Geschichde vunn Dehääm

31.12.2008 um 13:58 Uhr

*Huddel mid de Punde*

 


 

Also ebbes iss mä die Daache uffgefall.

Die Feierdaa sinn noch ned rum un jedes Johr Dehääm das selwe Gespräch: „Dunnerkeil - Ich hann schun widder  zugenumm“ üwwer Woihnachde unn no Silveschder kannsche mich rolle. 

Jo, die Daa werd hald gudd gess - unn vor allem geschnäägd.

Die viele Blätzjer, de gude Kuche, die Schoggelaad, des Mazzipan unn wie des sieß Zeich all heesd.

Wanns vor ähm schdehd, wer kann dann schunn nää saa. 

Unn nohm Friehstick denkd mer anns guude Middachesse – was werd’sen koche, die Mad.

Dann an de Kaffee - un beim Kaffee frohd dann de erschde, ei was gebds dann beim Naachdesse.  

Unn de Daah druff des selwe Schbeelsche werrer.  

No de Woihnachde hääsds, was gebds an Silveschder. „Machsche mol e bisje Nurlsalad, ich hätt grad mol Luschd druff“

Unn Ofang Neijohr määne mir dann, die Wooh wär kabudd.

Moi Mann jäämerd am määschde, weil die Hosse nemmie zueghn.

Ich lamendier jo  aach, awwer nedd so aarich – moi Hosse hunn jo en Gummizuuch :-) 

Jo - unn dann gehds bei die Ernährungsberodern.

Die kaut äm dann e Ohr - saad, des wärn nedd die Punde zwische deFeierdaache, das wärn die Punde  zwische Silveschder unn Woihnachde.

Kää Ahnung hod die Frää... Orrer…..

Am Enn had die Sell velleicht noch rechd ;-) unn mir guggen dumm aus de Wäsch.

 Also, schiewen mir nix meh uff die Feierdaa.

Awwer wohie midd de Punde? – wo schiewen mir die jezz anne :-):-) 

In dem Sinn  -  eich all

 en "Gude Rutsch"

 un bleiwen mir *gewooche* gell :-)  ;-)  :-)

 eujer ~~paelzermad~~ 

 

26.12.2008 um 09:27 Uhr

Sooooo, hädden mir des aach widder geschaffd – des Woihnachde.

von: Paelzermad   Kategorie: Weihnachten

 

 

 

Die Put’ iss gess, die Kleess, - Schneebällcher hadd ich gemach - warn wunnerprächdisch.

Es Rotkraut war es bisje sauer, awwer des hunn die Preiselbeere widder wett gemach.

 

Die Geschenge sinn all ausgewiggeld.

Es nitzliche im Kicheschrank veschdaut,

es Parfengfläsche hunn ich in de Schlofschdubb im Schrank poschdierd, dass ichs aach greife kann, wann ichs mol brauch.. Siwweneverzischirschendwas isses, es richd faschd wie im Summer des Schpray geesche Migge Fröhlich

 

E nei Fräggelsche, hunn ich aa noch kriehd. Alla es iss jo e bisje fällisch, awwer des machd nix.

Moije is de Umdauschdaa :-)

E Schäälsche fer de Griewehals, dass mer die Falde ned so siehd. Die Farwe sinn schää un machen en schlange Hals.

 

E Deesje mimme Cremche, fer die Haldeschdelle der „Gesichtszüge“ se eele, dass die Züüch ned gar so schlimm entgleise dun Fröhlich

Des Buch - aach du moi liwwer, wann kumm ich emol zum lese, awwer ins Regal geschdelld, machts doch was här.

Ich saa jo immer, kaafen nix - awwer Kääner heerd uff mich.

 

Moi schäänschd Geschenk, des war e Kuss vunn moim Bu  - un soi „Mam ich habb dich lieb“ - uff de Heilisch Omend, wie mir sesamme aussem Kerchhof rausgang sinn.

 

Un Heid Middaach kumm’der zum Kaffee - 's gebd Käse-Sahnetort un Mandel-Kerschekuche

Moi Briederche mid soiner Fraa, kummd aa.

 

Alla dann,

Eich wünsch ich aach noch Schbass un nedde Gäschd

fer de Reschd – vunn dem

“Woihnachde“

 

eijer paelzermad

 

07.12.2008 um 13:18 Uhr

„Adsfendszeit Dehääm“

 

 

 

Geschder war ich Dehääm, noch e paar Sache hole un nom Rechde gugge.

Wie ich so dorch des leere Haus geh, denk ich mer –

 

Des Johr geh ich mer zum ledschde Mol im Hääder Wald e Bäämche hole.

Äämol noch - un dann nimmie.

 

Des Johr musses e b’sunnerschgd schäänes Bäämche soi.

Es soll mich uff ewich dro erinnere wie se war  -

 

Die „Adsfendszeit Dehääm“

 

Die Mamme war faschd alle Daa am Gutzel backe. Mir hanns geroch, wammer vunn de Schul kumm sinn, awwer gesieh hunn mir nix.

Des had’se  bis dort hie immer alles schun veschdeggeld.

 

Nom Hausuffgawe mache, hodd de Babbe uns genumm un is mit uns in de Wald.

Uffem Buggel hadder en Sack mit Axt un Sää un emme Säälche drin.

 

Weit drunne im Ambachwald hunn mir dann Danne geschlaa, fer de Adsfenskranz.

De Babbe hod immer gewisst, wu die schänschde Silwerdannne wachsen, dief in de Schonunge drin.

Wie mer älder warn is bei der Aktion aach glei’s Bäämche ausgeguggd un gezäächend worr.

In verzeh Daa kummemer dich hole, dann derfsche bei uns uffem Büffee schdeh - hod de Babbe mäschd gesaat.

In de Danneschonung hunn mir Kinner aach noch Huzzele un Goggele gesammelt un in de Sack geschaufeld.

Die Danne sinn zumme handlich Päggelche geschnierd wor, die Sää un die Axt widder veschdaut un ab Hääm.

Am Waldrand hunn die Hawwodele ritzerot geleicht, grad fer mitsenemme.

 

Dehääm had die Mamme schunn de Kakao gekochd.

 

Im Babbe soim Werkzeichkämmerche durfden mir dann helfe, de Adsfenskranz binne un die Kerzehalder druff mache, mit dinnem Drohd.

Mit de schäänschde Huzzele un Hawwodele is de Kranz geschmickt worr.

Drowwe in de Kich hoddene de Babbe Samschdaachs Owens dann unner die Deggelamp gehung.

Sunndaachs Moijens am erschde Adfend – moi Briederche muschd mäschdens geweckt werre, hunn ich schunn, kaum dass Hell worr ess, uff de Schdätrepp gehoggd un gewaat, dass Mamme un Babbe uffgeschdieh sinn.

Die Mamme hodd Kaffee un Kakao gekochd, ich de Disch gedeckt un  wie mer all drum rum g’sess warn, do hodd de Babbe die erschd Kerz ogeschdeckt.

Moiner Sell, war des schää.

 

Omens dann, iss des Kerzje nochmol og’schdeckt worr un mir hunn in de Kich um de waame Owwe rumgesess. Fer inseheize sinn die Goggelscher  ins Owweloch geschaufelt wor. Des hod so gut geroch un luschdisch geknäggerd.

Die Mamme hod Schdrimp geschdobbt, geschdrickt, orrer genäht - de Babbe ebbes gebosseld un mir hann geschbeeld.

Am allerschäänschde war, wann die Mamme was vorgeles -, odder vunn Ährner Kindheit vezeeld hod.

So um die Neune muschden mir dann ins Bett un als lang noch hummers kruschele geheerd.

 

 Des wärs Chrischkinnsche, hunn die Eldern g’saat, wammer gefroot hot.

Mer derfden do aach ned aussem Bett kumme weil, wanns Chrischkinnsche gesieh werd, bei soim Schaffe, dann fliehts fort und kummt im dem Johr aach nimmie widder.

Dass mir im Bett blibb sinn, des glaawener awwer…..

 

Heid Moije hädd’s zwedde Kerzje an dem Adsfenskranz schunn gebrennt.

‚s brennt in moim Herz……