Geschichde vunn Dehääm

14.10.2006 um 19:32 Uhr

Die Paelzermad beim " Blanken Hans"

von: Paelzermad   Kategorie: Üwwer mich   Stichwörter: See, Urlaub, Blanke, Hans

 

                                       

Jessas war des schää uff däre Insel Borkum.

 's iss zwar wohl vedammt weit, ball zeh Schdunn mit de Eisebahn se fahre, awwer des "AHA-Gefiehl" wommer dort aussem Zuch schdeit un des Wasser, die Fähr un denne Katamaran sieht.

Ins Heisje, die Fahrkard kaaft un ab uffs Schiff. Des fahrt nämlich zwää Schdunn bis uff die Insel un mer derf ganz drowwe uffem Promenadedeck sitze un sich alles ogugge. Beim Kat derf mer des net.

Die Sunn hot gescheint un glei druff isses losgang.

Huiiiiiiiii hot äm do de Wind an de Hoor geroppt un äm faschd umgepuuschd.

Ich hunn des awwer jo gewisst un hat jo dämentschprechend schunn en Jagge o, mit Kabuzz un Kraache fer zusemache. So hot des en mords Schpass gemacht.

Enausfahre, noch e guud Schdick am Feschdland entlang un dann ganz enaus uff die uffene See.

Kudder warn do beim Fischfange un die Leid hunn gewunge.

Schwimmende Roschdlauwe, wu mer sich gedengt hot, wie die bloss zesammehallen un ned absaufen..... Un Schiffe mit Flagge vunn "gottwääswuhär"..Hach Gott, war des schää.

E paarmol hot der Hawwe jo ganz schää geschoggelt, ohauwahauwaha..... Do hots e paar ganz schää dorchgeschiddelt un die hänn ogefang ze reiere, (also iwwer die Reeling die Fisch se fiddere) *gg*

Hallo, bassen uff dass ner ned geesche de Wind schbuggen, weil.......hunn do zwää Matrose geruf, un sich debei ääns gegrinst.

Die Paelzermad will jo ned ogewwe, awwer ich bin absolut seefeschd, des hot sich in junge Johre schunn erausgeschdelld, un iss Heid noch so. Awwer ehrlich gesaat, wammer Onnere reiere sieht, des kann äm dann schunn hewe, alla guggd mer besser wuannerschd hie.**g**

 

No zwää Schdunn, war fer die ame Wärm, des jo dann aach ausgeschdann.

Die Fähr hot im Borkumer Hafe feschdgemach un die Menschemass hot sich mit dere Riesemeng an Koffer un Bagage vum Schiff enunnergewelljert un in die Klää Bahn eninngeschafft.

Mit dere simmer dann zwansich Minudde dorch die Prärie geruggelt, bis eninn in die Schadt, an de Bohnhof.

Uff dere Zuggeltour hot's jo glei jedie Meng Nadur pur se siehe geb.

Die Sanddornhegge warn e Pracht, voller oranchener Beere hunn die gehängt. Schbäder hunn ich dann gesieh dass die ganz Insel werrer voll defunn is, un hunn aach alle Daag e paar defunn gess. Sollen die jo aarisch gesund sinn, viel Vitamin C un so.... Nore ä Nodääl hadden die. Die warn so sauer, richdisch härb, die hunn äm glatt ess Hemm in de Bobbes gezoo...**gg**

Na gud, awwer erschdemol wärrer serick an de Bohnhof in Borkum.

 

Dort hot sich des ganse Menschkneijel uffgeleest in Wohlgefalle, Jeder is in e anneri Gass un hot soi Quadier gesuchd.

Alla, ich war aach gans schää geschaffd – hunn moi Schdubb bezoo, bin erschd mol schää hääs dusche gang, des hot die Lewensgeischder werrer ebissie geweggt.

Die Schdubb war urgemiedlich, sogar en Kuschelsessel un en klänne Fernseh hat ich gans fer mich allä.... un -  **herzhuppsfräd** wie wann die's gewisst hädden, dass ich geel so gäre hann – die Bettwäsch war e wunnerschännes geel mit oranchefarwene Sunneblumme. Ich hunn mich gefräd wie e klännes Mädche.

De Koffer war glei ausgepackt un moi Klamodde im Schrank.

Ich hats jo net weit, also nix wie enaus un enuff an de Schdrand, im "Blanke Hans" **GunDach** gesaat.

Jessas war des e wunnerschääner Oblick, die Sunn is ball druff langsam unner gang un moi Herz als mä uff, grad wie e Hefedäälche.

Lang kunnt ich an dem Owend awwer nemmie mache, ich war platt wie e Flunder un bin net'mol mä was esse gang, glei in die Heia un hunn geschloff wie geschoggelt, bis Frieh um siwwe.

Beim Friehschdick hunn ich dann faschd uverschämt zugelangt.....Jööö....ob ich mich dort nochmol siehe losse kann...wer wääs **gg**

Awwer des war mär egal, weil....wann die Paelzermad Hunger hot kennt se net mol mä ähre Geschwischder un schunn gar net die Geschwischderkänn.....**g**

 

Endlich satt, bin ich dann schräsch eniwwer bei de "Drohtesel", so hot der Fahrradlade gehääs. Dort hunnich mer glei fer die gans Zeit uff de Insel e Rad gelähnd.

26 Ömme hunn ich dodefor gelöhnt, awwer ohne Rad issmer werglich uffgeschmiss uff sorer Insel. Alla, hunn ich gedengt, was solls un bin losgebrummt.

Glei e paar Schdunn am Schdick uff dem Drohtesel, dezwische korz Fisch esse gang un werrer weider bis schbäd Nomiddags.

Nemmie dro gedengt was des fer Folche hawwe kann un dann Omends..... ohauwahauwaha.... Der Bobbes war nimmie moiner…. un Muschgelkader hot des aach geb, zwar ned soooooooo schlimm, weil schlau wie ich jo doch dann noch war, hunn ich mär glei noch Magnesium uffgelöst un e Glas voll getrunk.

Fer die näxschd Fahrt war ich jerenfalls besser "gepolschderd" – des kännener awwer glawe....

 

Fahrde hann ich alle Daach gemach, an alle Ende fun de Insel war ich - un des war Daachweis ziemlich weid enaus, die Insel is jo gans schä groß.

Oohr, ich hunn ettlische Kilomeder geschrubbt uff dem Dreigangesel, awwer toll wars un was ich alles gesieh hann –

Dorch denne ähre "Wald" bin ich aach gefahr.

An viele Bäämcher hunn Daafele geschdann mit de Name un Erklärunge.

Jessas warn des klänne Bämcher, nit so wie im Pälzerwald. Ich glab, wann so en Insulaner ämol unsern Pälzerwald siehe kännt, der wär glatt erschlaache vunn denne hohe Bääm.

Nie im Lewe hunn ich so klänne Abbelbääm gesieh, wie dort.

Ään Baam war voller klänner Äbbelcher gehängt, richdisch iwwervoll, awwer die warn grad wie Mirabelle so groß. Ich bin vum Fahrrad abgeschdieh un hunn den Baam beschdaund -  wunnerprächdisch ozegugge...nää, sowas schäänes awwer aach.

En klänne Teich mit Seerose un Ende druff – iss mer vum Rad geschdieh, sinn die glei ogewaggelt kumm bis an die Fiess un wollden was se fuddere.

Awwer e großes Schild am Rand hot genau des grad vebott, alla hunn iches aach sinn geloss.

 

Immer wann "auflaufendes" Wasser war bin ich enuffer an de Schdrand, die Schlabbe vunn de Fies, die Hosse bis zu de Knie enuff un ab eninn in die Brieh.

Viel Leit hunn des gemachd un Manche hun echd ulkisch debei ausgesieh, wiese so die Bää ball bis ans Kinn gehowe hänn, wie de Schdorch im Salad -  un uffgebasst, dass die Hosse jo net nass wärrn.

Do is e safdisch Well kum un baufdich, warnse doch nass.

Kneipp hätt als soi helle Fräd an uns gehatt.....

Draus die Muschelfelder warn bei rinnkummend Wasser e wahrie Fundgrub un die Leit hänn gesammelt was die See härgeb hot.

Die Möwe sinn dezwische hie un her schdolsiert un hunn sich sattgefress.

Wommer do nit uffgebasst hot, uffemol hot mer midde in de See geschdanne un's is Zeit wor dass mer Fersegeld geb hot und weider serick gange is, weil mer schunscht bade gong wär, awwe ufreiwillisch.....

Iwwer die Muschelfelder, dorch en Priel hot mer enaus zu de Seehundbank laafe känne.

E Haufe Diere hunn sich dort gesunnt, ich hunn jo aach mol vesucht mitsezähle, awwer bei iwwer hunnert hunn ichs dann sinngeloss - wunnerschää denne zusegugge.

Schdunnelang hätt ich dort bleiwe känne, awwer wann dann Flut war, war de Rickweech dreimol so lang wie bei Ebbe un des war dann doch vedammt weit.

 

Hui....awwer am ledschde Samschdaach,

do hot de "Hans" uns mol gezeit wasser kann.

Freidags Nachts isses schunn losgang.

Mer hot de Wind peife geheert, dass mer gemänt hot, draus uffem Dach deeten rollische Katze kreiche. Des hot sich werglich iwwel ogeheert.

Un Moijens dann..... ohauwahauwaha....

Beim Friehschdick aussem Fenschder kunnt mers siehe, wie de Schdurm iwwer die Schdat gefeeschd iss. Die Leid warn immer noch debei ehr bisje Kram se sichere.

Blummetöpp sinn erumgefloche un diverses Annere was net ogepinnt war, aach.

Ich bin dann trotzdem enaus, weil mich Nadurgewalde unheimlich fesselen. Bis zum Ofang vunn de Schdrandschdross bin ich jo aach gans gut kumm, aaawer dann kunnt mer alläns nimmie weider gehe.

Schä war wie wildfremde Leit sich gescheseidisch oigehängt hunn un so e Kett gebild. In Schrächlache hann mir uns dann dem Schdurm entgeesche geschdellt un Schritt fer Schritt die owwere Promenade erreicht.

"Welch ein Anblick "

Der "Blanke Hans" war gans schää wierisch.

Mit **Windschdärk zwelf** (hot uns schbäder en Einheimische verzäält) hot der die Welle an die Uferpromenad gedrosch un Liecheschdiehl mit enausgeriss.

Die Männer sinn in die Gischd geschdieh un hunn vesucht feschdsezurre, was noch ging, hunn Schdrandkärb hochgezerrd un wer kunnt hot mitgeholfe.

Die Fähr vunn Eemshafe eriwwer wollts jo ubedingt prowiere un hot zwä Schdunne lang vesucht im Hafe feschdsemache. Was die Leid angschd hatten uff dem Pott...ojeh....

Des hot mer schpäder jo alles geheert.

Un doch – do midde drin se schdehe, des se erlewe....die Gemeinsamkeit, die do ohne groß se frooche, entschdeht – des is Erlebnis PUR.....

E paar Schdunne schbäder hätt mer määne känne, dass do nie was war.

Die Schiffe kunnden endlich innlaafe un die Leit wu de ganse Daach schunn driwwe in Emde hann waade misse, die kunnden endlich uff die Insel kumme.

Die warn all ferdisch wies Riebsche.

 

Jo, un so sin die zeh Daach vegang wie fortgefloche.

Freidaach de dreizehde war moi ledschder Daach uff de Insel.

 

Ich will jo kää Werwung fer Borkum mache, awwer seit dreiunzwanzich Johr ziehts mich vunn Zeit zu Zeit immer werrer do enuff un an die Nordsee sowieso.

 

Die Lieb dodezu hunn ich wohl vunn moim Babbe geerbt.

Dem soi große Leidenschaft war die See. Er war jo bei de Marine un ach e zeitlang uffeme Uboot. Nore die Lieb zu moiner Momme war greeser, schunscht wär der nie zu'rer "Landratt" worre, nochem Kriech.

Immer wann ich uff so me Schiff schdeh, die Salzluft rieche kann un die raue See, dann wääs ich was moi Babbe soi Lewelang insgeheim vemisst hot un....ich kanns veschdeh.

 

Die Einheimische do owwe nennen Borkum jo  ähre "Alcatraz " jetzt wo so langsam de Winder werrer kummt.

Ich hunn mich Geschdern uff dem Kat serick no Emden gefroot, wo die zeh Daach bloss abgebliwwe sin, wieso der schää Urlaub schun widder erumm is.

 

So hot Jeder soi Problemcher – De Ää macht Urlaub wo de Anner lewe muss un sieht nor die schää Seit - un der Anner deet vielleicht jo gere mol Urlaub mache wo ich leb, wer wääs…..

 

Ich wääs awwer ääns gans beschdimmd –

Moi Pälzerwald mäschd ich ned misse, awwer irschendwann muss aach des Wasser werrer sinn, un seis nore werrer fer e paar Daag, so wie ewe.....

Die Paelzermad winkt nochemol dem "Blanke Hans" un ruft

"wonn ich kann, kumm ich werrer".

Alla Dann……

 

Ohänge will ich noch en bsunners liewe Gruß an die nedde Leid aussem Hämwärtszuch....

Die Muddi mit dänne zwä aarisch liewe Mäd - un des nedde Ehepaar, wu unser Palz faschd so liebt wie ich.

Vielleicht lesen die jo moi Geschischd...wer wääs.....

Leuchtturm

Kommentare zu diesem Eintrag:

  1. zitierenGuenter-Jakob schreibt am 14.10.2006 um 22:01 Uhr:Waat soll mer dodezu saache, die Pälzermaad meed em sooofill Sehnsucht no de Nordsee. Met de Kinner, alääns, met de Fraa un immer norre Nordsee. Un alles wasd geschribb hoscht hun ich aa schun erlebt. Danke for den emotionale, goldiche Bericht. Danke!
  2. zitierenPaelzermad schreibt am 15.10.2006 um 10:05 Uhr:Fräät machts schreiwe, wammer lest, dasses Leit gefallt.
    Mer lest un denkt "ach guggemol, die aach" Isses nit schää wommer sich erinnert......
    Gruß zum Jakob un alle die sich in moiner Geschichd wirrerfinnen....
    Paelzermad

Diesen Eintrag kommentieren