Minanner
Fünundreissisch Johr dabben mir jezz Minanner dorch's Lewe.
Jo, gut – ned jeden Schritt, awwer zeminneschd hot immer Jeder gewisst, wu soi Dehääm is un wurer hie geheerd.
Gelacht hummer veel minanner – gegroind – jo, do warn aach schwere Zeide wu äm die Aache Wasser geb hann.
Wann ich mich nore dro erinner, wie de Moi als Metzjer nimmie hot schaffe gekännt un es Gligg hat, uff die Boh se kumme.
Sellesmol war'er grad fünundreissisch un die Boh hod, was Älder war, nemmie ingeschdelld.
Alla war's grad soi ledschdie Schaas.
Mir hadden (es sei'm Heid noch gedankt) en gude Fierschbrecher un so hodd de Moi die Aawet dann aach krieht.
Ään große Nochdäl hadd'se g'hadd. Es erschde Johr hodd'er nore wenisch Geld vediend un muschd immer wochelang ford uff Schwääser-schulunge un all sowas. Muschd lerne bissem de Kopp geraachd hot un Priefunge mache.
Es war fer en fünundreissisch jährische jo aach ned grad ääfach, all des Neie noch se lerne – un määh alswie Äämol, warer druff un dro uffsegewwe.
Was määnsche..... paggen mir des – so hunn mir uns oft gefroot.
Mir muschden uns ganz schää no de Deck schdregge.
Reiche Eldere wo uns unner die Ääm hädden greife känne, hamm mir alle Bääde ned gehadd.
De Hawwersack hodd vedammt hoch gehung, awwer mir hunn aach des gepackd.
Fünundreissisch Johr – en weide Weg.
Ingegrab in die Haut un aach dief in die Seel, is jed äänzelnie Minudd.
- All die schääne Zeide, es Lache – all die schwere Zeide, die Träne
Aach des is gang – Minanner. .....
Jezz die ruhischere Johre mit schdiller Frääd, dasses "Ihn" un "Mich" noch gebd.
Minanner gehd vun viel, ewe faschd Alles.
... gelle!
Määnt die palzermad
