Geschichde vunn Dehääm

03.01.2009 um 16:46 Uhr

Es Johr zweedausendachd hod sich veabschied – unser Pauli aach....

von: Paelzermad   Kategorie: bassierd

 

 

Ach, was war der des en klääne Razzegalli.

Sellemols, es war uff moi Geburdsdaach Neinzehhunnereddreienneinzich, hoddene unser Bu ogebrung. Er hadd in de Schul vunner Lehrerin geheerd dass die klääne Katze hodd un ned wääs wuhie demit.

Mamme, Mamme, bidde bidde, saa im Babbe dass mir äänie hole fahren. Alla had sich de Babbe ins Audo gesitzt uni s middem noo Waldfischbach gefahr.

 

Ookumm isser mid some klääne, derre, dodefor awwer ellelange Kaderche. Schää-, was immer mer sich drunner so vorschdellt, nä – schää warer ned un in ääm Ohr harrer en Razzer, sicher vunn Hännelscher mid soine Geschwisdercher.

‚s erschd isser gaaans vorsichdich uff dem Balgon erumgekrawweld, als obber kääner Schnoog was due kännd. Aaaaawer dann, wirer mol warm war, do is los gang. So schnell wie der in de Schränk war, so schnell hosch du die Deer garned wirrer zumache känne, wannde der Gescherr gehol orrer wegeraamd hasch.

Ofangs isser in de Kisch aach uff de Disch geschprung, äämol midde ninn in Kuchedääg – Jessas was fer Sawwerei. Des hummerm schnell abgewähnd, anschunschde durfder üwwerall hie.

Uusinn hadder Dä im Kopp, es war e wohrie Pracht. Der kunnd hubbse un hochschpringe.

Wammer mid’rer Daschelamp so an de Wand de Lichtkringel gemach hodd – der is hoch enuff geschbrung un wolld’ne fange. Grad garned mied isser worr, vor lauder Schbass.

Am liebschde war er awwer draus. Die Vechelscher, die Biene, die Schnooge un wie all des Gesumms aach hääsd, all denne isser nogeschprung , die Wiss enuff un de Gaade enunner. An Blimmelcher geroch un Gladiole ogefress. Die hannsem ogeduu.

Schdunnelang kunnd der sich draus vedulle – hod Gras gefress un manchmol drin dann aa gekotzt , ich hunn geschennt-)

 

Bees kunnd merm jo nid soi. Am Disch gebeddelt hodder selde,.

Soi Schisselche mim Eigeel un de gekochde Schingeschdiggelcher, des hodd Sunndaachsmoijens do geschdann un der Katzekader hodds gewisst, wie nix.

E bisje schnäägisch warer im Fresse.

Brocke  wollder ned un aach ned alle Fuddersorde.

Schnell had mer raus, was’em geschmeckt hodd..

Joggerd, wann ich Wellen hadd mit Persching odder wu no Vanille geschmeckt hodd, do wollder immer was ab un wann dann so e Perschingbreggelsche debei war hodders dorch die halb Schdubb geschbauzt. Vewäähnder Bangerd, dää.

Ach was hadd ich mich so ball als aarisch an den Fratz gewähnd un immer wann ich Omens Hämkumm bin, hodder am Päädsche newischem Parkplatz gehoggd un gewaad.

Miau, miau, hunn ich schunn geheerd, beim Deeruffmache.. En dicke Schdrächler üwwer soi Köppche un dann sinn mir des Päädsche enuff,  minanner Hääm.

Wie de Babbe noch schaffe gang is, wars grad so. De Pauli war uns all en dreie Freind.

Wanns Ääm mol ned gud gang is, hodder soi Köppche ans Bää gedriggd, odder sich bei mir im Schooss sesammegerolld un laud geschnurrd.

Kussjer hodder gern un viel vedääld, awwer nore denne Leid, wurer hod aach leide känne.

Wann’ne Ääner geärjerd hod, des hot de Pauli dem Sell nie vegeass.

Ich erinner mich noch - Moin Babbe, der haddene mol Schbasshalwer getriezd un de Dank war, dassene’s Paulche gewldisch in de Finger gebiss hadd – un immer wann moi Babbe dann zu Besuch do war, hoddene’s Paulche wierisch ogeknorrd wie en Hund. Knorre, des kunnder deischend echt.

Bei mir in moiner Schdubb hodder so gere mit mir Mussik geheerd. Schdunnelang isser do gelee un hod debei geschloof.

Jo – un jezz am ledschde Daa vum alde Johr, hodder aach do bei mir gelee un Mussik geheerd, bisser ingeschloof is.

Die ganz Zeit waren mir beinanner, hunnen geschdrächeld un zugedeckt.

Am Neijohrsdaach hummerne dann begrab, im Gaade unner de Kolkwizieheck.

‚s hodd weh gedu……

Es Johr zweedausendachd hod sich veabschied – unser Pauli aach.

 

Ich vemissene aarisch, denne klääne Ragger……

 

 

eier paelzermad