Geschichde vunn Dehääm

05.04.2010 um 09:37 Uhr

Oschdere 2010

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich   Stichwörter: Erinnerung

 

 

‚s hott grad widder geräänd...

De Weg schdeil, matschisch – kaum dass mer ne laafe kann.

Äämol bleibt mer sogar de Schuck schdecke im uffgewääschde Waldborrem.

Awwer, des is mer egal, ich merks ned emol.

Die Lichdung, u’beriehrde Waldborrem.

Vum Weech aus kann ich des Neschdsche ned sieh. Kää Schbure, ausser vum Reh

Nää, denk ich traurisch – do war Kääner.

 

Owwe uffen Rech, der klääne Hiehl, es Haslenussbäämche schdehd direkt dehinner. Gewachs isses widder e ganses Schdick, seid ledschdem Johr. Dodefor gebaut aus Hasselnuss-Schdeggelscher un mit Mooskisse zugedeggd,es is moi Oschderneschd. Vor lange Johre 'mol, hunn ichs gebaut un seitdem alle Johr widder denoo geguggd.

Siehd so aus, als obs noch ganz wär. Vorsichdisch schdreif ich die Blädder vumm Moosdach erunner.

Moi Gedange sinn am fliehje....Hodder's vegess. Ach wie gern deet ich's wisse.

Midderer klääne Dannerut fech ich des Neschd jezz ganz frei un guck eninn

un moi Herz macht en Satz....

Glei newischem Inngang hockt en klääne Haas, middeme rode Bännelsche um de Hals unneme Gleggelche dro.

Drin leit e nass gebläddschdie Ros, samtrot – Die kald Widderung hod die so schää gehall, wie frisch geschnitt, beinoh wie u’vegänglich.

Sie is ufferer Kaad feschdgemach, beklebt mid lauder goldische Oschderbildcher un in de Mitt schdehd mit markander Schrift "Frohe Oschdre" geschribb.

Schdillie, diefie Frääd....... wie aarisch, des kann ich Nimmand saa.

 

E ganz Johr war widder erumgang un es is, als ob mir alle Bääd aach in demdo Johr, nore fer denne Aacheblick gelebt hann.

 

Ganz hinne im Neschd entdeck ich e greeseres Schmuckaij aus Blech. So Welle hadd ich in de Geschäfde gesieh, wunnerschää vezierd.

Ich habs uffgemach. Lauder bunt ingewiggelde klääne Schoggeladeaijer sin eraus gekullerd un e Brief – odder besser gesaat, e Briefsche. Weil, des war ganz klää sesammegefalt un mit Wachs vesiecheld.

Des was do drin geschribb schdehd, saad mir, dass desdo Oschderneschdsche - des lieb geworrene Ritual, aach dem Mann immer noch genauso viel bedeid, wie mir.

 

Erinnerung - e bisje traurisch un aach arisch schää... Oschdre....Hoffnung…..

 

Mer braucht im Lewe die „Erinnerung“

un Ebbes wu mer dro glaabd, wu mä wääss, mä kann sich im Notfall feschd druff velosse –

en Horizont wo mer druff zugeh kann un wo for mer lebt.......gelle.....

 

Herzlich grüßt eich die palzermad J