Geschichde vunn Dehääm

13.02.2012 um 14:34 Uhr

Fassenacht uff de Hääd

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich   Stichwörter: Fassenacht, verliebt

 

Es wa jed Johr die Danzveoschdaldung un wä laafe kunnd mussd hie.

Hie zum Kedda, des wa’s Weissers Dochder.

Wie ähre Vadder geschdorb waa, hadd’s Kedda die Wertschaft üwwernumm - ‚s waa jo lerrisch un los un die Wertschaft wa die änzichd uff de Hääd.

Die Kedda wa e sogenennder „Üwwerschdänner“ also üwwerisch geblibb un nemmie gons so jung. Geschaffd hodds wie en Kerl un wonn’s als kä Klääd o’gehadd hätt, mä hädd nie gerood, dass des e Fraa iss.

Als Wertsfraa, so wie’mä sich die vorschdelld waa’s nix - un so hodd dort nore de Schdammdisch reschelmässisch gehoggd, die Kadler un ab un zu die Oihoimische, wann’s Geld fer „beis Kedda“ gelangd hodd.

O’geschribb hodds nämlich nix, des geschäftsdichdische, des hadds vunn soim Vadder gelernt.

On  Fassenacht hodds de Freunde Roiner un soi Combo beschdellt, dass die die Musik machen.

De große Saal hann mir Junge geschmiggd, die Bar schää schummerisch imme Eggelsche drauss im Gang, hinne newer de Kellertrepp ingericht.

So hodd känne, wä schnussele geh wolld, korz ums Eck veschwinne.

Mää wie ämol hodds Kedda no some Fassnachtsomend aa e Schnapsleich uff därer Kellertrepp gefunn, eruffer geschleppt, in de Schubbkärsch vefracht  un Hääm kutschiert.

Klor wa’s Kedda jo, ‚s hodd nie ned Wen verood.

Bis die Fassnachtszeit erum wa, waan do in därer Wertschaft so Schdigger acht Danzomende.

Wanns nor fer Erwachsene waa, durfden mär jo ned hie.

Ich waa erschd sechzeh, awwer schnuuse bin ich midd de Onnern aa gong, wu moi Leit gemäänd hann, mir sinn brav Dehääm im Bett. ;-)

De Babbe kunnd danze wie e Lumb am Schdegge un die „Dame“ hänn beim Schlange geschdann, so dass die Momme schunn alsmo e bisje geeifert hodd.

Awwer sie wa e schäänie Fraa, hochgewachs un e Figiersche wie e Dännsche aussem Hääder Wald- sie hodd nie uffem Bänkelsche hogge gemissd.

De Klaache Franz wa säächnarrisch uff’se un de ald Weid hodd aarisch gern midderer gedanzd.

De Oddo, wa zwa klääner wie sie, awwer ins Danzkärtsche hodder sich aach immer in getra.

Gelacht hodd’se do wie e jungi Mad – wunnerschää o’segugge - un de Babbe hodd’se veliebd o’geschdrahld.

Jo un dann kam do so en Omend fer uns jung Gemies.

Ich bin gang als „Keenischin der Nacht“ ich wäses noch wie Heit.

In nächtelanger Aawet hadd die Momme mä des Koschdüm aus schwazzem Tüll geschneidert un lauder goldene Monde un Schderne druff genähd.

Des wa soooooooo schää un was noch viel schääner wa – kää onner Mädsche hadd so e Koschdüm. Dodezu hodd a en klääne Schleier fers Gesicht geheerd, wu an de Ohre ingehung wor is.

‚s Gesicht hadd mä die Momme mid ährm Sach geschminkt un lange, falsche Wimbre dro geklebd.

E Kett aus de rechdlische Mond un Schderne fer um de Hals un fers Handgelenk- dort noch de Pombadurbeidel dro un ferdisch wa ich.

Groß wa ich jo aa un Figur hadd ich längschd, ned wie die derre Reche vunn de Owwerhääd,  wu de Wind dorch die Rippe bloose kunnd un mä’s peife geheerd hodd.

Gug selwer wie’de aussiesch Klännes un desdewee - Bis zehne derfsche bleiwe, dann kummsche awwer Hääm  - un zwa so wie’de annegang bisch, klaa?  - So hodd moi Momme mich unnerwiss.

Ich hunn gekämpfd wie e Leeb’ dass ich wennigschdens bis elfe bleiwe derf, so wie moi Bruder, weiler e Johr älder waa. Gud, wanner uff dich uffbassd, wa die Momme donn inveschdann.

Dass ich uff dich uffbasse du, dodefun kannsche dräme, määnd moin Bruder dann draus uff de Gas. Ich blomier mich doch ned un kumm do Vorre o mid moiner Schwesder im Schlepp - saad’s un gebbd Fersegeld.

Un ich muschd mid moim schääne Koschdüm jo langsam geh.

Jezz waa’n jo „Borsch“ seit e paa Woche aa e Thema fer mich, seit ich denne blondgelockde aus Kriesfeld kennegelernd hadd, dä wu beim Babbe soine Firma Laschdwaa gefah hodd.

Ich hunn gehoffd, dass dä Sell zum Danze kummd, veschbroch hadders.

Un dann wa do noch de Weiser Honnes.

Dass dä mich gern sieht wuschd ich schunn lang.

Immer wann ich die Schdross längs kumm bin, wu dä soi Äcker hadd, hodder de Trakdor ausgemach un is hä kumm. ‚s waa jo en schääne Borsch, awwer ä wa hald bloss e Bauer un ich wolld kää Bauersfraa werre – im Himmellewe ned.

De Saal wa brechend voll un de Freunde Roiner hodd sich so richdisch ins Zeig geschmiss.

Die Schdimmung wa schunn ausgeloss un schwupps greifd mich ääner un schlengerd mich üwwer die Danzfläch.

Midde im Danze werd abgeklatschd un ich land in annern Ärm. Irschendwann wa ich so drurlich, dass ich mich emo korz vepuuschde wolld un in de kiehle Hausgang geflicht’ bin. Grad heb ich moin Schleijer fer die Nas se buzze, do wischberds mä ins Ohr. Hallo geheimnisvollie Prinzessin, derf ich wisse, wä sich hinner dem Schleier verberje dud.

Des wa de Weiser Hans.

Ohne ebbes se saa hann ich de Kopp geschiddeld un midd de Aue geklimberd. Kumm trink e Gläsje mid mär, lächeld’ä mich o un  driggd mär e Sektglas in die Hand.

En Schluck hann ich getrunk ….. Dä Omend, die Musik, dä Zauwer, ich wääs ned wasses wa- ich hunnem e Kuss uff de Bagge gebb.

De Honnes guggd mich o, zieht mich bei un gebbd mär de erschde Kuss in moim faschd Erwachsene Lewe.

Korz hald’ä mich eweg guggd mä in die Aue, schiebt mich ums Eck an die Kellertrepp un heerd so schnell mit Küsse nimmie uff.  Himmel, hadd dä des druff äm wääche Knie se mache un – ‚s wa bassierd, ich wa veliebt.

So mid Händschehalle un vedrämde Aue sinn mir serick in de Saal un wollden widder danze. Do reisst mich Ääner erumm un rozzd de Honnes o. Loss die Finger vun dem Mäde, des is moins.

O jessas, de Kriesfeller un beschiggerd wa dä aa schunn gans schää.

Bassemoluff sääd de Honnes, mir zwää gehen jezz emo vor die Dier un do erklär ich deer de Unnerschied zwische moins un doins.

Wierer widder kumm is, hodder nix geredd, hodd mich vum Schduhl hochgezo un uff die Danzfläch.

Dassdes wääsch Klännes, du geheersch moi un glei Moije saa ich des a doine Leit.

O du moi liwwer…..

un dodemit iss die Fassenacht dann erschd richdisch losgang weil – de Hans wa älder wie ich un wa Bauer un moin Babbe erschdemol fuchsdeiwelswild :-)

Awwer schää wa’s.

 

13.02.2012 um 10:47 Uhr

Gruusche

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Hochzeit, 1947, Was, vom, Leben, bleibt

 

 

Schliesslich iss ball Friehjohr un do hässd’es gruusche – Platz mache fer Neijes.
Im Keller, uffem Dachborrem, in de Klaaderschränk, un im Rumbelkämmersche.
Ääns nom Onner werd dorchgewusseld un iwwerall finn ich ebbes, des wu ich uff gaa känne Fall eweg schmeisse will, ~~mä kännds jo nochemol brauche~~ ;-)
Doch „hall in“….. do denk ich doch grad on moi Dehääm……
Wie de Babbe noch gelebd hodd, dä hadd im Keller drunne so e Raum, wu’rer Summer, wie Winder immer ebbes gewergeld hodd.
Un was unser Babbe alles gekännd hodd -  vum kabuddene Schbeelzeich richde, üwwer Meewel rebariere bis Schuh fligge, dort hodd’ä alles gemach.
Moi Schlittschuh hodd’ä an e paa Schdiwwel gebosseld, so dasse ned dauernd ab gehn, genauso wie fer moi Briedersche alles wu dem soi Herz dro gehung hodd un fer die Momme, was die so gebrauchd hodd.
Kam en Nochber „Du Ernschd, häddsche/kännsche/deedsche mol“….. De Babbe kunnd immer helfe  - un umgekehrd hodd’s määschdens aa „en Schuh drauss gebb“ :-)
So vor de Woihnachde wa des Kämmerche a immer zugeschloss un ich wäss, dasser dort aa moi Bobbeschdubb gebaut hodd un des Wiejebettsche fer moi Bobbe. Des waa Neinzehhunnerdachdefuchzich un zwäädausendacht isse bei’me Russekind geland, obs noch demit schbielt….
De Momme ährn Hang fer „uffseheewe“ wa eher Wäsch un Schdoffe un Knepp un Woll un dodefunn hadd’se jedie Meng. Käschde voll sinn vunn’erer Behinnerdewerkschdadt abgehol worr, wie die Momme geschdorb wa.
Siwweneverzich hann die zwää geheirad  - un wammer alles uffhebd, sammeld sich midd de Johre hald en Haufe o.
Mir wuschden ganed, wo mir mid ausroome o’fange sollden.
Ich häär noch die Enkelkinner „Jessas, wie kommer donn bloss soviel Gruuschd „uffheewe“ un glei waan aach die Midde drin im Gruusche :-)
Gefunn hodd jedes ebbes, wos Herzje gebubberd hodd.
‚s greeser Nichtsche waa gons närrisch uff alles was midd Rode Kreiz sesamme gehung hodd. Die Bilder, O’schdegger un Orde wollds u’bedingd hunn. Moi Momme wa im Kriesch Rodekreizschweschder, soga Owwerfeldwewwel, a wannse kaum drüwwer geredd hodd, un wann dann nor wenisch un mit Träne in de Aue.
http://dokujunkies.org/dokus/geschichtepolitik/zweiterweltkrieg/frauen-an-der-front-krankenschwestern-im-zweiten-weltkrieg-dtv-xvid.html
Die Buwe, de ään wolld grad heirade un wa uffs Gescherr un Ausschdeijersach.
Gescherr un Beschdeck, do hadden moi Eldre Gudes fer besunnere Geleeschenheide un Welles so fer alle Daa.
Handdischer un Bettwäsch waa zum Däl noch orischinal vepackt.
Ährne Deckbedder un die vunn  unsere Schduwwe waan noch in de Fabrik genähd un mit echde Gänsedaune gefilld, wo gebb’sen so ebbes Heit noch… Klaa,  dass die ned bei fremde Leit gang sinn, sondern in die Roinischung :-)
Die Kinner un Enkelscher hann erschd uffgeheerd se gruusche, wie in ähre Audo nix mäh eninn gang iss, ausserm Fahrer ;-)
E paa Daa schbäder wa’s Haus voller Leit, wu ebbes vunn all dem Sach noch gebrauche kunden un kaafd hänn.
Jo un do hodd sich gezeijd, dass ewe ned alles Gruuschd wa, was in Haus un Audogaraasch erumgschdann is.
In de ään Hälfd vun därer Audogarasch hadd de Babbe nämlich soi Werkschdatt.
E U’mass vunn Nächel, Werzzeich, soga en Ambos, Äxt un Beilscher wa dort se finne un noch viel määner. Also mir waan all gepläddeld, wie sich eraus geschdelld hodd, was des Sach all fer en Wert hadd. Fers Kilo soviel, des hunn die Schrotthännler gebot tun im Nu wa die Garaasch so gut wie leer un die Enkelscher hunn sich üwwer die Penunse gefrääd ;-)
Dodeno wa ausser e paa Säck voller Mill, vunn „äänesechzisch Johr“ nix mä an Ort un Schdell  - awwer…..
Erinnerunge an Oma un Oba schdehn Heit in- un uff zich Kommode un werrn immer noch benizzd.
Aus ähre Deller werd gess, an ähre Handdischer die Finger abgedriggeld, un unner de Deckbedder waam ingekuscheld – un ball mäh ich aa de Rase widder middem  Babbe soim alde Rasemähjer, dä wu erschd beim zwedde/dridde mo o’schbringd, aaaaawwer – ‚s Messser is schärff wie Nochbers Lumbi ;-)
All des deed die zwää freije, wann’ses siehn….

So gesieh denk ich mä – loss alles wus iss, nooch mär die Sinnflut, sollen die Junge doch „gruusche“ :-)