Sooooo, hädden mir des aach widder geschaffd – des Woihnachde.
Die Put’ iss gess, die Kleess, - Schneebällcher hadd ich gemach - warn wunnerprächdisch.
Es Rotkraut war es bisje sauer, awwer des hunn die Preiselbeere widder wett gemach.
Die Geschenge sinn all ausgewiggeld.
Es nitzliche im Kicheschrank veschdaut,
es Parfengfläsche
hunn ich in de Schlofschdubb im Schrank poschdierd, dass ichs aach greife kann,
wann ichs mol brauch.. Siwweneverzischirschendwas isses, es richd faschd wie im
Summer des Schpray geesche Migge
E nei Fräggelsche, hunn ich aa noch kriehd. Alla es iss jo e bisje fällisch, awwer des machd nix.
Moije is de Umdauschdaa :-)
E Schäälsche fer de Griewehals, dass mer die Falde ned so siehd. Die Farwe sinn schää un machen en schlange Hals.
E Deesje mimme Cremche, fer die Haldeschdelle der
„Gesichtszüge“ se eele, dass die Züüch ned gar so schlimm entgleise dun
Des Buch - aach du moi liwwer, wann kumm ich emol zum lese, awwer ins Regal geschdelld, machts doch was här.
Ich saa jo immer, kaafen nix - awwer Kääner heerd uff mich.
Moi schäänschd Geschenk, des war e Kuss vunn moim Bu - un soi „Mam ich habb dich lieb“ - uff de Heilisch Omend, wie mir sesamme aussem Kerchhof rausgang sinn.
Un Heid Middaach kumm’der zum Kaffee - 's gebd Käse-Sahnetort un Mandel-Kerschekuche
Moi Briederche mid soiner Fraa, kummd aa.
Alla dann,
Eich wünsch ich aach noch Schbass un nedde Gäschd
fer de Reschd – vunn dem
“Woihnachde“
eijer paelzermad






