Geschichde vunn Dehääm

08.08.2010 um 09:16 Uhr

Die Nawwelschnur is ab......

von: Paelzermad   Kategorie: bassierd   Stichwörter: Hochzeit

 


 

‚s wollden ums veregge - am Freidaach kanns’ne hann :-)

Wann ich so serick denk…… vor 33 Johr isser uff die buggelich Welt kumm, hach Gottche, was waan mir gligglich, dass alles onnem dro wa - un soweid gesund.

Soin Babba hadd zwa e bisje Bedenge, wierer’ne zum erschde Mol gesieh hodd.

„Ei warum issen dä so schrumbelich un so geel, is des normal“ hodder gefroot ;-)

Die Doggdern hoddene beruischd.

Dä Klää hodd e bisje Geelsucht, des is normal un des schrumbliche - kää Angschd, in zwä Daa sieht des alles annerschd aus.

‚s iss unsern Äänsichde geblibb un nadeerlich hodder alles hinne un vorre ninn geschdobbd krieht.

Mit dem vorre ninn schdobbe hummer’s waaschoins e bisje üwwertribb weil, dä „Klää“ is Heid üwwer zwä Meder un en Boom vumme Mannskerl, midderer Gaulsnadur unnerer Engelsgeduld.

Soije hodder uns aach gemach un monchmol ned grad klääne.

Herzensguud isser uff de ää Seit, awwer aach en Knallpopp kunnder sinn.

Des hodder geerbd vunn soim Uroba Honnes.

Dä hodd aach gemäänd, er kinnd mimm Wärsching dorchs zu’ne Scheierdoor.

Moi Frieda Elissabeth hodd bei so ebbes immer gesaat: petz eme Ochs ins Horn, lossene renne, schbäd’schdens am Zaun bleibd’er  schdeh – un Rechd haddse.

Seidem November iss dä „Klää“ jo jezz selwer Babba - un soin klääne Babbsack schloofd am längschde uff moim "Klää" soine Bää. Ins Bettche kriehnsene bloss wanner ‚s Wämmse ordendlich voll hodd mid Brei.

Vewähnder Quaschdersack - jezz schunn :-)

Jo, anscheinend hodd de „Schatzekäwwer“ - so nennt moin „Klääner“ Soins Fröhlich

genau so en Mann gesucht - un den krieht’s jezz am Freidaa de dreizehde.

Widder e klää Familje die sich in därer krummbuggelich Welt sereechd finne muss.

Ich hallene die Daume un winsch’ne alles Gligg vunn därer Welt.

 

Die Nawwelschnur is ab ……

schnieeeef.... awwer nore so e bisje :-)

 

03.01.2009 um 16:46 Uhr

Es Johr zweedausendachd hod sich veabschied – unser Pauli aach....

von: Paelzermad   Kategorie: bassierd

 

 

Ach, was war der des en klääne Razzegalli.

Sellemols, es war uff moi Geburdsdaach Neinzehhunnereddreienneinzich, hoddene unser Bu ogebrung. Er hadd in de Schul vunner Lehrerin geheerd dass die klääne Katze hodd un ned wääs wuhie demit.

Mamme, Mamme, bidde bidde, saa im Babbe dass mir äänie hole fahren. Alla had sich de Babbe ins Audo gesitzt uni s middem noo Waldfischbach gefahr.

 

Ookumm isser mid some klääne, derre, dodefor awwer ellelange Kaderche. Schää-, was immer mer sich drunner so vorschdellt, nä – schää warer ned un in ääm Ohr harrer en Razzer, sicher vunn Hännelscher mid soine Geschwisdercher.

‚s erschd isser gaaans vorsichdich uff dem Balgon erumgekrawweld, als obber kääner Schnoog was due kännd. Aaaaawer dann, wirer mol warm war, do is los gang. So schnell wie der in de Schränk war, so schnell hosch du die Deer garned wirrer zumache känne, wannde der Gescherr gehol orrer wegeraamd hasch.

Ofangs isser in de Kisch aach uff de Disch geschprung, äämol midde ninn in Kuchedääg – Jessas was fer Sawwerei. Des hummerm schnell abgewähnd, anschunschde durfder üwwerall hie.

Uusinn hadder Dä im Kopp, es war e wohrie Pracht. Der kunnd hubbse un hochschpringe.

Wammer mid’rer Daschelamp so an de Wand de Lichtkringel gemach hodd – der is hoch enuff geschbrung un wolld’ne fange. Grad garned mied isser worr, vor lauder Schbass.

Am liebschde war er awwer draus. Die Vechelscher, die Biene, die Schnooge un wie all des Gesumms aach hääsd, all denne isser nogeschprung , die Wiss enuff un de Gaade enunner. An Blimmelcher geroch un Gladiole ogefress. Die hannsem ogeduu.

Schdunnelang kunnd der sich draus vedulle – hod Gras gefress un manchmol drin dann aa gekotzt , ich hunn geschennt-)

 

Bees kunnd merm jo nid soi. Am Disch gebeddelt hodder selde,.

Soi Schisselche mim Eigeel un de gekochde Schingeschdiggelcher, des hodd Sunndaachsmoijens do geschdann un der Katzekader hodds gewisst, wie nix.

E bisje schnäägisch warer im Fresse.

Brocke  wollder ned un aach ned alle Fuddersorde.

Schnell had mer raus, was’em geschmeckt hodd..

Joggerd, wann ich Wellen hadd mit Persching odder wu no Vanille geschmeckt hodd, do wollder immer was ab un wann dann so e Perschingbreggelsche debei war hodders dorch die halb Schdubb geschbauzt. Vewäähnder Bangerd, dää.

Ach was hadd ich mich so ball als aarisch an den Fratz gewähnd un immer wann ich Omens Hämkumm bin, hodder am Päädsche newischem Parkplatz gehoggd un gewaad.

Miau, miau, hunn ich schunn geheerd, beim Deeruffmache.. En dicke Schdrächler üwwer soi Köppche un dann sinn mir des Päädsche enuff,  minanner Hääm.

Wie de Babbe noch schaffe gang is, wars grad so. De Pauli war uns all en dreie Freind.

Wanns Ääm mol ned gud gang is, hodder soi Köppche ans Bää gedriggd, odder sich bei mir im Schooss sesammegerolld un laud geschnurrd.

Kussjer hodder gern un viel vedääld, awwer nore denne Leid, wurer hod aach leide känne.

Wann’ne Ääner geärjerd hod, des hot de Pauli dem Sell nie vegeass.

Ich erinner mich noch - Moin Babbe, der haddene mol Schbasshalwer getriezd un de Dank war, dassene’s Paulche gewldisch in de Finger gebiss hadd – un immer wann moi Babbe dann zu Besuch do war, hoddene’s Paulche wierisch ogeknorrd wie en Hund. Knorre, des kunnder deischend echt.

Bei mir in moiner Schdubb hodder so gere mit mir Mussik geheerd. Schdunnelang isser do gelee un hod debei geschloof.

Jo – un jezz am ledschde Daa vum alde Johr, hodder aach do bei mir gelee un Mussik geheerd, bisser ingeschloof is.

Die ganz Zeit waren mir beinanner, hunnen geschdrächeld un zugedeckt.

Am Neijohrsdaach hummerne dann begrab, im Gaade unner de Kolkwizieheck.

‚s hodd weh gedu……

Es Johr zweedausendachd hod sich veabschied – unser Pauli aach.

 

Ich vemissene aarisch, denne klääne Ragger……

 

 

eier paelzermad

 

 

 

 

 

16.09.2008 um 18:16 Uhr

E Herz hot uffgeheerd se schlaa

von: Paelzermad   Kategorie: bassierd

Stimmung: traurig

 

Moi Mamme – moi FriedaElisabeth is Geschder Moije geschdorb.

 

Ich bin ääfach nor traurisch....

 

E Schbruch saat jo:

 

Was die Mudder uns geweese

Schdehd im Grabschdä ned se lese

Ingegosse wie in Erz

Schdehd des in der Kinner Herz.....

 

Es gibt ein altes Zauberwort beim auseinander geh’ n, 

Man sagt sich leis’ „Auf Wiedersehen“. 

Im Dornbusch singt die Nachtigall,  im Wald der Kuckuck schreit, 

Die Sonne schenkt ihr Licht dem Jahr, 

Die Erde muss sich weiter dreh’ n, 

Ich hebe meine Hand,  wink dir ein letztes mal

und rufe leis  „Auf Wiedersehen „  

 

Jetzt häsd es -  uffraame im Herz, weil unser Mamme drin lewe will.....