E bisje traurisch....
Näxchde Mittwoch isser widder, de erschde Auhuschd.
In dere Naachd, äänundreisichde Juli uff de erschde Auhuschd, um acht Minudde no zwelf, is moi Babbe geschdorb.
Finf Johr sinns jezerd, dass mich Omends um zeh die Momme ogeruf hod.
Kumm, ich glaab es ess soweid – kumm, loss mich nore ned allä.
Middags devor waren mir noch beim gewess.
Do hodder im Schdibbsche gelää, uffem Kannabee.
De Nochbersmonn haddene Moijens aussem Bedd gehob un uf soi geliebdes Kannabe geleed.
Er war schun aarisch schwach.
Wanner was gesat hot, muschd ich mim Ohr ganz nah an sein Mund, dass ichs veschdehje kunnd.
Geje Omend sinn mir dann nochemol widder häm gefahr.
Ich wuschd ned, dasser sich veabschied had, mit dem wasser mer Middachs ins Ohr geflisderd hot.
Häddischs gewissd, wär ich nie no Lautre serick gefahr.
Naachts dann, bis mir dann korz no zwelfe widder drauss okumm sinn, wars zu schbäd.
Moin Babbe is geschdorb, wie ich die Dier uffgeschloss hunn.
Ich hab mich zum ans Bett gesetzt, ganz allä-un mich uff moi Art vunnem veabschied.
Middags hadder mer noch gesaat, dasser gligglich is, noch die paar Woche Dehäm geahdd se hawwe.
Er war so froh dasser Dehäm soi kund, mid de Momme,
so froh dass ich ne geesche de Wille, vum Owwerarzt, aussem Krangehaus ääfach mitgenumm hann.
Nimmand kannem mä helfe, hadds gehäss, dann kann moi Babbe aach Dehäm sinn, solangs ewe dauerd.
Die häddene gern behall un ährne Vesuche annem weidergemach.
Er wolld ssoooo gern Hääm
Ich bin hie, hannene Ogezo, ne innen Rollschduhl gesetzd un'nene enaus ans Audo gefahr.
Zwä Pflescher hann geholf de Babbe do eninn se schaffe.
Sie dun Rechd, hann die gesaat, un die Schweschder hod gemänt
"Des is ned se schaffe, so krank wie der Mann is".
Ach-Es war mer egal, ich hädd moin Babbe ums veregge ned im Krangehaus geloss.
Se lewedaach vegess ich ned die schdrahlende Aue, wierer widder soi Haus, soi Dehäm gesieh hod.
Mir hann en Kicheschduhl gehol, de Babbe drufgesetzd un'ne so ins Haus getraa.
Was kam, war e schwerie Zeit, fer moi Momme un aach fer uns,
awwer des war nix geesche des Gligg, wasmer moim Babbe noch schenge kunden.
Ich vemiss ne aarisch un ich wäss, ich deed alles genau werrer so mache.
*Vor fünf Johr isser gegange, uff e Reise ohne Wiederkehr
En schdille Schmerz häld mich gefange, ich vermissene so sehr
Es hässd jo Zeit häld all die Wunde
Ich han die Zeid jedoch noch ned gefunde*
"Wäre ich ein antiker Mensch, würde ich ihn, wie im Epos, mit der Kraft meiner Liebe, über den Totenfluß zurückholen aus dem Totenreich,
aber diese Kraft besitze ich nicht und so muss ich lernen loszulassen, wenn es auch nochimmer so weh tut."

Seine Zeit war gekommen... und er hatte das große Glück, sein Ende im Kreise seiner Familie verbringen zu dürfen. Was kann man sich mehr wünschen?
Pälzersch... wääschd du, was fier e Glick das is, sei Babbe ze vermisse? Unn nid saan ze misse, dass es jo gudd iss, dasser jetz endlich fort iss?
*drückdich*
Danny
Du bisch sicher manchmol traurisch, weils war - un ich, weils nimmie is.
*drigge mer uns mol alle Bäde*
Kumm, jetzt lächlen mir widder.......
"Liebgrußknuddel"