Fassenacht uff de Hääd
Es wa jed Johr die Danzveoschdaldung un wä laafe kunnd mussd hie.
Hie zum Kedda, des wa’s Weissers Dochder.
Wie ähre Vadder geschdorb waa, hadd’s Kedda die Wertschaft üwwernumm - ‚s waa jo lerrisch un los un die Wertschaft wa die änzichd uff de Hääd.
Die Kedda wa e sogenennder „Üwwerschdänner“ also üwwerisch geblibb un nemmie gons so jung. Geschaffd hodds wie en Kerl un wonn’s als kä Klääd o’gehadd hätt, mä hädd nie gerood, dass des e Fraa iss.
Als Wertsfraa, so wie’mä sich die vorschdelld waa’s nix - un so hodd dort nore de Schdammdisch reschelmässisch gehoggd, die Kadler un ab un zu die Oihoimische, wann’s Geld fer „beis Kedda“ gelangd hodd.
O’geschribb hodds nämlich nix, des geschäftsdichdische, des hadds vunn soim Vadder gelernt.
On Fassenacht hodds de Freunde Roiner un soi Combo beschdellt, dass die die Musik machen.
De große Saal hann mir Junge geschmiggd, die Bar schää schummerisch imme Eggelsche drauss im Gang, hinne newer de Kellertrepp ingericht.
So hodd känne, wä schnussele geh wolld, korz ums Eck veschwinne.
Mää wie ämol hodds Kedda no some Fassnachtsomend aa e Schnapsleich uff därer Kellertrepp gefunn, eruffer geschleppt, in de Schubbkärsch vefracht un Hääm kutschiert.
Klor wa’s Kedda jo, ‚s hodd nie ned Wen verood.
Bis die Fassnachtszeit erum wa, waan do in därer Wertschaft so Schdigger acht Danzomende.
Wanns nor fer Erwachsene waa, durfden mär jo ned hie.
Ich waa erschd sechzeh, awwer schnuuse bin ich midd de Onnern aa gong, wu moi Leit gemäänd hann, mir sinn brav Dehääm im Bett. ;-)
De Babbe kunnd danze wie e Lumb am Schdegge un die „Dame“ hänn beim Schlange geschdann, so dass die Momme schunn alsmo e bisje geeifert hodd.
Awwer sie wa e schäänie Fraa, hochgewachs un e Figiersche wie e Dännsche aussem Hääder Wald- sie hodd nie uffem Bänkelsche hogge gemissd.
De Klaache Franz wa säächnarrisch uff’se un de ald Weid hodd aarisch gern midderer gedanzd.
De Oddo, wa zwa klääner wie sie, awwer ins Danzkärtsche hodder sich aach immer in getra.
Gelacht hodd’se do wie e jungi Mad – wunnerschää o’segugge - un de Babbe hodd’se veliebd o’geschdrahld.
Jo un dann kam do so en Omend fer uns jung Gemies.
Ich bin gang als „Keenischin der Nacht“ ich wäses noch wie Heit.
In nächtelanger Aawet hadd die Momme mä des Koschdüm aus schwazzem Tüll geschneidert un lauder goldene Monde un Schderne druff genähd.
Des wa soooooooo schää un was noch viel schääner wa – kää onner Mädsche hadd so e Koschdüm. Dodezu hodd a en klääne Schleier fers Gesicht geheerd, wu an de Ohre ingehung wor is.
‚s Gesicht hadd mä die Momme mid ährm Sach geschminkt un lange, falsche Wimbre dro geklebd.
E Kett aus de rechdlische Mond un Schderne fer um de Hals un fers Handgelenk- dort noch de Pombadurbeidel dro un ferdisch wa ich.
Groß wa ich jo aa un Figur hadd ich längschd, ned wie die derre Reche vunn de Owwerhääd, wu de Wind dorch die Rippe bloose kunnd un mä’s peife geheerd hodd.
Gug selwer wie’de aussiesch Klännes un desdewee - Bis zehne derfsche bleiwe, dann kummsche awwer Hääm - un zwa so wie’de annegang bisch, klaa? - So hodd moi Momme mich unnerwiss.
Ich hunn gekämpfd wie e Leeb’ dass ich wennigschdens bis elfe bleiwe derf, so wie moi Bruder, weiler e Johr älder waa. Gud, wanner uff dich uffbassd, wa die Momme donn inveschdann.
Dass ich uff dich uffbasse du, dodefun kannsche dräme, määnd moin Bruder dann draus uff de Gas. Ich blomier mich doch ned un kumm do Vorre o mid moiner Schwesder im Schlepp - saad’s un gebbd Fersegeld.
Un ich muschd mid moim schääne Koschdüm jo langsam geh.
Jezz waa’n jo „Borsch“ seit e paa Woche aa e Thema fer mich, seit ich denne blondgelockde aus Kriesfeld kennegelernd hadd, dä wu beim Babbe soine Firma Laschdwaa gefah hodd.
Ich hunn gehoffd, dass dä Sell zum Danze kummd, veschbroch hadders.
Un dann wa do noch de Weiser Honnes.
Dass dä mich gern sieht wuschd ich schunn lang.
Immer wann ich die Schdross längs kumm bin, wu dä soi Äcker hadd, hodder de Trakdor ausgemach un is hä kumm. ‚s waa jo en schääne Borsch, awwer ä wa hald bloss e Bauer un ich wolld kää Bauersfraa werre – im Himmellewe ned.
De Saal wa brechend voll un de Freunde Roiner hodd sich so richdisch ins Zeig geschmiss.
Die Schdimmung wa schunn ausgeloss un schwupps greifd mich ääner un schlengerd mich üwwer die Danzfläch.
Midde im Danze werd abgeklatschd un ich land in annern Ärm. Irschendwann wa ich so drurlich, dass ich mich emo korz vepuuschde wolld un in de kiehle Hausgang geflicht’ bin. Grad heb ich moin Schleijer fer die Nas se buzze, do wischberds mä ins Ohr. Hallo geheimnisvollie Prinzessin, derf ich wisse, wä sich hinner dem Schleier verberje dud.
Des wa de Weiser Hans.
Ohne ebbes se saa hann ich de Kopp geschiddeld un midd de Aue geklimberd. Kumm trink e Gläsje mid mär, lächeld’ä mich o un driggd mär e Sektglas in die Hand.
En Schluck hann ich getrunk ….. Dä Omend, die Musik, dä Zauwer, ich wääs ned wasses wa- ich hunnem e Kuss uff de Bagge gebb.
De Honnes guggd mich o, zieht mich bei un gebbd mär de erschde Kuss in moim faschd Erwachsene Lewe.
Korz hald’ä mich eweg guggd mä in die Aue, schiebt mich ums Eck an die Kellertrepp un heerd so schnell mit Küsse nimmie uff. Himmel, hadd dä des druff äm wääche Knie se mache un – ‚s wa bassierd, ich wa veliebt.
So mid Händschehalle un vedrämde Aue sinn mir serick in de Saal un wollden widder danze. Do reisst mich Ääner erumm un rozzd de Honnes o. Loss die Finger vun dem Mäde, des is moins.
O jessas, de Kriesfeller un beschiggerd wa dä aa schunn gans schää.
Bassemoluff sääd de Honnes, mir zwää gehen jezz emo vor die Dier un do erklär ich deer de Unnerschied zwische moins un doins.
Wierer widder kumm is, hodder nix geredd, hodd mich vum Schduhl hochgezo un uff die Danzfläch.
Dassdes wääsch Klännes, du geheersch moi un glei Moije saa ich des a doine Leit.
O du moi liwwer…..
un dodemit iss die Fassenacht dann erschd richdisch losgang weil – de Hans wa älder wie ich un wa Bauer un moin Babbe erschdemol fuchsdeiwelswild :-)
Awwer schää wa’s.





