Allerheilische - un Heid gedengd mä jo de Dode
|
An äne deng ich mit Sicherheit ned, odder doch - irschendwie schunn.....
Friehjer hat ich en klääne Daggel.
Waldi hodder gehääs.
Ich wääs noch genau wie ich denne krieht hann. Schwer hann ich defor schufde gemisst.
Bei's Spächeles (so hunn die gehääs) musst ich wie long die Kohle aussem Keller schlebbe un die Kich butze.
De ald Schpächele war de Oba vunn moim Schulfreind Joachim. Die waren Frieher in Minche gewohnt un sin dann doher bei uns gezo.
Newer dem alde Baurehaus vumm Spächele hunn die sich en Bungalow hiegebaut.
Der
Joachim is jo dann bei uns in die Schulklass kumm un weil mir jo aussem
selwe Dorf waren, hod der mich Nomiddags mitgenumm zum speele in ähre
Scheier.
Die hadden immer klääne Katze in de Scheier renne un aach klääne Hundcher.
Dortmols hunn ich jo noch ned gewisst, dass der ald Spächele die immer vekaaft.
Mir Kinner hadden vor dem Alde schunn immer en Heidereschbekt, weil der immer wiescht war.
Kinner kunnt der grad so wennisch leide wie die Dierscher.
Der hod nore sich selwer gekennt un nore Geld gesieh.
Der Joachim hat aach angscht vor soim Großvadder un mir hann uns immer veschdeggelt, wammer ne kumme gemergt hunn.
Manchmol hodder sich aach ogeschlisch un uns an de Ohre geress, wanner uns vewischt hot.
Gemacht hunn mir nix schlimmes, bloss mit denne Dierscher gespeelt, ne Wasser hiegeschdelld un Fudder zesamme gesuchd.
Amme
schääne Daach (Der Joachim un ich hadden uns mo wirrer veschdeggelt.)
hunn ich gesieh, dass der no denne Hundscher trede dut, un aa mid soim
Schdegge gehjese schlaat. Du hunn ferschderlich gejault.
Wie der wischt Mann fort war, hunn mir die Hundscher in de Arm genumm un gestreichelt un gegreint, so lääd hunn die uns gedu.
Ää
Daggelche war debei, denne hodder besunnerschd getriezt, weil der net
so schää war, wie die Annern. Der war e bisje lang gerot un hat aach
schtaksische Bääncher. Der klää Ragger un ich, mir warn glei ä Herz un ä
Seel.
Ich bin hääm un hunns moiner Momme gesaat.
"Momme, ich mach alles was de willsch, ich helf der bei alle Awede, wonn ich nor des Daggelsche kriehje kann".
Klänes,
hot'se gesaat – guggemol, mär hunn grad frisch gebaut, e eischenes
Heisje un e Dach üwwerm Kopp, des is doch wischdisch.
Mär hunn kää Geld fer so e Daggelsche. Was soll der donn üwwerhaupt koschde"
Ich hanns jo noch ned gewisst, hann mir e Herz genumm un bin bei den wiescht Mann hiegang.
"Herr Spächele, ich hätt sooooooooo gern den klääne Daggel, den wu'se jo eh ned vekaafe kennen"
Den willsche hunn, den wolld ich grad vesääfe, weil ich mit dem nix ofange kann".
Hach Gott....mär is faschd es Herz schdeh geblebb. Bidde, bidde, was sollern koschde, hunn ich gefroot.
Fünfezwansich Merk, dann kannschene mitnemme, awwer des will ich Heit noch wisse.
Ich bin häm gerennt, gebeddelt bei moiner Momme.
Nää, määnt se mit traurische Aue, des is viel Geld, des konnisch der ned gewwe.
Dodefunn missemer lewe, bis de Babbe es Schlechtwedder rum hot un werrer was vedient.
Nä moi Schätzje, so lääd wie mers dud, des geht ned.
Ich hunn mich in die ald Audogarasch gehockt un iwwerleet.....un wann ich schaffe geh fer des Geld~~~~
Widder die Gass efor, mit Herzklobbe geklingeld.
Die
Fraa Spächele war an de Deer un ich hunn’se gebiddelt un gebeddelt,
dass'se mich ähre beim butze helfe losst, bis ich des Daggelche vedient
hunn.
Sie hot ährn Mann dann rumkrieht, awwer zu was fer'me Preis.
Der hod gesaat, weil der klää Daggel jo dann so quasi ab Heid schunn moi wär, misst ich aa fer dem soi Fudder schaffe.
Glei nooch de Hausaufgawe bin ich alle Daa hiegang un dann hodder mich schaffe geloss bis umfalle.
Wo rennsch du dann alle Middag so eilisch hie, hot mich die Mamme mol gefroot. Ich geh speele mit de Mäd, hunn ich geflungerd.
De
ald Spächele war en richdische Will-Ewwer. Der hot immer de
Kohlekaschde uffgezo un eninnge....nä, des kommer nedemol do schreiwe.
Odder doch, es waa jo so – in de Kohlekaschde einngerozzd hod’dä – iiiiiigitt…..
Dem soi Fraa hot mer lääd gedu. Sellie hat nix schäänes.
O’geplärrt hodderse un ich glaab, handgreiflich is der aach worr. Die war so vehäärmt un duckmoserisch.
Därer selieb hunn ich die Sawwerei wegmache geholf, aach wanns mich als beinoh gehobb hodd.
Drei Woche is des so gang, do hod die Momme was gemerkt.
Saamol, frocht'se, was issen mit deer los, wie siehsch du dann aus, bisch du krank, orrer briehsch du was aus.
Erscht hunn ich nix gesaat, awwer sie hot gebohrt un gebohrt un dann hunn ich gegackst un ährer alles vezeeld.
Wie
die gehäärt hot, was der wiescht Spächele mit meer macht is die aussem
Haus gerast – hot mich mitgeschlebbt un bei denne vorre Schdurm
geklingeld.
De Ald war selwer an de Deer.
"Sie zeich ich oo, uffem Gerischd, sie Kinnerschänner un Dierquäler, hot se gekrisch.
Was glaawen sie dann wer sie sinn, e Kind so aussenitze".
Der
is frech gewääs wie Rotz. Hot gesaat, ich hätt des alles freiwillisch
gemach, do kännt mer soi Fraa froo, die dät's beschdädische un hot die
Deer zu gebaddschd.
Jetz hodd drowwe uffem Dorf änner gewohnt, der war beim Gericht. Zu dem is die Momme hie.
Ich
will e Ozeich mache, hot se gesaat un dem Mann alles vezäält, aa dass
der Spächele mär des Daggelsche veschbroch hätt, wonn ich defor schaffe
du.
Der Mann hot gemäänt loss mich des mache, ich redd mid dem emol Tacheless. Sowas derf der ned mache.
Es
enn vumm Lied war.....Mit dem Gerichtler durft ich hie un mär des
Daggelsche hole, glei am selwe Daach noch, weil ich angschd had, dassern
vesääfe dut.
Was mär des weh gedu hod, wie mer do hiekumm sinn un der Ald Schdinker gesaat hot, der Daggel wär fortgeloff. orrer so.
Jerenfalls wärer nimmie se sieh, in de ganz Scheijer ned. Mär kännden jo nochgugge geh.
Ich bin in die Scheier gerennd, hunn alles abgesucht...nix.... uff ämol häär ich e leises peife...
De Joachim hat sich wirrer veschdeggelt. Kumm, ich wääs wore den klää Daggel hiegedu hot.
Draus himmerm Hingelschadall hadderne in en Grumbeersack geschdeckt un owwe zugebunn.
Fers vesääfe haddem wahrschoins die Zeit nedmee gelangt. Gott sei Dank, war ich froh.
Ich hunn den Klää do erausgehol un dem Gerichtler den Sackk gezeijt.
Der hot was in soi Buch geschribb un ich duft mit dem klääne Kerlche Hääm geh.
Die Mamme hot gemäänt. Jetz hosche fer den klääne Ragger sooooo gekämpft, jetz bringe mer den aa noch satt.
So
lang de Waldi gelebt hot – immer wann de ald Spächele am Deerche vebei
gang is mit soim Schdegge, er hoddene furschbar veklefft un soi Zäh
gefletscht.
Ich glaab, wann’ner naus gekännt hätt, der hädd denne Drecksack wiescht gebiss.
De Waldi un ich warn unzertrennlich bis er mit ferzeh Johr die Daggellähmung krieht hot un geschdorwe iss.
Denne
ald Spächele hunn ich gehasst solang wierer gelebt hot un e safdisch
Schdrof hadder jo aach krieht, des hodd ich vumm Joachim gewisst.
Es hässt jo immer dass kään Mensch wiescht gebor werd –
Bei dem kann des awwer ned geschdimmt hann, der war schunn wiescht gebor un war soiner Lebdaach wiescht geblibb……..




