Geschichde vunn Dehääm

13.02.2012 um 10:47 Uhr

Gruusche

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Hochzeit, 1947, Was, vom, Leben, bleibt

 

 

Schliesslich iss ball Friehjohr un do hässd’es gruusche – Platz mache fer Neijes.
Im Keller, uffem Dachborrem, in de Klaaderschränk, un im Rumbelkämmersche.
Ääns nom Onner werd dorchgewusseld un iwwerall finn ich ebbes, des wu ich uff gaa känne Fall eweg schmeisse will, ~~mä kännds jo nochemol brauche~~ ;-)
Doch „hall in“….. do denk ich doch grad on moi Dehääm……
Wie de Babbe noch gelebd hodd, dä hadd im Keller drunne so e Raum, wu’rer Summer, wie Winder immer ebbes gewergeld hodd.
Un was unser Babbe alles gekännd hodd -  vum kabuddene Schbeelzeich richde, üwwer Meewel rebariere bis Schuh fligge, dort hodd’ä alles gemach.
Moi Schlittschuh hodd’ä an e paa Schdiwwel gebosseld, so dasse ned dauernd ab gehn, genauso wie fer moi Briedersche alles wu dem soi Herz dro gehung hodd un fer die Momme, was die so gebrauchd hodd.
Kam en Nochber „Du Ernschd, häddsche/kännsche/deedsche mol“….. De Babbe kunnd immer helfe  - un umgekehrd hodd’s määschdens aa „en Schuh drauss gebb“ :-)
So vor de Woihnachde wa des Kämmerche a immer zugeschloss un ich wäss, dasser dort aa moi Bobbeschdubb gebaut hodd un des Wiejebettsche fer moi Bobbe. Des waa Neinzehhunnerdachdefuchzich un zwäädausendacht isse bei’me Russekind geland, obs noch demit schbielt….
De Momme ährn Hang fer „uffseheewe“ wa eher Wäsch un Schdoffe un Knepp un Woll un dodefunn hadd’se jedie Meng. Käschde voll sinn vunn’erer Behinnerdewerkschdadt abgehol worr, wie die Momme geschdorb wa.
Siwweneverzich hann die zwää geheirad  - un wammer alles uffhebd, sammeld sich midd de Johre hald en Haufe o.
Mir wuschden ganed, wo mir mid ausroome o’fange sollden.
Ich häär noch die Enkelkinner „Jessas, wie kommer donn bloss soviel Gruuschd „uffheewe“ un glei waan aach die Midde drin im Gruusche :-)
Gefunn hodd jedes ebbes, wos Herzje gebubberd hodd.
‚s greeser Nichtsche waa gons närrisch uff alles was midd Rode Kreiz sesamme gehung hodd. Die Bilder, O’schdegger un Orde wollds u’bedingd hunn. Moi Momme wa im Kriesch Rodekreizschweschder, soga Owwerfeldwewwel, a wannse kaum drüwwer geredd hodd, un wann dann nor wenisch un mit Träne in de Aue.
http://dokujunkies.org/dokus/geschichtepolitik/zweiterweltkrieg/frauen-an-der-front-krankenschwestern-im-zweiten-weltkrieg-dtv-xvid.html
Die Buwe, de ään wolld grad heirade un wa uffs Gescherr un Ausschdeijersach.
Gescherr un Beschdeck, do hadden moi Eldre Gudes fer besunnere Geleeschenheide un Welles so fer alle Daa.
Handdischer un Bettwäsch waa zum Däl noch orischinal vepackt.
Ährne Deckbedder un die vunn  unsere Schduwwe waan noch in de Fabrik genähd un mit echde Gänsedaune gefilld, wo gebb’sen so ebbes Heit noch… Klaa,  dass die ned bei fremde Leit gang sinn, sondern in die Roinischung :-)
Die Kinner un Enkelscher hann erschd uffgeheerd se gruusche, wie in ähre Audo nix mäh eninn gang iss, ausserm Fahrer ;-)
E paa Daa schbäder wa’s Haus voller Leit, wu ebbes vunn all dem Sach noch gebrauche kunden un kaafd hänn.
Jo un do hodd sich gezeijd, dass ewe ned alles Gruuschd wa, was in Haus un Audogaraasch erumgschdann is.
In de ään Hälfd vun därer Audogarasch hadd de Babbe nämlich soi Werkschdatt.
E U’mass vunn Nächel, Werzzeich, soga en Ambos, Äxt un Beilscher wa dort se finne un noch viel määner. Also mir waan all gepläddeld, wie sich eraus geschdelld hodd, was des Sach all fer en Wert hadd. Fers Kilo soviel, des hunn die Schrotthännler gebot tun im Nu wa die Garaasch so gut wie leer un die Enkelscher hunn sich üwwer die Penunse gefrääd ;-)
Dodeno wa ausser e paa Säck voller Mill, vunn „äänesechzisch Johr“ nix mä an Ort un Schdell  - awwer…..
Erinnerunge an Oma un Oba schdehn Heit in- un uff zich Kommode un werrn immer noch benizzd.
Aus ähre Deller werd gess, an ähre Handdischer die Finger abgedriggeld, un unner de Deckbedder waam ingekuscheld – un ball mäh ich aa de Rase widder middem  Babbe soim alde Rasemähjer, dä wu erschd beim zwedde/dridde mo o’schbringd, aaaaawwer – ‚s Messser is schärff wie Nochbers Lumbi ;-)
All des deed die zwää freije, wann’ses siehn….

So gesieh denk ich mä – loss alles wus iss, nooch mär die Sinnflut, sollen die Junge doch „gruusche“ :-)

17.01.2012 um 13:56 Uhr

Moin Babbe – siwweneachzisch wärer Heit’

 

 

 


Ernscht- Fillip hot er gehäs, geruf hodden awwer jeder Ernscht, - war en herzengude Mann.
Er hot im Strossebau geschafft, die Walz gefahr' un ach die Leid im Bussje uff die Ärwet un werrer Hääm.
Ich glab s'gebt wenisch Schtrosse zwische Alze un Meenz, wurer ned mit dro gebaut hot.

In die Stadt, zu soiner Firma waren des gut 3 Kilomeder, un fer denne Wech hot er e aldes Fahrrad g'hatt. Enunner iss jo prima gange, awwer fer Häämzus se fahre war de Wech zu steil.

Mir Kinner hann Owens oft howwe am "Alde Berg" geschtann un gewaat bis er kummt.
Hoch g'howe un geschlengert hot er mich, moim Brurer iwwer de Kopp gestrich un 'nen an de Ledderhosse hochgezo...huii -  Nie war'rer mied orrer schlecht gelaunt.
Moin Brurer hotter donn uffs Rad gesetzt, die Dasch hann ich getraa, un so simmer Hääm marschiert.

Sellemols waren mir, imme ganz klenne Heisje gewohnt, was moi Mudder vun ehrem Vadder geerbt g'hatt hätt.
Die Mamme hot meischt mim Schorz o im Hof geschtann un noch irschendebbes gemacht.
Im Summer war die Wäschbitt draus uffem Holzbock uffgebaut, 's hääs Wasser war gericht. De Babbe hots Rad eweggestellt, dann soi Hemd ausgedu un sich gewäsch.
Mer zwee henn brav gewaat, weil’s donn glei Owendesse gewwe hot..

Dodenooch musste mer 'ne in Ruh die Zeidung lese losse, hann gespeelt bis er donn g'saat hot
"no, er zwee Ragger, geh'n mol hä do"
Jooooooo, dann is g'schnawwel losgange, mir hann alles verzehlt, was de Daach üwwer so bassierd  wa.

Oft hot er dann noch Holz gehackt orre was ausgebessert un mer hänn zugugge derfe, orrer mit zum Weiser Guschdaf niwwer.
Des war de Baurehof bei uns im Ort.
Fer mich war des am schänschte, wu ich doch so närrisch war uff die Viecher.
Kieh un Gäse, en dicke Ochs (Bruno hoddä gehääs) mit riesegroße Herner, e Katz mit ehrer Kätzjer, Rolf-e schdattliche Doggemischling, for dem hann all Reschpekt gehatt, kläne Ente, Wutzjer, Gäns un Hinkel, des war moi Welt.

Nore, wannse die Wutze g'schlacht hunn, do hunn ich mich verschteggelt, weil de Metzjer mer ämol mit'eme abbene Sauschwänzje, de Bagge ogemolt hot...eklisch war des, des hann ich nie vergess.
Späder enaus dann, ich war schun acht-noi Johr alt, ich erinner mich noch so gut do dro.
Wann die Leit fer uff die Bauschtell net vollzählisch waren, also Platz im Arweider Bussje war, do hammer manchmol mitgederft no Nerrerolm an de Rhoi.
Die Mamme hatt Esse un Trinke debei, mer henn bade gederft un sie hot gelees.
Wär'n do net die eklisch schlimme Schteschmigge gewess, es wär herrlich g'wess, awwer ich war immer ganz verschtoch un schä was des dann nimmie.
Aach, no Alze zum Ohredoker hot er uns Moijens mitgenumm.Des war jo aach immer so e Prozedur.
Ich bin jo nore mit,weil’s dodeno dann in de Alzer Kaufhall legger panierde Fisch mit Grumbeersalat gebb hodd. Jo - un Omends hann mir dann an de Stross uff em Babbe soi Bussje gewaat, un er hot uns werrrer mit Hääm genumm.
Ich wees noch, wie ich dort an de Ohre operiert wor bin, ich hatt e Loch im Drummelfell - wie moi Babbe mer e paar wunnerscheene Orhbambelscher mitgebrung hot. Aquamarinblaue Stäänscher mit silwerner Oifassung . Ich hann se aarisch lang gehatt.....

In de 60zicher Johre hot er mit de ganze Nochbersleit unser Haus, un ach die Heiser vun de denne gebaut. Dortmols waren des 7 Familie. Die Leit hann sich gescheseitich geholfe und so is eens ums annere gewachs.
1963 sinn mer dann ingezo un ich hat e Stubb fer mich ganz allä, endlich.!

Unser Speelplatz war die Gass. Klickerles un Fedderball, wasses dortmols halt alles so geb hot.
Radfahre hot moi Babbe mich uff dere Gass gelernt un aach im Winder middem Schlerre fahre.
Mer warn jo bloss drei Mäd im Ort, alles annere warn Buwe.
Die hann uns noch beigebrung, was mer so fers Lewe braucht, zum Beischbiel uff die Stroh-un Heischteck krawwele un Flobbert schiesse.
Mer brennd heit noch de Hinnere,wann ich an die Senge denge du, wus do geb hot,wie de Babbe uns beim Flobbert schiesse verwischt hot. Hausarrescht un des e gansie Woch, des war schlimm, awwer ich hann schiesse gekennt.
Späder donn, ich war verliebt, was horrer uffbebasst, was des fer Borsch warn, wu do kumm sinn...Hach jo, eener war vun Nack, emme Winzer soiner. Der is kumme, freiweg üwwers klä Deersche gehecht, hot sich form Babbe uffgebaut und hot gesaat: Un ich heirat doi Dochder, dass des wäsch, ob deer des basst orrer net.
Moi Babbe hot nore gons drugge gemeent: do esses ledschde Wort noch long ned ausgeredd, un wannde dich net glei abmachsch, tret ich der de Schugg en de Aasch, do lernsche's flieh.
Ohauwahauwaha, des hatt der Nacker awwer glei kabiert un is ab.
Aus wars mit dere Lieb'
Ääner hot mer soga emol e Maibäämche g'schdeggt, gons owwe uff de Schornschde, moi liwwer, was hot de Babbe do geflucht, bis er des werrer hunne hatt.

Un dann, dann kam die Sach mit'em Fiehrerschoi.
Ich han gebiddelt un gebeddelt dass er mich e bisje iewe losst – mer hadden jo dortmols schun e eichenes Audo.
Des hod er mer donn ach so bisje beigebrung.
Ich hann de Fiehrerschei in Alze gemacht, er hot mich abgeholt un Häämzu durft ich fahre. Okumm bin ich prima, nore in die Garasch....
De Babbe hot gemänt, du musch do rickwärts noi.
Alla gut....Ich han de Kersch erumgedreht un schee uff de link Seit uffbebasst un rechts esses donn bassiert. Der Rickspichel war halt ab un die Stossstang e klä bisje lädiert.
So..., hot moi Babbe gemänt, jetzt weche aach, wiemer sowas ned machd Leischd hot mers ned, awwer leischd hots em, so hot er oft gesaat.
Leischd hot er’s mit mär beschdimmd ned gehatt.

Ich kennt noch viel verzeele vun moim Babbe ..... schä war's.....
Fröhlich

25.10.2011 um 11:06 Uhr

Heid vezeel ich emol ebbes vunn moim Briederche

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Briederche

 


 

Im  Ogdower  Neinzehhunnerdänefuchzich isser uff die Welt kumm, annerdhalb Johr friehjer wie ich.

Die Hebamm hodd long noch defunn vezähld, wie wierisch dasser gekrech hodd. „

Mid dem do wärsche noch doi Fräd hann Fried“ hoddse moiner Mudder Dortmols om Wochebett vorausgesaad un die Tande Irma, e Kussine vunn moim Babbe hodderer Recht gebb.

Wie recht se hadd, des hodd sich midde Johre gewess.

Als klääner Qwaschdersack warer oft krank. Alles wasses so gebb hodd, moi Briedersche hodds kriehd. Neddemo die Muddermilch hoddä vetra un muschd mid aarischer Laschd midde Flasch groß gezo werre. Die Mamme hadd arisch angschd ummene gehadd.

 

Schbäder dann, es ärgschde wa erum, mich hodds aa schunn gebb un ä is in de Kinnergaade no Kerchem gang.

Alle Daa hodd die Mudder’ne, mich in de Scheess, enunner in de Kinnergaade gebrung un Middags widder abgehol.

Ä Weg wa  u’gefähr so um die drei Killomeder de alde Berch enunner un drei Killomeder a widder enuff.

Heit u’vorschdellba was die Fraa geloff is midd uns Kinner un Dehääm erum jo aa noch.

Dann isser in die Schul kumm un los is gang.

En O’schdeller waas un de richdische Umgang hadder middem Luwwis soine Buwe ball gehadd.

Die waan iwwerall als ugezo vekrisch un ned grad gern gesieh.

Vun denne issä immer gehänseld wor, soga geqweeld un „Sunser odder Brunser“ hunnse soin Nome Bruno veuschdalld.

Awwer ä iss immer widder bei die hie geschlubbd. Die Momme hodd ball die Gääsegischdre kriehd un nimmie gewissd wasse mache soll.

Dauernd inschberre kunnd’sene jo aa ned.

Soga Schlää hunnene ned defun abgehall mid denne erumsezieh.

Ämol isser Hääm kumm middeme abgebrochene Schneidezoh. Eijenswu hadd’sene hiegeschlaa un dodebei is dä Zoh amme Eck schräsch abgebroch – hodds sellemols gehääs (Gott wääs, wies werglich waa).

Den abbene Zoh hoddä als O’denge behall un hoddene Heid immer noch.

E annermol sinnse midderer alde Zinkbadebidd uff de Ambach erumgeschibberd. De Bidd is gekendert un ä was sächnass.

Die Fried hoddem die Ledderhosse schdramm gezoo uns Äschelsche gedengeld, awwer nix, e paa Daa schbäder warer widder bei denne.

Wen hunnse beim Beere klaue vewischd, nä ned die Annere, moi Briedersche waas - 

un wää hodd beim Inbruch in e Baubud schmeer geschdann un hodd noch immer geschdann wie die Bollezei kumm is, genau …. moin Bruder – so dass moi Momme no Roggehause uffs Gericht hodd kumme misse.

De Babbe wa jo im Schdrossebau un  die ganz Woch ned Dehääm.

Was moi Briedersche zu denne Raudis gezo hodd, ich wääses bis Heid ne dun känner hodds gewissd.

Ich wäss nore, dass amme schääne Daa die Annelies gerennd kumm is un geruf hodd

„Fried kumm schnell, ‚s is ebbes ferchdbares bassierd“.

Unser Momme hodd alles fallegeloss uni s evor ans Weisers Wiss gerennd.

Dort hoddä unnerme Schdrohschdock gelää un kunnd sich nimmie riehre.

Moi Momme wa jo Krangeschweschder im Kriesch, un hodd Gottseidonk die Nerve behall.

Bisses Krangeaudo kumm is, hoddene kääner o’riehre derfe.

 

Friehjer hänn die Baure des gemähde Hei senkrecht hoch uff so große Holzschdeck geschichd, so dass des ausgesieh hodd wie e iwwergroßie Plazzbatron.

Do sinn die Bänggerde druffgekrawweld un enunnergeruddschd.

Moi Bruder wuschd, ä derf des ned, des haddem die Momme schdreng vebodd.

Feischling, Muddersehnsche, Mehlsack un all so was hänn dem Luwwis soi Buwe de Unser gehänseld un obwohl ä angschd hadd, isser do enuff.

Owwe kunndä sich nimmie halle, odder’s hoddene ääner geschdubbd, was nie ganz aus’ne allminanner eraussebringe wa un ä is koppüwwer enunnergefall.

Glick hadder gehadd, dass soi Kreiz ned gebroch wa, awwer in Gips gepaggd muschdene die Mudder dann Wochelang midde Kinnerschäss in die Schul fahre un abhole, dasser ned soveel vum Unnerichd veseimd.

Des waa’m e Lehr un vunn dort o hoddä sich mid dene nimmie abgebb

Wahschoins  hadd denne ähr schlechdes Gewisse de Ausschlach gebb un sie hännene a in Ruh geloss.

Ich glaab, am erleichderdschde waa in dä Zeit unser Momme.

 

Jo un die Daa warer jezz sechzisch, moi Briedersche - hodd drei Kinner wohlgeroot un all in Loh un Brot un soga zwää Enggelscher saan Obba zum. Es dridde kummd im Jannewar.

 

Obbä  alsemol serickdengd, ich mussene doch emo froo Fröhlich

 

28.08.2011 um 11:21 Uhr

Aussem Lewe vunnerer Pälzersch

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Fahschdunn

 

Fahschdunn

Die Pälzersch wa o’gemeld fer de Fiehrerschoi se mache un hadd schunn e paa Fahschdunne. Was ums verregge ned klabbe wolld, des wa o’fahre om Bersch. De Dunnerschbersch enuff, hoddse de Fahlehrer immer widder gejaad un o’fahre geiebd, awwer jedesmo is dä Kärsch mederweit serigg gerolld un’s wa bloss e Gligg, dass kääner hinne dro wa.

Dem häddse die Schees nämlich sauwer uff die Kiehlerhaub geboggd.

Du bisch e U’gliggsraab un ich wääs ball nemmie was ich noch mache soll, dass du des endlich uff die Reih kriesch, sääd de Heile Fritz, dä wu sellemols Fahlehrer wa.

 

Du fahsch so prima, du kännsch de Schoi sofort mache, wann des middem o’fahre nid wär.

Jezz wa guder Rot deier -  hmmmmm, was mache…. 

Do iss de Pälzersch ingefall, dass do en Baureborsch beim ledschde Danzomend bei de Hääder Kerb ganz narrisch uff’se wa.

Dortmols hoddse’ne ned gewolld, weiler e gud Schdigg älder wa, awwer fer Audo se iewe, missd des mid dem doch geh, hoddse sich so gedengd.

Glei de nexschde Daa, wuse enunner in die Schdadt uff die Aawet is, sie muschd jo immer bei denne ährm Haus vebei, hoddse gelurt, obse de Walfried, so hodd dä Borsch gehääs, obse denne sieht.

De Deiwel macht soi Schbiel, ä kummd middem Traggdor grad die Innfaht eraus un die Pälzersch machdem glei schääne Aue.

Ei, wen hummä dann do, sääd de Walfried un schdeiht vumm Bogg erunner. Jo, ich geh grad schaffe un denk, ich saa dä mo Gemoije, schdrahld’ne die Pälzersch o.

Här määndä, kämmer uns de Omend ned’mo treffe.

Klaa, warum dann ned.

Gut ich hol dich ää Schdross wieder vorre, heit Omend vunn de Aawet ab.

Gesaat geduu…

Ä Woch hodds denne Borsch so drurlich gemach, dasser soga Ärscher mid soine Leit krieht hodd, weilä Omens immer abgehau iss un soi Momme die Kieh allää hodd melge misse.

Do isses dann endlich demit erausgeriggd, wasses eischendlich vunnem wolld.

Du Walfried, ich du mä e bisje schwer mimm o’fahre am Bersch, kannsch du mä des ned beibringe, donn kännd ich nämlich glei de Fiehrerschoi mache.

Ja klaa mach ich des weil, en Fiehrerschoi brauchsche jo ubedingd fers Traggdor fahre.

Beinoh hädd sich die Pälzersch’s Maul vebrennd, hodd sich awwer grad noch in de Kerv gebremst un gedengd, lossen nu’mo dräme – ich un Baurefraa, se Lewe ned.

 

Somschdaags Middags isser middem iwwer Baschdehaus an de Dode Mann gefah un hodds hinners Lenkrad geloss. So jezz zei mo, wus klemmt, säädä un die Pälzersch fahd los.

De Dode Mann is jo e schdeili Schdross. Die Pälzersch leed de Gong inn, gebbd Gas un wie gehabbd, rolld des Audo serick. Nä säädä, so werd des nix.

Jezz ziesche mo die Handbrems o un gebbsch Gas, awwer mid Gefiehl un ich saa’dä wannde die Handbrems gehje loschd.

Beim dridde Vesuch, wies Gewerrer es klabbd un des Audo rolld nimmie redur.

Na alla’s geht doch, määnt dä goldisch Borsch un schdrahld die Pälzersch o, dasserer ganz waam werd.

Jezz prowiersche so lang mid de Handbrems, bisde des richdisch Gefiehl fer Gas un Kubblung hosch. Zwää mo de kompledde Dode Mann enuff un die Pälzersch hadd ähr Fiess im Griff.

So doll gefrääd hodd’se sich, dasse denne Borsch abgeschnusseld hodd.

 Die Woch druff, hodder’se ver Sunndaags ingelad bei soi Leit zum Kaffee. Alla gud sääd’se ohne sich ebbes debei se denge.

Die Momme, wuse des geheerd hodd mid därer Inladung, hodd die Mad gewarnd. Dä is imme Alder wu dä e Fraa brauch un die laden dich ned ohne Grund in, also üwwerlee dä des gud.

Ach was du glei widder dengsch, wingd die Pälzersch ab un schdehd

mimm schääne Summerklaadsche um drei uffem Baurehof in denne ährer Wohnschdubb.

 

Gun Dach – so, vunn de Haad bische, doi Momme machd als Sitzwach im Krangehaus un doin Babbe schaffd bei de Teaschdrawa, werd’se mo glei vum Bauer empfang.

Die Beirin määnd, so e schää Klaadsche was’de do o’hosch, awwer fer do bei uns brauchsche Drillischhosse.

Drillischhosse ich, fer was dann des, guggd die Pälzersch vewunnerd. No, fer se schaffe un kannsch du üwwerhaubd Traggdor fahre, awwer des kann de Walfried dä glei beibringe.

Ich hummä gedengd, dass mä die Hochzisch in sechs Woche machen, saasch doine Leid, sie sollen ball  emo kumme, dass’mä alles beredde kännen, schlaad die Beirin in die selb Kerb.

 

Bei de Pälzersch hunn sämdliche Alaamglogge geschrilld.

Heirade….t’schuldischung sääd’se, awwer ich glaab do leid e Missveschdändnis vor, ich wolld bloss o’fahre am Bersch lerne.

Nix ver u’gud awwer ich glaab ich geh jezz besser widder, sääd die Pälzersch un suchd dabbersche ‚s Weide.

Ohauwahauwaha, des hädd bees ins Au geh känne, dengd’se uffem Häämweg.

Uff die Aawet gehdse zwää Woche lang hinnerum un die Momme hodd vezeeeld, dass die Beirin nimmie grieße un en annere Weech gugge dud.

Dann hadd die Pälzersch die Fiehrerschoi gepaggd un de Babbe hodderer e gebrauchd Audo kaaf, mid dem wu’se glei am Priefungsdaa beim rickwärds in die Garaasch ninn fahre, de Seideschbischel abgeriss hodd, vor lauder Uffreeschung J

 

Dä Borsch hodd dann e Fraa ausseme annern Baurehof in Gellem geheirad.

Wann sich die Pälzersch un er begäänen, hodder Heit noch traurische Aue un redd kää Wort.

Tja, dä Fiehrerschoi wa deier…..

 

19.07.2011 um 13:52 Uhr

Jezz gehts los......

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Engelsche

 

So, jezz geht’s los…

De klää Qwaschdersack is jezz neunzeh Monat alt un babbeld was die Schnut hägebbd.

Soi Momma hodd e Lischd gemach wu schunn ball fuffzich Worde druffschdehn, die wu dä Klää schunn babbele un aa zuordne kann. Ä dud also ned bloss nobabbele, nää ä wääs a genau fer was die Worde schdehn.

Ich hunnem klääne Bichelscher wu Diere un Sache  Kinnergerecht drin abgebild sinn kaaf un soi Eldre vekassemaduggelen sem immer widder. Dä Klää is jo aasch schnell im kabiere un dabbersche sauchd’ä alles in sich uff wie en Schwamm.

Es schäänschde Wort is Amalazz, des saader wanner en Elefant sieht. Du schmeischd dich ewegg wann’de des heersch.

Amma-Audo, des saadä wann ich die Deer eninn kumm un saust ums Eck soi Schuh hole. Die bringd’ä dann , haldse äm anne un saat „anziehn, dan’ge“ 

Leider odder nää, ‚s iss schunn besser so, bringenem soi Eldre alles in hochdeitsch bei.

Wanner in de Kinnergaade kummd un in die Schul, do is des schunn richdisch so.

Leider duud e Kind sich mid soiner Mudderschbrooch in de Schul kää gefalle un die Rechtschreiwung is e groß Problem, desdeweeche bin ich aach defor, dass Hochdeitsch dort besser iss. Awwer es derf nie soweit kumme, dass e Kind gezwung werd soi Mudderschbrooch se vegesse.

Ich üwwernemm des pälzisch babbele un schreiwe lerne dann middem, wanner noch e bisje älder is.

E eschdes Herzje kanner sinn, awwer a en Zorniggel, wierer im Buch schdehd, wannem ebbes nid bassd odder gewladisch geh de Schdrich geht.

 Ooor was kann dä plärre un wierisch ebbes ins Eck dunnere, wannem ebbes ned nom Keppsche geht. Ohauwahauwaha…. Dä do glaawisch werd reechd un macht soine Erzeucher noch die Hoor aus de Aue, wann die ned Beizeide uffbassen.

„Nein“, des Wort kenndä aa ganz genau, awwer akzebdiere  duder’s ned. „Nein“ hääsd fer denne Zwerwel, ausprowiere wie weit dasser trotzdem gehje kann.

Jedenfalls is „Dezibel“ fer mich widder en Begriff, wann dä Fixfeierdeiwel kreischd.

Ich hunn jo immer Kussjer krieht, sieß wie Zugger un nass Fröhlich -  jo bis uff die vorledschd Woch. Do war’er im Heisje in unserm Paradies de Wäscheschrank am ausraame. „Nein“ hunn ich gesaat un „Oweh- bees geguggd un Fingersche hunn ich aa gemacht.

Häddschd’ene sieh misse. Z’erschd hodder unner sich geguggd, dann mich o mid soine Aue wu de määne  kännsch, kännsch Tiefseetauche un dann drehder sich erum un ab enaus. Seiit dem hadd ich’s beim veschiss.

 E Kussje krieh ich seither nimmie - un will ichem ääns gewwe drehder soin Kopp eweg. Tja, do muss mä als „Amma“ dorch odder……Sonstige

No langer Zeit mol widder, en liewe Gruß all moine Leser

eier  - pälzermad

 

30.05.2010 um 13:54 Uhr

Maimärk bei uns

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Kerwe

 

Geschder Omend is bei uns Hie de Maimärk uffgang. Ned midd Ferwerk nää, middeme Luftballonewettbewerb. Die hunnse fliehje geloss, iwwerallhie un sinn geschbannt wie en Flizzebo, wu se Antwort hää kriehje dun.

Nadeerlich wa de Honnes, dä Hoschbes mid soiner Schinnoas, em Lissbet aach debei.

's Lissbet woll ums veregge en bribrabrinselische Luftballon flieh losse, ned so en ääfach griene orrer rode nää, son mähfarwische hald. Jezz hadden die awwer kääner do debei.

's hodd'em Honnes die Ohre vollgejäämerd, dasserm doch so ääner besoije soll.

Ei gewizzeldunnerkeil schellt de Honnes, wu soll ich donn jezz so en bleede Ballon hää krieh, bin ich Jesus, hunn ich Schlabbe o, orrer en Schbeelzeichlaade im Sack.

's Lissbet hoddem Glubschaache geschmiss, dass soi Herz geschmolz iss, wie e zehner Eis.

Bisch schunn e Dunnerkeilses, waad ich hol dä ääner, lacht de Honnes - eijenswu uff därer Kerb werds jo so en bribrabrinselische Luftballon gewwe.

Wie dä dann endlich fortgefloh waa, wollds Lissbett erschd Reitschull fahre un dann e bisje Schnuuse unaach was fuddere geh.

Jo kumm, gehn mir was esse, du bisch sowieso so fett wie'n Reche. 's werd Zeit dassde was uff die Ribbe kriehsch - un ich konn Derweil ääner pezze  :-)

Du Häämdigger, määnsche du kannsch mä e Wuzzje uff de Bagge mole ;-) ich wääs wiemer's Hunnsche fiehrd, du loschd dich volllaafe un ich hunn dann die Laschd dich Hääm se schlääfe.

Deer hall ich die Schlawwerschnut sauwer, du hosch veschbroch mid mär üwwer die Kerb se laafe, saufe kannsche dann Dehääm.

Jo kumm du Kriwwelbissern, mach kää Schnut wie Sauerromber. Schbass wollden mär doch alle Bääde hann, ned nore du.

 

Alla gud lacht's Lissbet, ään Schobbe - nochherd ;-)

 

Gummol do Honnes, un do - ach wie schnuggelich, e Keddereitschull, ohr wie long issen des hää, wu ich uff Ääner gefahr bin. '

s Lissbet schlengerd soi Däschje un de Bobbes dorch all die Gasse un frääd sich wie e kläänie Maad uff därer Kerb.

 

Wiese alles dorch g'hadd hadden, sinnse vorre beim Giggerlass ins Zelt un hunn sich en Platz gesucht. Mid Mieh un Not hunnse noch ääner krieht. Mussik hodd geschbeeld un laut waas.

 

Uff Hingel hunn ich Heid kää Luschd , ich will e Hax sääd de Honnes un en halwe Woi dezu.

Ich e halwe Goggel un en Abbelsaftscholle, sääds Lissbet bei de Bedienung.

Häär, Preise hunn die, do gewwen äm die Aue Wasser awwer egal, zehlemer kää Knoddele, es is jo bloss zwäämo im Johr Kerb sääd de Honnes un sezzd soin Schobbe on die Goijel.

Wubbdisch werrer oberembeld vunn some Halbbesoffene.

Konnsche ned uffbasse, du Dollbohrer.....

Wie hosche mich grad geschennt, kumm saa's nochemol un ich haa dä uff de Bohhof, dass dä die Gesichtszieg all entgleise, baut sich dä Sell vorm uff.

De Honnes, sowieso en Zorniggel schdehd vumm Dich uff un wiggeld die Ämmel enuffer.

So, was willsche, Dreche willsche -Schlää krieh, des kannsche hann. Du hosch schunn e Vissaasch wie en ausgedriggde Handkäs, wie gemach fä moi Feischd -  saach wannsdä langd.

Mid noch so e paa liewevolle Ausdrick wezzen die Zwää ährne Groddegiegser bis hoorscharf.

Haaaaaaalduff rufd de Wert, do erinn hammer Geggel, awwer kää Zornegiggel, ab enaus for die Dier.

 

Draus hunn die zwää sich dann beraad un gewiggeld bis die Bollezei kumm iss.

Verriss wa im Honnes soi Hemm, die Hosse dreggisch, die Gosch geschwoll un die Nos e bisje bludisch -

awwer soi Aue schdrahlen's Lissbet o -

Schää waas...... 

 

09.05.2010 um 08:59 Uhr

De Betze brennt.....

 

Ob'ses packen Heit als „Erschder“ uffzeschdeije....

E Gedöns seit um halwer neune, drauss uff de Gass.
Audos brummen dorch die Schdadt.
Leid laafen unnerm Fenschder vebei, als meesdense Heit noch dringend wu Anne.
E Geduschel, e Gegiggel, Gejohle unne Gemachs.
Do brauch mer Heit kää Audo aus de Garaasch se hole, mer kimmd sowieso neijens anne.
Fuffzischdausend Mensche drängelen sich bis korz no Middag ins Stadion eninn.
Um drei geht’s los, des Schbeel werd ogepiff.
Allää die Vorschdellung do middedrin se hogge, losst mich schwitze.
Des wär nix fer moim Babbe soi Dochder.
Ich geh liewer in de Wald.
Dort kommer laafe, egal wu anne – mer häärd jeden Seifzer, den wu die viele Mensche machen, jedes Aahhh un Oohhh, jedie Laolawell, wanns gut laaft un jeden Greiner, wanns weh dud.

Bei jedem Dor kammer beschdimme, obs fer die Annern war, weil mers am Kreische "ablese" kann.
Enuff Richdung Humberch, do werrich laafe, hinnenüwwer in de Wildpark.
Der is beschdimmd vewaist, solang de Betze schbield.
Sogar es Wild schbitzt die Ohre, wann de Betze uffschdähnd.

Daume drigge, des kann ich aach im Wald – un wies schdehd, des häär ich iwwerall.

Egal wiese schbeelen, die Paady hinnenooch die gebbds uff alla Fäll drunne vorm Rathaus.

Die fuffzichdausend Mensche wälljern sich die Schdadt enunner vors Rathaus un alles was im Weech schdehd werd umgemach Verrückt
De Bojjemääschder halt e Redd un die Schbieler winggen vum Rathausbalgon erunner.

Gefeierd werd bis in die Bobbe mit Wegg, Worschd unn’em gude Drobbe 

De Betze brennt..... Drin sinn’se widder  ....
Fröhlich

 

 

21.03.2010 um 10:02 Uhr

Friehling unnen Satz mit sr

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Frühling, Ostern

 

Genau - 's räänd Fröhlich
Ään Daa hodd mol die Sunn geschaind, ää Daa.....
Jezz schdehd mä sozesaa frisch uffgetankt in de Schdardlecher un was is - 's räänd.
"Wie's Wetter um de Friehlingsofang, so halt des sich de Summer lang"
Tja,wann dää Schruch schdimmd, brauch ich'mä kää neije Pariser Schiggelscher ze kaafe. Mid denne hädd ich eh bloss odauernd nasse Dunnerschberjer Fies
Fröhlich
Ohr, ich kann mich noch erinnere, wie ich zu de Oschdre neije Schuh krieht hunn un e neijes Klaadsche.
Ich waa vepischd uff so e lufdisch Fähnsche mit Puffämmel , e bisje diefer ausgeschnett-
un emme weischwingende Rock.
Die Frieda hodd "Nää" gesaat, awwer moi Oma Lena, die hat e Herz aus Hefedääg un is des Klaadsche mid mä kaafe gang, drunne in Kerchem beim Lutz. Die neije Schuh, Pömms mit Absätzje, in de Langgass glei mit.
Des kriesche vunn mär weil'de so e lieb Maad bisch, hodd'se Dortmols gemäänd

Jo un dann kam de Oschdersunndaa an de Himmel. Ich die neije Schuh ogedu un des neije Kläd.
Dodemit werd sich's Madämmsche schää de A.... vefriere Heid, hodd moin Bruder beim Friehschdigge gemäänd. Losses nore geh, sääd die Mamme e bisje inngeschnabbd, des werds schunn selwer merge.
Die waa schdingesauer, dass ährne Momme mär des Klaadsche un die Schuh kaafd hodd, fer so deijer Geld.
Nom Kaffee, des waa so brauch, isses ab in de Gaade gang die Oschderneschder suche. Saukald waas un ich hunn gefror wie en Schneider, awwer des waa noch nix geesche de Nomiddaa.
Do isses nämlich zum Aijerscheiwele enuff uff die schdeil Wiss am Kreizweg gang.
Die halb Hääd hodd sich dort getroff mid Aijer fer se scheiwele.
Wemsoi Aijer es längschde nedd kabudd gang sinn un wää's weidschde scheiwele gekännd hodd, dää hodd gewunn.
Ich hunn ned midgemach.......
's waa immer noch usselisch kalt un gezoo hodds wie dorch de Kuhschdall, bei uffene Deere.
Die bleede "Absätzjer" sinn odauernd im Borrem schdeggegeblibb un ich hadd alle Hänn voll se du, moi Klääd feschdsehalle, de Rock is nämlich gefloh wie en Luftballong.
Ausgelacht un veäbbelt hunnse mich noch dezu.
Des Klääd hunn ich hernoch niiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeee widder ogezo.....

Verrückt

07.12.2008 um 13:18 Uhr

„Adsfendszeit Dehääm“

 

 

 

Geschder war ich Dehääm, noch e paar Sache hole un nom Rechde gugge.

Wie ich so dorch des leere Haus geh, denk ich mer –

 

Des Johr geh ich mer zum ledschde Mol im Hääder Wald e Bäämche hole.

Äämol noch - un dann nimmie.

 

Des Johr musses e b’sunnerschgd schäänes Bäämche soi.

Es soll mich uff ewich dro erinnere wie se war  -

 

Die „Adsfendszeit Dehääm“

 

Die Mamme war faschd alle Daa am Gutzel backe. Mir hanns geroch, wammer vunn de Schul kumm sinn, awwer gesieh hunn mir nix.

Des had’se  bis dort hie immer alles schun veschdeggeld.

 

Nom Hausuffgawe mache, hodd de Babbe uns genumm un is mit uns in de Wald.

Uffem Buggel hadder en Sack mit Axt un Sää un emme Säälche drin.

 

Weit drunne im Ambachwald hunn mir dann Danne geschlaa, fer de Adsfenskranz.

De Babbe hod immer gewisst, wu die schänschde Silwerdannne wachsen, dief in de Schonunge drin.

Wie mer älder warn is bei der Aktion aach glei’s Bäämche ausgeguggd un gezäächend worr.

In verzeh Daa kummemer dich hole, dann derfsche bei uns uffem Büffee schdeh - hod de Babbe mäschd gesaat.

In de Danneschonung hunn mir Kinner aach noch Huzzele un Goggele gesammelt un in de Sack geschaufeld.

Die Danne sinn zumme handlich Päggelche geschnierd wor, die Sää un die Axt widder veschdaut un ab Hääm.

Am Waldrand hunn die Hawwodele ritzerot geleicht, grad fer mitsenemme.

 

Dehääm had die Mamme schunn de Kakao gekochd.

 

Im Babbe soim Werkzeichkämmerche durfden mir dann helfe, de Adsfenskranz binne un die Kerzehalder druff mache, mit dinnem Drohd.

Mit de schäänschde Huzzele un Hawwodele is de Kranz geschmickt worr.

Drowwe in de Kich hoddene de Babbe Samschdaachs Owens dann unner die Deggelamp gehung.

Sunndaachs Moijens am erschde Adfend – moi Briederche muschd mäschdens geweckt werre, hunn ich schunn, kaum dass Hell worr ess, uff de Schdätrepp gehoggd un gewaat, dass Mamme un Babbe uffgeschdieh sinn.

Die Mamme hodd Kaffee un Kakao gekochd, ich de Disch gedeckt un  wie mer all drum rum g’sess warn, do hodd de Babbe die erschd Kerz ogeschdeckt.

Moiner Sell, war des schää.

 

Omens dann, iss des Kerzje nochmol og’schdeckt worr un mir hunn in de Kich um de waame Owwe rumgesess. Fer inseheize sinn die Goggelscher  ins Owweloch geschaufelt wor. Des hod so gut geroch un luschdisch geknäggerd.

Die Mamme hod Schdrimp geschdobbt, geschdrickt, orrer genäht - de Babbe ebbes gebosseld un mir hann geschbeeld.

Am allerschäänschde war, wann die Mamme was vorgeles -, odder vunn Ährner Kindheit vezeeld hod.

So um die Neune muschden mir dann ins Bett un als lang noch hummers kruschele geheerd.

 

 Des wärs Chrischkinnsche, hunn die Eldern g’saat, wammer gefroot hot.

Mer derfden do aach ned aussem Bett kumme weil, wanns Chrischkinnsche gesieh werd, bei soim Schaffe, dann fliehts fort und kummt im dem Johr aach nimmie widder.

Dass mir im Bett blibb sinn, des glaawener awwer…..

 

Heid Moije hädd’s zwedde Kerzje an dem Adsfenskranz schunn gebrennt.

‚s brennt in moim Herz……

 

 

 

01.03.2008 um 13:08 Uhr

De März fangd o mit Ferz :-))))

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: März, Sturm

 

 

De Erschde März – die Veilcher hädden mir jo, nore leider aach die "Emma" un uff die Ferz kännen mir vezichde.

 

Ei, rabbel die Bix - Moi liewer Jolli, es des e Schdurm.

Do rabbelds schunn die ganz Naachd am Rolllaadekaschde, dass mer määne kännd 's wolld ääner erinn, der wu Dehääm e feichdie Wohnung hot.

Midde in de Naachd rabbeld dann nochh's Dellefon.

Die Mamme rufd o weilse angschd hot, dass die Dachziele erunner jaachd

Ich, noch schloofdormelich, du se beruhische.

Mome saa ich, de Babbe hot doch Sellesml die Ferschdzischele insementiert. Do kann die Emma ned drunner bloose. Kää angschd, du musch ned im Freie schloofe.

Alla, mer kanns jo veschdeje, dass so alde Leidscher angschd hunn um Ährne Baijesje.

's war jo Dortmols ned ääfach sich des Geld 'zamme se schbare un e Haisje se baue. – un dann kääm do's **Emma** un deet's eweg bloose. Kummt net en die Tutt.

 

Awwel war bei uns e Schloosegewidderdunnerkeil, wu sich gewäsch g'hadd hadd.

Do war im Nu die Schdross voll Schloose un kää Changs am Markt ausseschdeie, fer Aijer se kaafe.

Da.....un jezzerd schaind die Sunn üwwer siwwe Berje, grad als ob nie nix gewäss wär.

Des Emma is beklobbd, wie die ganz Welt immer määh awweil......

 

Do falld mer inn - Sellemols, des muss so ball an die fuffzisch Johr hää sinn.

Es Schbächeles Joachim un ich muschden Moijens in die Schul. Des war jo noch in Ordnung, awwer es Häämkumme.......

De Himmel war schwarz wie e Neescher mid Sunnebrand un  ganz geel dezwische.

De Schulbus hodd uns an dem Daach ausnahmsweis emol mid Hääm genumm. Määschdens muschden mir Hääder Kinner nämlich laafe, weil mir nore drei Killomeder bis Häm hadden, die Annere awwer veel määner.

Die Bushaldeschdell war midde im Ort un grad wie mir loslaafe wollden, fangd des o se schidde wie aus Bränge.

E Schdurm is losgang, mir muschden uns degeesche schdämme un sinn kää Schritt weiderkumm.

Uffemol kummd es Ridda, im Joachim soi Momme middem Fahrrad doher. Ingewiggeld in e Räjekeep, die Kabuzz uffem Kopp, mer hunns bal ned gekännd.

Kummen ähr Kinner, ääns hoggd sich vorre uff die Schdang un ääns hinne uff de Gepäckträjer,hoddse geesche de Schdurm gekrisch.

Ich war uff deSchdang un's Ridda hodd geschoob.

Geschitt hot's was vumm Himmel erunner gekännt hot, geschloosd un geschdärmd wie aarisch.

De Räje is äm ins Gesicht gebatschd un wammer schnaufe wolld, hodd mer audomadisch Wasser geschluggd.

Es Ridda, klää un schdämmisch hod soi Gewichd velaacherd, de Bobbes no hinne dorchgedriggd, nommol Luft geschnabbd un ab die Poschd.

Des hod sich mid uns zwää Hossesäächer uffem Drohdesel dorch des Uwedder gekämpft, es war e wohrie Prachd.

Dehääm beis Schbächeles okumm, sääd's "Na alla, soo schwer war'ner doch gar ned " – zieht die Kabuzz vumm Kopp, mich vumm Rad un drehd sich erum.

Ach du moi liwwer Gott, wo issen den Bu.

Es haddene unnerweegs velor......

"Joachim.....Joachim" er war Neijens se sieh. Geh du eninn bei die Schbächele Oma un zieh des nasse Zeich aus, sääd'se-ich geh  de Joggel suche.

Ich hadd grad e Tass hääse Kaba, wie die Dier uffgehd. De Joggel, nass wie Schmitt's Katz un dreggisch wie's Guschdafs ähre Jolande im Wutzeschdall.

Gebrilld hodder, weil'er vumm Gepäckträächer midde in de Säbbsch gefall war unn's kääner gemergd hot.

Rufe hoddene soi Momme bei dem brüllende Schdurm jo aach ned geheerd.

Ich wääs nore, dass der un ich nie widder so e angschd g'hadd hadden, wie Dortmols.

Awwer geblibb is mir, bis in die heidisch Zeit, dass ich Moores vor schlimme Gewidder hunn, wann ich allään bin.

Ich hoff, bei Eich isses "Emma" ohnisch große Schäde vorbegezoo

En erschde Gruß im März -

hoff'mer, der gehd weider ohne selle Ferz  :-))

eier paelzermad

16.11.2007 um 13:34 Uhr

De Kerchemer määnt jo, Kerchem wär ....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Kerchem

  

 

De Middelpunkt vunn de Pfalz

 

Alla hodder uffgeschribb, warum dasser des määnt.

 

Vor Johre hot mer sich g'schdridde

un es gab e mords Trara,

wo isse dann, de Palz ehr Midde,

konn em des 'mol Ääner saa?

 

Fer mich als Mensch vumm Dunnerschberg

Do gibd's kää  Schneggedänz,

em große Gott soi Meischderwerk

des is die "Klää Residenz"

 

Wo Pfaue uff de Schdross rumlaafe,

wo e Wildsau is im Wappebild,

wo friehjer lebden mol die Grafe

un wo Gemiedlichkeit was gilt.

 

Sebschd Uhland, Mozart, wie se hääße,

die hawwen Kerchem auserkor

un in de Amtsgass kommer lese:

Herr Neumayer is hier gebor.

 

Leit unser Schdadt aach bisje abseitts,

am eißerschd Rand jo jedenfalls,

fer mich is Kerchem mit som Reiz

de Middelpunkt der Palz !

 

Des hunn ich beim Schränk ausgruusche, dehääm bei de FriedaElisabeth gefunn.

Beime Klassetreffe war des mol, hod mer die Momme vezeehlt.

Do hunnse aach e Schbroochabbidur gemach un wer alles gewisst hot,

dem ess die Urkund un de Tiddel

"ESCHDER KERSCHEMER" veliehje wor.

Mid moim Babbe sesamme hodse Dortmols am 09.10.1991 sogar gewunn

Unnerschrebb hunns die Schulkollesche auß äährem Schuljohrgang 33

17.10.2007 um 18:29 Uhr

Okdower, bei uns Dehääm....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Grumbeer

 

 

 

Okdower is – Geschdern war ich gugge, die Grumbeer missen raus., saat de Hannes Moijens am Kaffeedisch.

Ach du moi liwwer, jezz schunn,

schunsch esses doch zerschd gee Monatsenn, määnts Lena.

Ich bin grad midde im Beereschmär koche, es iss jo aach noch veel so waam drauß, waad noch zwä-drei Daa.

Nix – moije frieh um finfe rabbeld de Wecker, donn gehds enaus uff de Grumbeeragger.

Mer machen erschd mol des halwe Daachwerg.

Des annere sinn jo Schbädgrumbeere, die kännen noch e bisje schdeh.

Die Leid wissen Bescheid.

Schdigger zehne sinns,  richd dich in.

Um Uhre neine machemer Paus, do will ich de Kaffee fer die Leid, frisch Brot, Hausmacher un Latwärch draus hunn. Die Leid hänn Hunger.

 

"Jezz horsch der mol do anne - so e Hosselatztrummler –

hodder schun werrer angschd, mer kräächden die Grumbbere ned frieh genung in die Scheier – so en Knoddelkärchler, e richdicher Knewwel hald"

knodderds Lena vor sich onne.

Muss ich deer do jezz uff die Naachd nochs G'scherr richde,

die Kanne schbiele, die Bixe mid de Worschd

un minneschdens drei Gläser Latwärch zammeschdelle.

Zwä große Gläser Gummere debei, die essen die Leid immer gern.

Ach hald, schdobb, beinah hädd ichs jo vegess.

Fer de Kloine Filp e Schisselsche mid frischem Rahm.

Der schmeerdene so gern uff soi Latwärchbrot. Dodefor lossd der jedie Worschd schdeh.

 

Wann ich so an Vorsjohr denk, die hunn'der ganz schä dick geschmärd.

Es Rämers Katrina hodd de Latwärch so dick druffgeschmeerd, dass ichs gefroot hunn, obs Uffschdellerscher brauch.

Ich häddem aus de Hasselrude am Waldrand schnell e paar geschnizzd**g**

Alla, beim Latwärchkoche hodds jo geholf,

awwer desdewä brauch sichs ned beim Grumbeer raffe dorchsekaue bis uff de Borrem vumm Henkelmann, des Sell.

 

Zwä- drei Kännscher Neije werr ich aa noch midnemme un Glässer.

Auskreische hunn mär uns noch nie geloss un fer ummeschunschd hod bei uns aa noch kääner schaffe misse, sinnierd es Lena so beim schaffe.

Un im Hannes soi Peifsche un de Duwwak, do frääder sich.

 

Moijens - 's is grad am gro werre.....

Fuffzeh Weirekärb werrn uff de Pluggskerch gelad, die Zentnersäck un e paar Maldersäck fer in de Paus sich druffsehogge.

Die Leid wu raffe helfen, kummen so no un no uff de Hof.

De Filp fahrd de Trakdor, es Bettsche fahrd glei mit.

De Hannes schbannd de Braune in un los gehds, enaus uff de Agger.

 

So die sinn ford, jetz mach ich mich an de Kaffee un des Fünfpinder muss jo aach noch geschnitt werre.

Es Lena schneid den Brotlaib in de Midde dorch, weil die Schdigger aach so noch riesisch werrn.

Dann nemmds' die ään Hälfd vor de Bauch, setzt es Messer o un sääweld die Scheiwe akuraadsche erunner. Äänie so dick wie die Anner.

Des muss so soi, schunnschd kann de Hannes en Dunnerkeilse fahre losse, wanns Brot vekruzzd is.

Es Burgards Fiene helfd alles in die Kerb veschdaue, enaus ins Audo traa, dann fahrn die zwää aach uff de Agger, drowwe am lange Grawe.

 

De Filp hod schunn ball alle Reihje ausgemach un die Leid sinn am raffe.

Alle Gebodd schdehd en volle Grumbeersack newer de Reih.

's kummd aach vor, dass Welle vehackt sinn, orrer so klää. Die kummen bei die Saugrumbeere extra uff en Haufe.

Die Fraue raffen in ährne Schorz un sordiern dann in die Kerb. Die Männer kibben die schwere Kerb in die Säck. Hand in Hand werd do geschaffd.

 

Es erschde fandg leis o "ach moi Kreiz", es zwädde määnd "'s kinnd Kaffee gewwe" wie grad de Hannes rufd. "Paus ähr Leid"

Eilends werrn die Maldersäck ausgeleet, dieKerb ebei geschlebbd un die Kaffeekanne.

 

Ach Lena, doi Brot – sowas Gudes un de Latwärch – e Gedichd.

Hannes, du hosch ääfach es Beschd Maad vunn da Haad vewischd.

Jo, bagge un koche kanns Lena – alles was Rechd iss.

Eier Worschd is aach was foines, schlacht eich noch de Besande Karl....

 

Es schännschde an some Daach, des sinn die Pause, riefd vunn hinne es Katrina, wu's mit de voll Gosch am kaue iss.

Ich frää mich schunn druff, wann die Schbädgrumbeere ausgemach werrn, do kochds Lena beschdimmd werrer en Kessel Grumbeersupp mit Knoddele (dicke Schweinswürste) drin

 

Do Hannes, ich hunn der aach doi Peifsche mitgebrung, kumm setz dich här.

Ach Lena, ich wäß was ich an der hunn, sääd'er un dädscheldem's Knie.

 

No de Paus wird de Reschd Grumbeer geraffd, inngesackt un Hääm gefahr.

 

So, die erschde Grumbeere sinn aus un drin, die Leid hunn all ährn Korb voll als Helferlohn un sinn sefridde. War's ned gud gedu Lena. In drei Woche gehds weirer........

Jo Hannes, hasch jo Reschd.

 

Jo - alla dann, määnd die Paelzermad

      

 

23.09.2007 um 11:00 Uhr

Des muss ich eich jo jezzerd grad mol dabber vezehle.

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Besuch

 

Des muss ich eich jo jezzerd grad emol vezehle.

 

Hadden mir doch do in de ledschde Woch Besuch vunn "owwenaus" do hunne bei uns in de Palz. Aarisch liewe Leid.

 

Hann die vunn owwedrauß doch noch nie Trauwe direkt vum Schdock weg gess -  glei gaaned Rolle voll Trauwe gesieh - un wie die abgelad werrn.

De Treschder laaft es Ferderband enuff un de Trauwesaft in Fässer, unne im Keller.

Mir kennen jo des alles, vum Reewe schneide o, bis hie zum Moschd un "Neije" prowiere.

 

Der hod iwwerischens dammisch legger geschmeggd zu Handkäs un Mussik.

Aus de Vorrerpalz war e goldisch Pääsche aa debei.. Die hadden die gans Bagaasch dodezu inngelaad.

Er had eijens fer denne Daach, Handkäs ingeleet in Riesling. Zwiwwele geschnidd, Gewerz un Essisch samt Eel , alles debei gehadd.

Soim Soins had gequellde dezu, uffeme Gaskocher gedämpd.

"Neije" hodds aussem Kanischder, direkt in die Schobbeglässer se tringe geb. Awwer kää so e Schrichbimbulibockforzelorem ;-) , nääääää, e  guuuudes Dreppsche wars......

 

Des war in Muschbach, bei de Meggenemwer Winzer drin.

 

Ohr hadden die zwää sich e Aawed gemach, fer Leid, wuse neddemol gekännd hann.

Ei häär, do hädd moim Vadder soi Dochder sich grad dro gewähne känne. E digges "Dangeschää"

 

Hogge dud mer urgemiedlich un genieße kommer "Herzwasbegehrschde" vum Moschd, Neije un Bizzler, üwwer Flamkuche, Zwiwwelkuche, Woiknorze un Worschd bis hie zu de Trauweschmär.

 

Muschd hald, wannde fahre muschd, e bisje uffbasse weil, der Neije kann äm ganz schä es Härrn venewwele.

 

Daags druff waren mir allminanner dann ingelad beime werglich liewe Monn vun siwwenesiwwezich.

Der had en Budderkuche gemach, selwer, wuhlgemergd mit Mandle owwedruff – sooooo look, sooooo leicht, – Hut ab, do kammer noch was lerne.

En Quetschekuche, mimme Hefedääg zum nerrerknie –  ei do kännd sich e monschie Hausfraa e Schdiggelsche devunn absäwele.

 

De Disch war schää gerichd, grad wie wonns "Lisbeth" persäänlich vebeikumme ded.

Vezeehlschers vunn Drowwe un Drunne, oomass. Kaffee debei geschlawwerd un de leggere Kuche vebuzzd.

*Wie bei Käänichs*, des beschreibd denne schääne Nomiddag.

 

Jo Dunnerschdaags wollden mir jo z'erschd uff die Gaadeschau, awwer des is viel se laafe un leirer warn fussmässisch ned all so gud benanner.

Alla hummer des sinn geloss. Schdatt desse warn mir Omends uffem Bremerhof un hunn dort was gemach? – klar *esse*

No all dem veele Flam-Schbeck- un Zwiwelkuche muschds aa mol widder e gud Schiggelsche Flääsch sinn mit Pommes un Salad.

 

De erschde un de Ledschde Daa vun dem Besuch, war ich jo ned debei, awwer soll schää gewessd sinn, middem Wohnmobil so e bisje dorch unsern Palz se gondele.

Iwwer Johanniskreiz, vebei an de "Weltachs" midde drin im Pälzer Wald.

 

Alla, - 's war mol ebbes anneres fer die Großschdädder - un die wu nore's Wasser kenne duud.

Ich kenn dodefor moin Pälzer Wald un will aa mol widder enuff ons Wasser – wann nimmie Desjohr, awwer bald  ;-)

 

Schää wars..... :-)

24.06.2007 um 10:16 Uhr

Sundaachs

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Sundaachs

 

Bei uns war de Sundaach jo immer was besunneres.

Sundaachs Moins hods Weißbrot geb un gudie Budder. E wachswääsches Ai un drei Sorde Mamelad, was bei uns jo Safd hässd..

Die ganz Woch, warn unser Schulbrode mit Margeretsches odder Reidschulfett, wie moin Babbe die Margarine genennd hot, geschmeerd.

Mir wars Worschd, Hauptsach ich hadd üwwerhaupt e Brod debei. Des war nämlich e begehrdes Tauschobjegd, weil die mähschde Kinner aus aame Fomilie warn un häkschens drugge Brod mit Latwersch orrer annern Schmär druff hadden.

Fer so mansches moiner Brode hunn ich nämlich ferdische Hausuffgawe gefuggerd J

 

Mir hunn jo jed Johr geschlacht un moi Momme hod gud Hausgehall mid dem Sach.

Budder hoddse selwer gemach, in de Budderleier, Safd gekochd vunn alle Obschd wus geb hod -  un Aijer hunn unser braune Belschier Riesehingel geleed.

Brot hummer drei Pund fer fuffzisch Penning krieht, weils Mehl vun unserm Kornagger, bei de Bägger Burschderfer kumm is.

Der hod Buch gefiehrd un solang es Mehl gelangd hod, hummer alle Woch e Dreipinder krieht un  Samschdaachs e Weißbrot.

Wars Mehl all, hodds Brot aach mähner gekoschd.

 

Alla wie gesaat – Friehschdigg Sundaachs Moijens, des war ebbes ganz besunneres. Dodefor is selbschd moin schunschd verrazzdes Brurerherz freiwillisch uffgeschdieh.

Am Sundaach Punkt achd, warn mir all geschdrischeld un geberschd am Disch.

Es war jo aach de Äänzich Moije, wu die Familie minanner am Disch esse kunnd.

De Babbe is die Woch iwwer mäschd so schbäd vun de Awed kumm, dass mir schun im Bedd warn un Moijens war'er schun wirrer ford, orrer grad im geh, wann die Momme uns geweggd hod.

Grad awwel beim friehschdigge muschd ich do dro denge, wie selbschdveschdännisch heidsedaachs so ebbes wie

gudie Budder, Schinge, Weißbrot un Safd  sowieso - un Schbeck un Aijer uffem Disch doch sinn.

Aach Kaffee hods Sellesmol nor Zichorie un"Lindes Bliemchekaffee" geb.

Alla, dodro kännd ich mich jo nimmie gewähne.

En Daach ohne e Tass/Kann J gescheide Kaffee, nää – kummd  ned in die Tutt. (hoffentlich nimmie, muss mer jo saa).

Zeit fer e gemiedlich Friehschdigg, des winschd aach Eich

die paelzermad

03.06.2007 um 08:59 Uhr

's Gredel im Grüne

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Gret, Gredel

 

 
 

Es Gredel – ach Gott, was hunn die dem Määre fer en Name geb.

Wo jeder zwedde Ooraunser mit "Gret, orrer Gredel" se du hot.

 

Du babbisch Gret, häßtes, wann sich Ääns dreggisch wie e Wuzzje gemachd hot un wonns bei dem Dehääm aussieht, wie bei Hembels unnerm Sofa, odder bei Jääbs owwenuff.

 

Iwwerzwerschie Gret, werd's geschännt, wonn sich's hebgedreht droschdelle dud.

 

Du bisch so schlau, alswie im Gredel vun Dummbach soin Bauchnawwel, so werd Ääns ogeblaffd, wanns so hell alswie e Päggelsche Dungel is.

 

Alla, es ess jezz egal, es häst halt Gredel un iss die Dochder vunnem Schwowe Schorsch soim Brurer un die "Gretvariatione" allminanner isses a.

Es kann jo nix defor.....gelle....

 

Als klää Määre wars e goldisch Knoddel, bisses verzeh war. Do isses aus de Schul kumm un die gons Bloos war inngelad uff die Kumfemation.

 

Dehääm waren die jo sellesmol uffeme Hof, ganz owwenuff iwwerm Alsenzdal.

Loinigerhof hod der sich genennd. Wunnerschääne Felder un Wisse drumerum, soweid mer gugge kunnd.

Dort hods gewohnd - 'S Gredel im Grüne"

 

Ich wääs noch, de Babbe had sich in de Firma exdra e Audo geländ, dass mär do enufffahre kunnden.

Was die do alles uffgefahr hann, es Dischblaad hod sich dorchgebo.

 

Moi Momme had uns zwä Dehääm schunn ingeleud, bloss ned soveel se esse.

 

Zum erschdemol in moim Lewe hunn ich dort Banane gesieh, die hunn ich ned gekännd un dass Kinner e ganzes Schnitzel kriehn, des hods bei uns Dehääm aach ned geb.

Die Fraa dort hod uns die Deller vollgescheppd un moi Bruder hod dorch de ganze Saal geplärrd " Mama, guggemol, die hod mer e ganses Schnitzel uff de Deller gedu, derf ich des esse"

Die Fried is rod wor, alswie e Tomad. Ach Goddachgodd.......

 

Des Middagesse war erum, die Schbülmäd hunn abgeromd

(jo, die hadden exdra Mäd fer die grob Awed gehadd), awwer ned nor an demme Daach, nää, immer - 's warn hald reiche Vewandte.

Mir Kinner durfden enaus spiele.

Es Gredel hod hald aach gons schää ogeb mid all Ährem Sach, was sie alles hunn un so.

Moi Bruder war, glaawisch e bisje neirisch.

Uff alle Fäll isser uff de Mischdhaufe gekrawweld, gons owwenuff, wo de Goggel sich alle Moije hieschdelld fer se krähje.

"Äätsch, des trausch duder awwer ned" rufder zu dem Gredel.

Des, ned faul, krawweld im foi Kläädsche mid de weiße Schdrimbelscher un denne foine Schuh uff de Mischdhaufe.

Jetz hod de Unser jo genau gewissd wasser machd, weiler jo immer bei's Herr Weisers geholf hod de Kuhschdall mischde un de Mischd uff de Haufe se fahre.

Der hod gewissd wumer gefahrlos schdehje kann.

Es Gredel awwer ned.

Des is denne Mischdhaufe veel so weit newe ogang un baufdich hods im Puhlloch gelä.

Ach du moi liwwer Gott, hod des geplärrd.

Gut dasses en Mann, der wo do aach inngelad gewess war, der hod des gehärd -  hod  wedder Vadder noch Mudder gekännd – hod sich mid soine foine Sundaachsausgehklamodde iwwer de Puhllochrand gehängd un hod des Gredel an de Ärm gegreff un erausgezoo.

Des was voller Puhl vun de Hoor bis zu de Schuhschbitze.

Moiner Lewedaach hunn ich sowas nimmie geroch (doch hald, grad widder, wie ich dorch Middelbrunn gefahr bin, des Kaff schdinkt wie Sellesmol, es Gredel).

 

Dem soi Mamme war am jäämere. Moi Känn, moi Känn -  un der schääne Daach is vesaut, weeche dem ugezoone, dormeliche Bangerd (dodemid hoddse moin Bruder gemäänd)

 

Die Määd hun misse inheize dass des Gredel hod känne gebad un geschrubbd werre.

Der Mann muschd aach annere Klääder oziehje geh. Der hod awwer ned soweid eweggewohnd un do wars ned soooo schlimm. Awwer.......

 

Moi Briedersche...ohauwahauwaha...... Der had an dem Daach, wie eischendlich immer soi Ledderhosse ogehadd.

E paar schbeggische hadder fer alle Daach un die bessemere fer Sunndaachs – jo un die hadder o.

Die Fried war sauer – die Fried war sowas vun sauer.....die hodden üwwers Knie geleed, die Ledderhosse schdramm gezoo un hoddem's Ärschje geduwaggeld.

Wie des zobbd, des känner eich jo denge. Der hodd gekresch wie en Ochs am Schbiess, die Fried hod ned loggergeloss, bis Ähre die Hand weh gedu hod.

 "Du Saubangerd, du useelicher, hoddsene geschännd – wääsch du dass des Gredel hädd känne dod soi, vesaufe hädds känne un veschdigge aach. Du dummer Bu, du dummer.

Kannsch vumme Gligg saa, dassem nix bassierd is.

Mär fahrn jezz Hääm un dord redden mer nommol gewaldisch üwwer die Sach."

 

Alla, es war so, dass unser Eldre sich do so veschrogg hann, dass moi Brierersche e gonsie Zeitlang kää zuggerlegge g'hadd hadd.

Die Momme hoddene gefrood warummer des gemach hod, er hod doch genau gewissd, dass des Gredel do ins Puhlloch falld.

Er war neirisch, weil des Gredel gar so ogeb hod.

 

Do hod uns die Momme gelernd, dasses noch veel mäh Leid gebd uff dere Weld, die wu mäh Besitz hunn alswie mär – dassmer desdeweeche awwer nimmand neirisch soi derf.

Ähr Kinner, hod se gesaat.....mär hun uns, sinn gesund, de Babbe hod Awed un mär hun unser Brot üwwer Naachd Dehääm. Des muss uns genung soi un des is aach viel mäh, alswie so manch onnere Leid hun.

 

Noch lang denooch is sich vezeeld wor "Ohr hod des Gredel sellesmol geschdunk"

Mich hods mords geärjerd, weil ich ned ä Schdigg vun all denne schäne Kuche un Torde esse gekännd hun.

 

Ich denk do immer dro, wann mich im Gaade Jemmand no dem Blimmelche froot, wo glei Vorrenin so schää blieht.

Des häßt nämlich aach "Gredel im Grüne"

(Jedenfalls, wääs iches so vun moiner Momme)

en liewe Gruß -

eier~~paelzermad~~ 

   

 

27.05.2007 um 11:11 Uhr

Pingschde

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Donnersberg

 

Pingschde -  

des warn immer die Daa, wos Moijens schun Beizeide enaus gang is midde Rädder.

Pingschdsamschdaach sin die Rädder als schun gebuzzd wor, abgeschmeerd un Lufd genung uff die Rääfe.

Es is ausbaldowerd wor, wo mer hiefahre dun - un was mer so alles devor braucht, is in de Packdasche veschdaud wor.

Vebandszeich hod ned fehle gederfd, genau wie aach e Kaad vunn de Geschend.

Fers Esse war die Momme zuschdännisch un ich han misse helfe Schdigger se schmäre, Aijer se koche un Kuche se bagge.

Alles in zwä Kerb gepaggd un ab isses gang.

Mähschdens war e Bursch odder irschend e ald Gemeier unser Ziel.

ÄÄmol, ich wääses noch wied Heid, simmer uff de Dunnerschberg.

Bis Baschdehaus isses jo noch gang, awwer dann, nore schiewe, bis mer drowwe warn.

Des war mid vollbepaggde Rädder, e gons schää Knocheärwed un en Gewaltmarsch un allminanner waren mir säächnass geschwitzt.

"wer soi Rad liebt-der schiebt"...gelle J

Ää Audo nom Anner, is an uns vebei gefahr - un wann wirrer son bräde Buss voll Faulenzer verbeiwolld, muschden mir uns ganz an de Schosseegrawe drängele, dass der Schdrossekreizer mid all denne vollgefressene Schdrimp uns ned umgemachd hot.

 

Wie mir dann endlich drowwe warn, am Parschplatz, hod der vollgeschdann mit Busse un Audos.

Ach du moi liewer Godd, was en Haufe Mensche, un wo die iwwerall her warn......

Nummerschilder, wu mer ned mol rode kunnd vunn wo die sin.

Mir hun uns e bisje Abseids in de Wald gesetzt un erschdmol was getrunk .

Ans Ludwischstürmche wollde mer vun do aus, an de Funkturm, an de Keldewall un an de Fernsehturm.

De Adlerboo war fer de Rickweg geplant.

Joooooooo, midde Rädder wär des jo ga kää Problem gewäßt, awwer es war umeeschlich se fahre.

Die Menschemeng hod sich üwwerall vor denne Ausfluchsziele, die Weeche lang, dorch de Wald gewälljerd – es war e wohrie Prachd.

E paar Meder hummer's jo prowierd middem Rad se fahre, awwer mer kunnd die Hand jo gar ned vun de Klingel ewegdu.

Des klingele hod die Leid aach ned gescheerd. Brauchsch ned se määne, dass die neweanne gang wärn.

De Babbe hod sich mid Ääm b'sunnerschd frechmaulische sogar ogelet, die Momme war genervd, ich hat kää Luschd mäh un moi Bruder hod gemotzt "Ich bleib jezz do hogge un laaf kää Schritt weirer".

Erum midde Schääs un ab de Bersch enunner, hod de Babbe gesaat. Des do is jo was fer Ääner wu bleed is un schunsch nix hot, awwer nix fer mich.

 

Här, was warn mir froh... Des Nunnerbrumme war e wunnerprächdisch Sach.

E bisje gefährlich jo schun, weje denne veele Kurve un denne Audos wu sich jo noch immer do enuffgewälljerd hun. Wo die bloß noch allminonner hiesollen......is doch alles voll do owwe....

Alla, uns wars egal, mir warn drunne...puuuuuhhhh....

 

An Baschdehaus simmer in de Wald enin Richdung Dehääm.

Mir fahr jetz an die Ambachweiher, säät de Babbe un des hummer aach gemachd.

Ach, was wars do so schää.

Die Ende sin druff rumgeschwumm, die Seerose hunn gebliehd. Es war so wunnerbar schdill. Mir hunn uns e Pläzje direkt am Wasser ingerichd, unser Kläder ausgedu un die blodde Fies ins Wasser gehong.

Die Momme hods Esse ausgepaggd, jezz hadden mir jo erschdmol Hunger.

Geblibb simmer bis Schbädnomiddaachs, hunn zwischedorch aach en Schbaziergang um de See gemach.

Driwwe üwwerm See war e Großbauer midderer Hingelsfarm. Die Geggel hun gekrähd un die Hingel gegaggerd.

Ende mid ährne Kinnerscher, sinn uns e Schdick Wegs nochgeloff un en Ganserich hod uns veschreggd. Der war de Wachhund vun dem Baurehof.

Moi liwwer, der hod geesche Äm geknebbd, wommer ned en Satz uff die Seit geschbrung is.

Es Enn vun dem Schbaziergang war dann, de Momme ährn Nusskranz mit Schoggelad.

Ohr, was war der guuuud.

Selde schää, so en Pingschdedaach.

 

De Dunnerschberg hun mir noch ofd gesieh – sinn annegefahr, middem Rad un schbäder aach middem Audo, awwer niiiiiiiieeeeee widder amme Wocheenn un schun gar ned an Pingschde....

Meine Freind un Leser wünsch ich "schääne Pingschde"..

üwwerischens -Im scherzhaften Sinn bezeichnet der Pfingstochse  auch denjenigen, welcher am Pfingstsonntag am längsten schläft.

In manchen Orten wird der „Pfingstochse“ auch auf einer Schubkarre durch den Ort gefahren, um aller Welt zu zeigen, wer der Langschläfer ist.

05.05.2007 um 17:39 Uhr

Mit ääm Bää im Bolles....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Mai

 

 

Nix beeses gedenkd, frää ich mich Geschdern uff Dehääm un moin Waldschbaziergang.

Schließlich hammer Mai un es war die ledschde Woche so haas, dass die Maigleggelscher beschdimmd schun uff sin, sinnier ich so vor mich hie.

 

De Kreizweg enunner, es Schlangepädsche dorch – Jessas, is des zugewachs,

e rischdisch Wildnis.

Awwer kää Wunner, des kennen Heitsedaags eh die wenischde Leid.

Vun de Alde is kaum noch wer do, un die do sin, kännen nimmie in de Wald laafe.

Un Junge....jo, genau wie ich – fortgezoo un kummen ab un zu mol Hääm, weil do noch Familie lewe dud.

 

Des Schlangepädsche is e urald, vewunsche Pädsche un wommers ned wääs, laafd mer dro vebei.

Als jung Mädsche hat ich dort enunner un dann rechts eniwwer, innerer alde Granadekuhl moi Gehoimplätzje.

Wie ofd hun ich dort gehoggd, no mer rufe geheerd, awwer gefunn hod mich dord nie Wer. Sogar de Waldi, moi Daggelsche hodd kään Mucks gedu, dass uns nore Niemand finne dud.

 

Schlangepädsche hodds gehääß, weils  dort aa anne Wasserloch gang is.

Dort hunnisch Sellesmol middem Herr Weid immer midgederfd, die Blindschleiche fiddere. Un dord warn viel.

Erschd hodds mich jo bisje gegrausd, awwer dann hodds sogar Schbass gemach, die se fiddere.

So hun ich das Pädsche kennegelernd.

Nore muschd ich dem Weide Lui veschbreche, do nie allää onne se geh.

Ned weeche de Schlange, nä.... weils hald e Sumpfgebied war un ned ugefährlich.

Mer muschd schun owwachd gewwe, wumer hiedabbd.

 

Awwer jetz bin ich gons aussem Pädsche geloff, ich wolld doch vun de Maigleggelcher vezeele.

Alla.....Es Pädsche ganz enunner, ins Ombachdal eninn, iwwer die nei Schossee eniwwer.

Do fangd dann de Labwald o, wu Maigleggelscher wie geseed drin wachsen. Wie g'saat, wer's ned wääs......

Ich jedenfalls wääses, dassmer ned em Pad nogehje kann, do find mer nix.

Nää, mer muss rischdisch dief eninn in de Wald.

 

Wann ich dro denk, was ich mer dort schun verissene Schdrimp gehol hun, ohr....awwer aach die wunnerschäänschde Schdreiss Maigleggelcher.

Bigge un robbe un debei immer diefer in de Wald eninn.

Wie vehexd is e Schdunn, orrer ga noch mähner Zeid erum,

des mergd mer do gar ned.

 

Die Veelscher peifen zu de Awed wunnerschääne Liedscher, sogar die Willsei hun immer noch ährn selwe Platz fer se Suhle, wie vor zich Johre schun.

Drumerum wachsen die schänschde Gleggelscher mid de diggschde Schdengel, weils dord immer nass iss.

Ich war so e gurie Schdunn am robbe un had en wunnerprächdische Schdrauss.

Alle denk ich,

machsch ausse noch en schääne Blädderkranz erum, binch'se samme middeme lange Grashalm un dann langds fer Heid.

Eraus aussem Wald, hunn ich denne Schdrauss erschd mol uff de Borrem geleet un moi Hossebää hochgekrämbeld.

Es iss e Wald-Gesetz, dassmer glei nogugge muss, ob mer sich kää Heggebock inngefang hot.

Wammer glei guggd, han die sich nämlich noch ned feschdgebiss un mer kannse ääfach abschdreife.

Klar is mer so Ääner aach es Bää enuffgekrawweld. Nix wie weg demit......

 

De Wech enuff zu moim Eldrehaus war aach nochemol so e gurie halwie Schdunn un hod denne Waldschbaziergang so rischdisch rund gemach.

 

Die Frääd vun moiner Momme, nää....was war des schää, ährne Fräd iwwer denne schääne Schdrauss se sieje.

Fer moi Momme hunn ich die Maigleggelscher nämlich gerobbd.

 

Des hod alle Johr de Babbe gemach, fer Mudderdaa - bis im Johr 2000 noch .

Ään Schdrauss fer moi Momme un Ääner fer uff de Kerchhof bei soi Momme.

 

Seid's mer gedenkt, war des so Brauch zum Mudderdaa.

's iss zwar noch kääner, awwer so genau musses aach nimmie soi.

 

Un was die Träne in de Aue moiner Momme beideid hann, wääs ich aa.

Ährne Hochzetsschdrauss  am 18 Mai 1947 warn Maigleggelscher.

 

Jezz schlaa ich Heid Moije die Zeidung uff un les

" Wildwachsende Maiblumen stehen unter Naturschutz und dürfen im Wald nicht gepflückt werden"

 

Ei ich hunn mich beinah an moim Kaffee veschluggd.

Ei sinn donn die noch glor.....

Do denksche an nix Beeses, gehsch in de Wald Maigleggelscher robbe un schdehsch mid ääm Bää im Bolles.

 

Schlau gemach hunn ich mich dann, dassmer genaugenumme aach fers Hellbeerbreche e Schoi breichd..... Alla - Ich saa nix mäh....

Ball werd äm es schnaufe noch vebodd.

 

Grad seläd, geh ich die anner Woch, fer mich aach en Schdrauss robbe.

 

Denne Ferschder will ich siehje, wu mär saad

 "Sie missen e Schdrof fer die Gleggelscher berabbe"

 

Des wär jo ~Im Ää soi Fräd, im Anner soi Lääd~.....odder

 

*Witz kumm raus, du bisch umzingeld"

 

Määnt die paelzermad

01.04.2007 um 11:17 Uhr

Sellemols Dehääm am erschde April....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: April, April

 

Ohr was hammer Schdräch gemachd un uns dann kabudd gelachd, wommer änner vewische kunden.

Gelo is wor, dass sich die Balge gebo hann un mäschdens hods aach Wer geglabd.

 

So Sache wie:

Gumol do vorre ums Eck schdeht's Eismännsche, do gebts Heid alles ummesunschd.....

orrer:

Fraa Schulz, ährni Hingel laafen do vorre uff de Gass erum, zwä hods schunn koschd.....

häddschd mol sieje g'solld, wie die ährne Kiddelschorz vorre geraffd hod un enausgeschderzd iss, uf die Gass.

 

Geld vedient hammer an some Daach awwer a.

Vorre in de Weed, do warn um die Zeid jo en Haufe Krodde. Junge un alde.

 

Wande en Ochsefrosch mol puupse (forze saan die Pälzer) häre willsch – fer zwonsisch Penning zai ichs deer, awwer derfsches Käm verrode.

 

Mäschd sinn die Kinner hämgerennd un hunn bei ährer Momme um zwonsich Penning genatzeld, awwer nadierlich ned gesad ver was se des Geld wollden.....irschendwas hännse hald zammegelo, dasse die Penninge krieht hänn.

Wer's Geld debei g'had had, dem hummers gezaid.

 

E Krodd gefang , en Schdrohhalm in de Hinnern geschdeggt un donn uffgebloss zurer digge Kuchel. Dann ins Wasser gesetzt.

Die Krodde sin ab wie Nochbers Lumbi, vor de Katz un hun dodebei geforzt.

Bis die Lufd werrer haus war sinn'se dorchs Schilf hi un hä geflizd un die "Zuchauer" hänn sich velachd.

Bassierd is denne nix, awwer's war e gudie Geldquell.

Heid, als Erwachsener wääs mer, des war Dierquälerei – awwer Sellesmol, als Kinner.....

(Beigebrung krieht, hammers aach vumme Erwachsene)

 

  Awwer des war sicher iwwerall ähnlich......Sellemols Dehääm....  

So wohr wie e Liechesäächer ääner is, wu Wolge am Himmel fer blo vekaafd

So wohr wie e Batschkapp e Kremb hod, dasses ninnrääne konn-

So wohr wie e Lumbesäggel, was gefunn hod, was gar känner velor hod-

So wohr wie e Oschderhaas ogemalde Aijer un Geschenge bringd-

So wohr wie e Wanz im Bett hoggd un gleichzeidisch e Bild on de Wand spaggse dud-

So wohr is des Vezeehlche-

So wohr wie e wie e Glatz ohne Hoor...... tja....**gg**

 

Bild entliehen bei:

www.religioeses-brauchtum.de/sommer/bilder/ap...

 

26.03.2007 um 14:35 Uhr

Es iss zum groine - Was hot mer bloss aus mer gemach.....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Lebensleid, Schicksale, mol, hart, mol, wääch

 

 

 

 

Ledsch, omme wunnerschääne Friehlingsdaach, grad so wie der Heid.....

 

Ich war e bisje laafe, drowwe im Kerchemer Wald, dort wo de Dipdam bliehd.

De erschde Weesch vun moine Eldern, in der Zeid, des war immer dort enuff.

 

Dipdam is e Orschideeart und bliehd uffeme sunnische Feldschdigg, midde im Wald.

Sowas schäänes ze siehje, fräd äm in de Seel.

 

Ich erinner mich noch dro, wie ich denne zum erschdemol gesieh hann - un seid moi Babbe geschdorb is, geh ich mer jed Johr die Bliedeprachd allä ogugge.

 

Ledschd awwer, war ich ned allä.

 

Dort schdehd e Bank. Die hod emol en Waldarweider ausseme Baamschdamm gewergelt, dass die Leid do beim gugge aach sitze kännen.

Uff dere Bank hot e Fraa gesess.

Ich bin vebei middeme freindliche "Tach", do sieh ich dass die groind.

 

"Achdumoiliwwer" denk ich, was werderer donn fehle – dreh mich erum un geh serick.

"Konn ich ährne helfe" froo ich.

Sie guggd hoch un ich gugg midde eninn in Schmerz un Läd.

 

"Nä, saat se leis, ich glaab ned"

 

Z'erschd wolld ich widder geh, awwer dann hunn ich mers iwwerleet un gesaat

"Ei derf ich mich e bisje debei setze"

Sie hot wortlos ährne Dasch eweggerahmd un Platz gemach.

 

E gonsie Zeidlong hummer alle Bäd denne Dipdamschdengel zugeguggt, wie se sich im Wind hie un här dun wieche.

 

Uff Äämol hod die Fraa ogfang ze redde.

 

" Was hot mer bloss aus mer gemacht" säät se.

 

Des was mich so groine lossd is:

 

"Uff die Welt kumm bin ich imme klääne Örtsche, war immer schun e bisje moggelisch un hads als Kind in de Schul schun ned leichd.

Schbäder donn, ich war sechtzeh - die Mäd hann all fesche Buwe un ich velieb mich innen Ammi.

Wie gligglich mer soi kann, des hun ich gelernd, ohne se wisse, dasses sowas nor ämol gewwe konn.

Knapp drei Monat warns, mää war uns ned vegännd.

Gesaat hunnse mer, er is geschdorb imme Insatz.

En Däl vun mir is mit.....

 

Ich bin schaffe gang alle Daach wie e Maschin.

Dodebei lernd ich en Geschäftsmann kenne, en Witwer mit zwä Mäd.

Säächnarrisch war der uff mich.

Er hat kää so gude Ruf un ich war e junges Ding, noch ned volljährisch.

 

Wie des uffkumm is, is die Weld beinah unnergang.

Die Momme hod gedobd, Schlää hun ich kriehd un fordgemissd vun Dehäm.

 

Do in der Schdadt, gons allää, kään Mensch gekennd, e fremdi Schdell muschd ich onemme un innere Schdubb dord aa schlofe.

 

Dort bei de Awed hunn ich donn moi Monn kennegelernd.

Lieb wars ned, awwer ich war nimmie allä.

Des kännt geh, hunn ich gedengd.

Geheirad hummer dann, weil mer e Wohnung wollden un des war hald dortmols noch so, dassmer nore änni krieht hot, wommer seminneschdens velobd war.

 

Schäänes Daachs is mer gesaat wor, ich wär schwanger.

Moi Herz hot geklobbd, angschd hadd ich, weil ich ned gewisst hann, was do jetz bassierd un do war Nimmand wu ich fro gekännt hätt –

getraut hunn ich mich aa ned.

 

Uffgeklärd in dem Sinn, war ich nie. Dehääm is üwwer so (Unnerleibs) Sache ned geredd wor.

 

Aus wellem Grund, ich wäßes ned, awwer ich hat am Enn vum dridde Monat e Fehlgeburt.

 

E Buusche wars, hot de Dokder gesaat un aach, dass moin Körber des Kind irschendwie abgelehnd hätt.

Des dät mer do dro siehje, dass sich kää Nawwelschnur gebild hat um des Kind se vesoije.

Ich war so geschockt un muschd aach dodemit gons allä ferdisch werre.

Um mich rum hod mers dodgeschwiege.

 

Schbäder donn is doch nochemol en Bu kumm. Ich wusst zwar aach do ned wie, awwer schää wars e Kind se hann.

 

So longsam bin ich gereift am Lewe, hunn Begriff um wasses geht un aach dass mer was wischdisches fehlt, nämlich *Gefühl*.

Liebe, Trauer, Wut, Zorn, -  Gefühl is in unserer Eh, genau wie Friehjer schunn Dehääm ned, orrer hexschd selden gezeichd wor. Drüwwer geredd glei garned.

 

Ich wollds wisse wies is, begehrd se werre un hunn mimm Feier geschbeeld.

Er war aach veheirad un so hunn mir uns die "Zeid fer Farwe" geschdohl.

 

Dass die Draamweld irschendwann emol platzd wie e Sääfebloss, dodro hod kääns vunn uns nie ned gedengd.

Doch widder is die Welt faschd unnergang.......Ausgedräämd.....

Er is serick in soi Familie un ich in moinie.

 

Jetz sitz ich do uff dere Bank, leb sosesaa im Nimmandsland zwische jung un ald un moi Lewe is schunn vebei.

Ich bin immer allä - De Bu machd aarisch Soije un Dehääm, moin Monn.... seit 'rer Zeit is Alkohol e Thema.

Ich konn ned hinnenaus un vornenaus schunn glei garned.

 

 " Was hot mer bloss aus mer gemach"

 

Ich habb se ääfach in de Am genumm, on mich gedriggd un hab se groine geloss.

 

Wie gud'rer des redde mid wem Fremdes gedu hod, des hod mer direkt schbiere gekännd.

Bis die Sunn dort eweggang is, hunn mir noch vezeehld, dann isse uffgeschdann, hod mer die Hand hiegeschdreggd un gesaat -

"Dange dasse mer zugeheerd hann un hoffentlich hunn ich sie ned so aarisch mid moine Soije belaschd"

Ich hunnerer noch e Weilche nochgeguggd wie'se gebiggd de Waldpad evor geloff iss.

Nää belaschd hod mich des ned, awwer nochdenglich gemach, des hods.....un wie....

Ob ich se dort Desjohr werrer treff..........

 

 

     

 

18.03.2007 um 09:51 Uhr

E paar Daach ohne Indernet.....

von: Paelzermad   Kategorie: Vezeelscher vunn Dehääm   Stichwörter: Saarland

 

 Irren ist menschlich.
Aber wer richtigen Mist bauen will,
braucht einen Computer !!!

 

 

Egal ob kabutt, orrer ääfach känns do....

Än Daach ohne Indernet kommer jo veschmerze - zwää Daach werd mer schunn kriwwelisch in de Finger....un wonn's donn schunnemol drei Daach sinn, donn hod mer krass "Entzuchserschoinunge"...gelle....

Ich hatt jo aach kää Indernet,
awwer aussem annern Grund.
Ich muschd jo zwää Daach bei denne Saarlänner vebringe - hach Gott,hach Gott......
Do in Kirkel hatt ich e Zwä Daache Seminar, weil die mich absolud in dem Bezirksvorschdand hunn gewolld hawwen un ich doll Hingel, hunn mich brääd schla, un wähle geloss.


Jetz muss ich schunn werrer Neijes lerne, jo...mer hod jo a schunschd nix ze dun.


Alla ääns muss mer denne Saarlänner awwer losse. Die kochen e delikat Sippche.


Middags un Owends e Büffee mit allem drum un dro -

"Herz was begehrschde" also do hoschd känne ned meggere.

un mid e bisje Mieh hod mer sogar veschdanne, was die babbelen.


Ich hunn mich emol ned grad hebgedreht ogeschdelld weil, ich muss do noch paarmol widder hie **g**

Korz vorm fordfahre Heid Middag bin ich üwwer zwä Indernetkaffee's geschdolwerd.

Ned nore Ääns, neeee, glei zwää waren in dem Bildungswerk un koschdelos noch dezu.


Gugdermol die Saarlänner, hunn ich so fer mich gedengt, die sinn jo gar ned so iwwerzwersch.

Schad dass ich des die Naachd ned gewisst hunn, wär mol wirrer schää gewess, die Naachd dorchsezobbe.

Im Bett wars eh so longweilisch Egal, näxschdes Mol wääs ich's

Ich saa ach nimmie
"Was essen de Unnerschied zwische'me Saarlänner unne'me weiß Hemm??? - mim'me weiß Hemm konnsche dich iwwerall siehjelosse";-);-);-)

Alla dann un Gruß debei, määnt die Paelzermad