Geschichde vunn Dehääm

24.03.2008 um 18:20 Uhr

Oschderneschd im Wald

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich   Stichwörter: Oschdre, Schnee

Es schneet...

De Weg schdeil, matschisch – kaum dass mer ne laafe kann.

Äämol bleibt mer sogar de Schuck schdecke im uffgewääschde Waldborrem. Awwer, des is mer egal, ich merks ned emol.

Die Lichdung, e uberiehrdie, geschlossenie Schneedeck.                                      Vum Weech aus kann ich des Neschdsche ned sieh. Kää Schbure im Schnee, ausser vun Reh Nä, denk ich traurisch – do war Kääner.

Owwe uffen Rech, der klääne Hiehl, es Haslenussbäämche schdehd direkt dehinner. Des is moi Oschderneschd. Siehd so aus, als obs noch ganz wär. Vorsichdisch schdreif ich de Schnee vumm Moosdach erunner.

Moi Gedange sinn am fliehje....Hodder's vegess, alles gelöschd. Ach wie gern deet ich's wisse.

Midderer klääne Dannerut fech ich des Neschd jezz ganz frei un guck eninn.     Glei newischem Inngang hockt en klääne Haas, middeme rode Bännelsche um de Hals unneme Gleggelche dro.

Drin leit e schdeif gefrorenie Ros, samtrot – De Froschd hod die so schää gehall, wie frisch geschnitt, beinoh wie uvegänglich. Sie is ufferer Kaad feschdgemach, beklebt mid lauder goldische Oschderbildcher un in de Mitt schdehd mit markander Schrift "Frohe Oschdre" geschribb.

Schdillie, diefie Frääd....... wie aarisch, des kann ich Nimmand saa.

E ganz Johr war widder erumgang un es is, als ob mir alle zwää aach in demdo Johr,nore fer denne Aacheblick gelebt hann.

Ganz hinne im Neschd entdeck ich e greeseres Schmuckaij aus Blech.                  So Welle hadd ich in de Geschäfde gesieh, wunnerschää vezierd.                           Ich habs uffgemach.

Lauder bunt ingewiggelde klääne Schoggeladeaijer sin eraus gekullerd un e Brief – odder besser gesaat, e Briefsche. Weil, des war ganz klää sesammegefalt un mit Wachs vesiegelt.

Des was do drin geschribb schdehd, saat mir, dass desdo Oschderneschdsche, des lieb geworrene Ritual – dem Mann genauso viel gewwe dut, wie mir.

E bisje traurisch un aach arisch schää... Oschdre....

Mer braucht im Lewe ewe Ebbes wu mer sich feschd druff velosse kann – en Horizont wo mer druff zugeh kann un wo for mer lebt.......gelle.....

En herzliche Gruß schickt eich 

die palzermad

21.03.2008 um 17:19 Uhr

Oschdre.....

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich   Stichwörter: Oschderneschd

 

Kafreidaach is Heit, es Wedder bassd debei.

Rääne duds, schneeje un kalt is aach.

Awwer egal – ich geh Heid Nomiddach enaus in de Wald moi Oschderneschd in Ordnung bringe.

Es Dach muss jed Johr nei gerichd werre un frisch Moos muss druff. Inne werds aach widder frisch mid Moos  ausgeschlaa, weil de Oschderhaas nore in gemiedliche Neschder was eninn leet.

Warum ich des mach un warum im Wald ???

Des war so:

Vor schdigger zeh Johr war ich um dich Oschdrezeit aach im Wald unnerwegs.

Ich bin määschd weid weg vunn Trambelpädcher, will saa – ich maan ned andauernd wem "Gun Dach" saa misse. So aach an dem Daach.

 

Die Schdross Richdung Hungerbrunne - un dort rechts ab eninn in de Wald. Glei werrer links en Berch enuff hunn ich moi Rad gedrickt.

Der Weech war ganz vefahr vunn de Waldarweider. Kään Schbaziergänger leeft so en Weech un dann noch de Berch enuff, freiwillich. Ich war also dort Allä (hunn ich zuminneschd gedenkd)

 

Wie ich halwer drowwe war, muschd ich doch ganz schää schnaufe. Des Rad dorch dene Babberatsch se schiewe, hot gekoschd.

Ich hunn mich e bisje umgeguggd un sie newisch mer dene Resch, voll bewachs middem wunnerschäänschde Lockemoos, wu ich jeh gesieh g'hadd hadd.

 

Do demit em Bu e Oschderneschd baue, des werd prächdich, denk ich so fer mich un fang o ganz vorsichdich die Moospladde absehewe, dasse ned vereissen. Des Moos is so schää, im Nu hunn ich moi Kerbsche uffem Rad voll gepackt.

Ich bau mir direkt do aach e Neschd, fer mich ganz allä, denk ich mer. Mol sieh ob ichs noch kann.

E schdiggelche de Rech enuff schdehn junge Hasselnusshecke. Die kammer noch schää bieje un dodemit es Dach baue. Ich krawwel denne Rech enuff un bin erschd mol baff.

 

Do hodd's e wunnerschä, sunnischie Lichdung. Richdisch romandisch mit klääne Dänncher un frisch ausgetriwwene Buchesetzling. In de Näh hot en alde Baamschdamm gelee. Ich, ned faul, hunn den in miehseelicher Klääarwet an de Kopp vun dere Lichdung gerollt un mich druff gesetzt.

 

Rechts die Danne, links de Laabwald, vor mir e kläänie Birk un noch mäh vunn dem wunnerschääne Lockemoos. Ach Gott wie schää's do is.....

Ich geniess die Schdille vumm Wald, nore unnerbroch vum Peife vunn denne Vechelcher un vum raschele wann klää Gediers dorchs Unnerholz schlubbd.

De Himmel vumme blau, des kammer faschd gar ned beschreiwe. Doher kumm ich jetzt efder un do bau ich mer jetzt moi Oschderneschd.

Gedenkt, gedu......

 

Siwwezeh Haselsgerte hunn ich gebroch un die junge Blättscher abgestreifd.

Ää langes gebooche, Rechts un Links dief in de Borrem geschdeckt, fer der Vorreringang un Ä kerzeres fer hinne, weil des Dach jo schräch no hinne ablaafe muss, damit's aach e Höhl gebd.

So, un jetz dezwische noch Fünfe gebo un aach dief in de Bodde gegrab - un de Ofang vunn dem Gewölwe is gemach.

Jetzt kummd die härdschd Aawet.

 

Zeh bis zwelf lange Haselweide missen längs dorch die Booche geflochde werre. Des Ganze muss so aussieh, wie en falsch erumgedrehde Korb.

Wie des geschafft war, hunn ich mich erschd mol widder uff de Baamschdamm gesetzt fer ausseruhe.

Was se tringe hat ich in moim Radkorb mid debei.

No'me Weilche bin ich uffgeschdann, weil ich gemäänt hunn, ich hätt was geheerd.

Erumgeguggd-  nix war.....

 

Dass ich des idyllische Bild vunn dere wunnerschääne Lichdung ned kabutt mach, hunn ich mir Moos, ganz hinne vum Rand gehol, fer des Dach ze decke vunn moim Neschd.

Jezz noch inne Welles eninn un de Inngang e bisje abgedeckt – Hach is des schäänes Oschderneschd, grad so wie mir des als Kind moin Babbe beigebrung hot.

An dem Middach war ich dort bis nooch de Fünfe.

Wie die Sunn weg gang is, bin ich de Berch widder enunner, uffs Rad un Hääm.

 

Dienschdaachs no Oschdre, ich hadd Urlaub, bin ich widder hie. Mol gugge, denk ich so unnerwegs, ob die Willsei mir des Neschd aach ned ingeriss hann.

Juchuuuuuuu, es hod noch geschdann, genauso wie ich's gebaut hat.

Ich hunn moi Rad abgeschdellt un bin bei "moi" Baamschdamm hie, fer mich druff se setze. Do sieh ich uffemol was aus dem Neschd luxse.

Nää odder, denk ich...... Do war doch tatsächlich inneme Plasdicksäggelche en klääne Haas, un e Prallinee Ei - un newe dro hot e Ros gelää mid Schleierkreidsche. Des Schdengelsche vunn dere Ros war inneme Plastikröhrche voll Wasser geschdeckt.

Debei war aach e Briefkuvert,  zugeklebd.

Gefühle vunn "ach du moi liwwer, wer war dann des, ob des vegifd is, nimmand wääs doch nix vunn dem Neschd, ob mich do wer beowacht hot,- bis hie zu narrisch Frääd" is alles dorch mich dorch maschiert.

Ich war so platt, ich muschd mich erschd mol setze.

Wie ich des Kuvert uff gemach hann, ei mir hunn ja die Finger geziddert.

*Liebe Unbekannte, nie in meinem Leben habe ich so was wunderbar romantisches beobachtet, wie dich  beim Bau dieses Osternestes. Auch kannte ich diese Bautechnik nicht – danke dafür, werde es gleich ausprobieren bei Nestbau für meine Beiden Kinder.

Mit der Rose möchte ich mich bedanken für diesen zauberhaften Nachmittag und dem Zauber deiner Nähe in diesem Zauberwald.

Bitte halte daran fest, bewahre dir und mir diesen Augenblick solange es geht.

Bis zum nächsten Jahr – "Ich" total verzaubert......*

 

Geles habb ich denne Brief, ich kanns nimmie zähle un seit dem bau ich des Neschd in jedem Johr widder nei uff.

Manschesmol isses nore verammesiert, manchmol is aach gar nix mäh defunn do, awwer wos schdeje muss, des  sääd mir e Hasselnuss, die wu Sellemols dort ogewachs is - un Heit schunn längschd e prächdisch Bäämche.

 

So, un jezz geh ich mol widder enaus in de Wald nom Neschdsche gugge, schliesslich is am Sunndaach Oschdre J

  wünscht eich die paelzermad

09.03.2008 um 11:41 Uhr

Herzbännel.....odder - mär werd doch üwwerall gesieh....

von: Paelzermad   Kategorie: Allerhand bei uns uffem Land   Stichwörter: Ach, du, moi, Liwwer

 
 

Sunndaach war's, grad wie Heit....

Ich war väzeh un mir muschden jo Sunndaags in die Kerch, so korz vor de Kumfemation erschd Recht.

Die Kerch war drunne in de Schadt, drei Killomeder de Berch enunner.

Uffem Häämweg, die Amtsgass enuff, bin ich beim Andre vebeikumm, e'mme klääne Klääderlade.

In de Auslaach schdand e Bopp, die hat e Kläädsche o, ach Gott wie wunnerhübsch - direkt zum veliewe. Ich hunns gesieh -un glei hot moi Herzbännel dro gehung.

Es war e leichdes Schdöffche mid bunde Blimmelcher, mit Rüschjer un Bännelscher fer hinne se binne. Unnerum hats e weisses Schbizzebördche. Ich kunnd mer direkt die geheegelde Knieschdrimb midd'em Mausezähncherand un moi weisse Schbangeschuh drunner vorschdelle.

Was deed de Axel Aue mache, (In den war ich Dortmols knall veschoß J)

 wann ich mich in dem Kläädsche dreh.

 

Ab do, bin ich alle Sunndaach  gugge gang, obse des Kläädsche noch im Fenschder hunn.

Solangs do war, bin ich vor dem Schaufenschder geschdann un hunns bewunnerd un war aach e bisje traurisch, weil ich kää Geld hadd, fer mer sowas schäänes se kaafe.

 

Die Momme brauchd ich gar ned erschd se frooche. Mir hadden Dortmols grad gebaut un's Geld war ganz genau ingedääld.

Wannde jezzerd ball e Lehrschdell hosch un was vediensch, hodd die Momme gesaad – dann veschbrech ich der, dass'de des Geld behalle derfch. Awwer, du musch aach mir veschbreche, dodefunn dann alle Monad was ze schbare.

Jo, awwer bis do Anne is noch e Schdick weit un ob des Kläädsche dann noch do is, ich glaabs jo ned. Widder mol traurisch bin ich Hääm.

 

Middags nom Gescherr schbiele, bin ich mit moim klääne Daggel Waldi ab, die Lochwiss hinne nunner, in de Wald.

Dort eninn ins Schlangepäädsche. Der Ingang war dorch Geschdrüpp gut veschdeggeld un gar net leichd se finne.

Aischendlich hunn des Päädche, nore die Oiheimische gekännt.

Manchmol war dort e Liewespäärche beim knuddele.

Als Kinner hunn mir die gern belauschd J

Es war e veheirad Fraa aus unserm Ort un der Mann war e Geschäftsmann aus de Schdadt.

Die warn als so veliebd, die hunn die Welt drumerum gar nimme wohr genumm. Mer hod geschbierd, dass Jedem soin Herzbännel am Anner hängd.

Ob die widder do sinn, denk ich grad, wie moi Blick uff  de Weg fallt.

Do leid e Briefdasch, so e bisje veschdeggeld, newe unnerm Moos.

Ich heb se uff un gugg eninn. Zwee Hunnerder warn im hinnerschde Gefach - un wem'se geheerd, des kunnd ich uffem Ausweis lese. Es war der Mann aus de Schdadt.

 

Ach du moi Liwwer, denk ich – was mach'ichen jezzd.

Ich hunn korz nogedengd, de Waldi genumm un bin Hääm.

Momme, gugge Mol, was ich gefunn hunn, do unne im Schlangepäädche.

Ach Gott, sääd'se des geheerd jo dem Fuhrunnernemmer vun de Schdadt. Der is Jächtler un hot's sicher uff soim Reviergang velor.

Kumm, nemm doi Rad, fahr enunner un bring'sem. Jo, des mach ich.....

Hmmm...hunn ich üwwerleet, wann jezz awwer dem soi Fraa die Dier uffmachd, was soll ichen dann saa.........

Drunne okumm, schell ich – Er schdehd in de Dier.

"Tach, ich hann do Ährne Briefdach gefunn" Er zieht die Dier schnell hinner sich zu un saat.

Wo warse dann, ich hunnse schunn gesucht.

Ich war mimm Waldi unnerweegs un do hoddse Eijenswu im Wald gelee, saa ich.

Er guggd mär e Aacheblick feschd in die Aue, ich hall Schdand un in dem Moment gehd die Dier hinner uns uff.

Soi Fraa froot, "was issen los"

Här Ida guggemol, des Klää hot uff de Hääder Schossee moi Briefdach gefunn, die muss ich velor hunn, wie ich do middem Guschdav e Schwätzje gehall hunn.

Denk der mol Onne, was e ehrlich Mädche – gebbem nore was devor, säät soi Fraa.

Er hold de Geldbeidel eraus un gebd mer fuffzisch Mark, e Vemöösche fer mich Sellesmol.

Da moi Maad, un Dange nochemol defor, zwingert er mär zu.

Ich kunnd vor lauder Frääd nix mä saa, hunn moi Rad die drei Killomeder enuff uff die Hääd gedriggd - un nor gedengt.

Moi Kläädsche..... Ich krie moi Kläädsche ........Juchuuuuuuu J

  

 

07.03.2008 um 17:46 Uhr

Was ned alles gebd.....

von: Paelzermad   Kategorie: Allerhand bei uns uffem Land   Stichwörter: Bärwel

Häär, des muss ich eich jo vezeehle.

Es Paelzermad hot e "Bärwel"

 

Jo genau, ohne des Bärwel geh ich jo Neiens mäh anne.

Ich fahr mid dem Bärwel in de Weldgeschichd erum, in alle Gasse eninn un widder enaus.

Häär, was hadder ich e angschd vor dem Neije, was do so alles uff mich zukumm is.

Es Bärwel is kumm -  un guud iss.

Mad, do kännsche Des un dort kännsche Sell un hinnenooch do des aa noch– klar doch......warum dann ned.

Es Bärwel werd  ingeklickt un schunn gehd die Poschd ab.

No Mannem, no Heidelbersch, no Schwetzinge, no Bensem, no Binge, no Kreiznach, no Kerschem, - iwwerall anne un aach widder Hääm.

Es Bärwel saad mer wus lang gehd, weil......

's Bärwel ich moi niejes Sadeliddenavi J

e geil Sach, des...gelle Fröhlich

määnt die paelzermad

01.03.2008 um 13:08 Uhr

De März fangd o mit Ferz :-))))

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: März, Sturm

 

 

De Erschde März – die Veilcher hädden mir jo, nore leider aach die "Emma" un uff die Ferz kännen mir vezichde.

 

Ei, rabbel die Bix - Moi liewer Jolli, es des e Schdurm.

Do rabbelds schunn die ganz Naachd am Rolllaadekaschde, dass mer määne kännd 's wolld ääner erinn, der wu Dehääm e feichdie Wohnung hot.

Midde in de Naachd rabbeld dann nochh's Dellefon.

Die Mamme rufd o weilse angschd hot, dass die Dachziele erunner jaachd

Ich, noch schloofdormelich, du se beruhische.

Mome saa ich, de Babbe hot doch Sellesml die Ferschdzischele insementiert. Do kann die Emma ned drunner bloose. Kää angschd, du musch ned im Freie schloofe.

Alla, mer kanns jo veschdeje, dass so alde Leidscher angschd hunn um Ährne Baijesje.

's war jo Dortmols ned ääfach sich des Geld 'zamme se schbare un e Haisje se baue. – un dann kääm do's **Emma** un deet's eweg bloose. Kummt net en die Tutt.

 

Awwel war bei uns e Schloosegewidderdunnerkeil, wu sich gewäsch g'hadd hadd.

Do war im Nu die Schdross voll Schloose un kää Changs am Markt ausseschdeie, fer Aijer se kaafe.

Da.....un jezzerd schaind die Sunn üwwer siwwe Berje, grad als ob nie nix gewäss wär.

Des Emma is beklobbd, wie die ganz Welt immer määh awweil......

 

Do falld mer inn - Sellemols, des muss so ball an die fuffzisch Johr hää sinn.

Es Schbächeles Joachim un ich muschden Moijens in die Schul. Des war jo noch in Ordnung, awwer es Häämkumme.......

De Himmel war schwarz wie e Neescher mid Sunnebrand un  ganz geel dezwische.

De Schulbus hodd uns an dem Daach ausnahmsweis emol mid Hääm genumm. Määschdens muschden mir Hääder Kinner nämlich laafe, weil mir nore drei Killomeder bis Häm hadden, die Annere awwer veel määner.

Die Bushaldeschdell war midde im Ort un grad wie mir loslaafe wollden, fangd des o se schidde wie aus Bränge.

E Schdurm is losgang, mir muschden uns degeesche schdämme un sinn kää Schritt weiderkumm.

Uffemol kummd es Ridda, im Joachim soi Momme middem Fahrrad doher. Ingewiggeld in e Räjekeep, die Kabuzz uffem Kopp, mer hunns bal ned gekännd.

Kummen ähr Kinner, ääns hoggd sich vorre uff die Schdang un ääns hinne uff de Gepäckträjer,hoddse geesche de Schdurm gekrisch.

Ich war uff deSchdang un's Ridda hodd geschoob.

Geschitt hot's was vumm Himmel erunner gekännt hot, geschloosd un geschdärmd wie aarisch.

De Räje is äm ins Gesicht gebatschd un wammer schnaufe wolld, hodd mer audomadisch Wasser geschluggd.

Es Ridda, klää un schdämmisch hod soi Gewichd velaacherd, de Bobbes no hinne dorchgedriggd, nommol Luft geschnabbd un ab die Poschd.

Des hod sich mid uns zwää Hossesäächer uffem Drohdesel dorch des Uwedder gekämpft, es war e wohrie Prachd.

Dehääm beis Schbächeles okumm, sääd's "Na alla, soo schwer war'ner doch gar ned " – zieht die Kabuzz vumm Kopp, mich vumm Rad un drehd sich erum.

Ach du moi liwwer Gott, wo issen den Bu.

Es haddene unnerweegs velor......

"Joachim.....Joachim" er war Neijens se sieh. Geh du eninn bei die Schbächele Oma un zieh des nasse Zeich aus, sääd'se-ich geh  de Joggel suche.

Ich hadd grad e Tass hääse Kaba, wie die Dier uffgehd. De Joggel, nass wie Schmitt's Katz un dreggisch wie's Guschdafs ähre Jolande im Wutzeschdall.

Gebrilld hodder, weil'er vumm Gepäckträächer midde in de Säbbsch gefall war unn's kääner gemergd hot.

Rufe hoddene soi Momme bei dem brüllende Schdurm jo aach ned geheerd.

Ich wääs nore, dass der un ich nie widder so e angschd g'hadd hadden, wie Dortmols.

Awwer geblibb is mir, bis in die heidisch Zeit, dass ich Moores vor schlimme Gewidder hunn, wann ich allään bin.

Ich hoff, bei Eich isses "Emma" ohnisch große Schäde vorbegezoo

En erschde Gruß im März -

hoff'mer, der gehd weider ohne selle Ferz  :-))

eier paelzermad