Do hod uns die Momme gelernd, dasses noch veel mäh Leid gebd uff dere Weld, die wu mäh Besitz hunn alswie mär – dassmer desdeweeche awwer nimmand neirisch soi derf.
Ähr Kinner, hod se gesaat.....mär hun uns, sinn gesund, de Babbe hod Awed un mär hun unser Brot üwwer Naachd Dehääm. Des muss uns genung soi un des is aach viel mäh, alswie so manch onnere Leid hun.
Noch lang denooch is sich vezeeld wor "Ohr hod des Gredel sellesmol geschdunk"
Mich hods mords geärjerd, weil ich ned ä Schdigg vun all denne schäne Kuche un Torde esse gekännd hun.
Ich denk do immer dro, wann mich im Gaade Jemmand no dem Blimmelche froot, wo glei Vorrenin so schää blieht.
Des häßt nämlich aach "Gredel im Grüne"
(Jedenfalls, wääs iches so vun moiner Momme)
en liewe Gruß -
eier~~paelzermad~~