Kafreidaach is Heit, es Wedder bassd debei.
Rääne duds, schneeje un kalt is aach.
Awwer egal – ich geh Heid Nomiddach enaus in de Wald moi Oschderneschd in Ordnung bringe.
Es Dach muss jed Johr nei gerichd werre un frisch Moos muss druff. Inne werds aach widder frisch mid Moos ausgeschlaa, weil de Oschderhaas nore in gemiedliche Neschder was eninn leet.
Warum ich des mach un warum im Wald ???
Des war so:
Vor schdigger zeh Johr war ich um dich Oschdrezeit aach im Wald unnerwegs.
Ich bin määschd weid weg vunn Trambelpädcher, will saa – ich maan ned andauernd wem "Gun Dach" saa misse. So aach an dem Daach.
Die Schdross Richdung Hungerbrunne - un dort rechts ab eninn in de Wald. Glei werrer links en Berch enuff hunn ich moi Rad gedrickt.
Der Weech war ganz vefahr vunn de Waldarweider. Kään Schbaziergänger leeft so en Weech un dann noch de Berch enuff, freiwillich. Ich war also dort Allä (hunn ich zuminneschd gedenkd)
Wie ich halwer drowwe war, muschd ich doch ganz schää schnaufe. Des Rad dorch dene Babberatsch se schiewe, hot gekoschd.
Ich hunn mich e bisje umgeguggd un sie newisch mer dene Resch, voll bewachs middem wunnerschäänschde Lockemoos, wu ich jeh gesieh g'hadd hadd.
Do demit em Bu e Oschderneschd baue, des werd prächdich, denk ich so fer mich un fang o ganz vorsichdich die Moospladde absehewe, dasse ned vereissen. Des Moos is so schää, im Nu hunn ich moi Kerbsche uffem Rad voll gepackt.
Ich bau mir direkt do aach e Neschd, fer mich ganz allä, denk ich mer. Mol sieh ob ichs noch kann.
E schdiggelche de Rech enuff schdehn junge Hasselnusshecke. Die kammer noch schää bieje un dodemit es Dach baue. Ich krawwel denne Rech enuff un bin erschd mol baff.
Do hodd's e wunnerschä, sunnischie Lichdung. Richdisch romandisch mit klääne Dänncher un frisch ausgetriwwene Buchesetzling. In de Näh hot en alde Baamschdamm gelee. Ich, ned faul, hunn den in miehseelicher Klääarwet an de Kopp vun dere Lichdung gerollt un mich druff gesetzt.
Rechts die Danne, links de Laabwald, vor mir e kläänie Birk un noch mäh vunn dem wunnerschääne Lockemoos. Ach Gott wie schää's do is.....
Ich geniess die Schdille vumm Wald, nore unnerbroch vum Peife vunn denne Vechelcher un vum raschele wann klää Gediers dorchs Unnerholz schlubbd.
De Himmel vumme blau, des kammer faschd gar ned beschreiwe. Doher kumm ich jetzt efder un do bau ich mer jetzt moi Oschderneschd.
Gedenkt, gedu......
Siwwezeh Haselsgerte hunn ich gebroch un die junge Blättscher abgestreifd.
Ää langes gebooche, Rechts un Links dief in de Borrem geschdeckt, fer der Vorreringang un Ä kerzeres fer hinne, weil des Dach jo schräch no hinne ablaafe muss, damit's aach e Höhl gebd.
So, un jetz dezwische noch Fünfe gebo un aach dief in de Bodde gegrab - un de Ofang vunn dem Gewölwe is gemach.
Jetzt kummd die härdschd Aawet.
Zeh bis zwelf lange Haselweide missen längs dorch die Booche geflochde werre. Des Ganze muss so aussieh, wie en falsch erumgedrehde Korb.
Wie des geschafft war, hunn ich mich erschd mol widder uff de Baamschdamm gesetzt fer ausseruhe.
Was se tringe hat ich in moim Radkorb mid debei.
No'me Weilche bin ich uffgeschdann, weil ich gemäänt hunn, ich hätt was geheerd.
Erumgeguggd- nix war.....
Dass ich des idyllische Bild vunn dere wunnerschääne Lichdung ned kabutt mach, hunn ich mir Moos, ganz hinne vum Rand gehol, fer des Dach ze decke vunn moim Neschd.
Jezz noch inne Welles eninn un de Inngang e bisje abgedeckt – Hach is des schäänes Oschderneschd, grad so wie mir des als Kind moin Babbe beigebrung hot.
An dem Middach war ich dort bis nooch de Fünfe.
Wie die Sunn weg gang is, bin ich de Berch widder enunner, uffs Rad un Hääm.
Dienschdaachs no Oschdre, ich hadd Urlaub, bin ich widder hie. Mol gugge, denk ich so unnerwegs, ob die Willsei mir des Neschd aach ned ingeriss hann.
Juchuuuuuuu, es hod noch geschdann, genauso wie ich's gebaut hat.
Ich hunn moi Rad abgeschdellt un bin bei "moi" Baamschdamm hie, fer mich druff se setze. Do sieh ich uffemol was aus dem Neschd luxse.
Nää odder, denk ich...... Do war doch tatsächlich inneme Plasdicksäggelche en klääne Haas, un e Prallinee Ei - un newe dro hot e Ros gelää mid Schleierkreidsche. Des Schdengelsche vunn dere Ros war inneme Plastikröhrche voll Wasser geschdeckt.
Debei war aach e Briefkuvert, zugeklebd.
Gefühle vunn "ach du moi liwwer, wer war dann des, ob des vegifd is, nimmand wääs doch nix vunn dem Neschd, ob mich do wer beowacht hot,- bis hie zu narrisch Frääd" is alles dorch mich dorch maschiert.
Ich war so platt, ich muschd mich erschd mol setze.
Wie ich des Kuvert uff gemach hann, ei mir hunn ja die Finger geziddert.
*Liebe Unbekannte, nie in meinem Leben habe ich so was wunderbar romantisches beobachtet, wie dich beim Bau dieses Osternestes. Auch kannte ich diese Bautechnik nicht – danke dafür, werde es gleich ausprobieren bei Nestbau für meine Beiden Kinder.
Mit der Rose möchte ich mich bedanken für diesen zauberhaften Nachmittag und dem Zauber deiner Nähe in diesem Zauberwald.
Bitte halte daran fest, bewahre dir und mir diesen Augenblick solange es geht.
Bis zum nächsten Jahr – "Ich" total verzaubert......*
Geles habb ich denne Brief, ich kanns nimmie zähle un seit dem bau ich des Neschd in jedem Johr widder nei uff.
Manschesmol isses nore verammesiert, manchmol is aach gar nix mäh defunn do, awwer wos schdeje muss, des sääd mir e Hasselnuss, die wu Sellemols dort ogewachs is - un Heit schunn längschd e prächdisch Bäämche.
So, un jezz geh ich mol widder enaus in de Wald nom Neschdsche gugge, schliesslich is am Sunndaach Oschdre J
wünscht eich die paelzermad